Βέρα Παύλου: Από το Μάτι στο Ναυάγιο…

Βέρα Παύλου: Από το Μάτι στο Ναυάγιο…

Αν ορισμένοι είπαν για τα γεγονότα του καλοκαιριού στο Μάτι ότι η μεγάλη καταστροφή, τουλάχιστον όπως ξεκίνησε με δυνατούς αέρηδες και ραγδαία εξάπλωση, ήταν θέλημα Θεού ο οποίος μας εκδικείται για την ασέβειά μας, βλέπε Αποκάλυψη, από την άλλη πλευρά οι υπόλοιποι είπαν ότι πρόκειται για ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο. Το δίπολο απόψεων είναι μια πάγια τακτική του σκέπτεσθαι και συναλλάσσεσθαι στην Ελλάδα.

Από την μία πλευρά ο μυστικισμός και η απόλυτη πίστη στο θείο,ως υπερβατικό που μας καθορίζει ενώ από την άλλη πλευρά κυριαρχεί ένας ακραίος αμοραλιστικός νατουραλισμός.

Η πρώτη στάση οδηγεί σε μία υποταγή στα τεκταινόμενα με τιμωρητική διάθεση ενώ η δεύτερη σε απραξία με την επιστημονική επικάλυψη ενός υποτιθέμενου ελέγχου της φύσης μέσω της ολοένα και αυξανόμενης γνώσης.

Κάτι πολύ σοβαρό «συμβαίνει» τον τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα. Εκκινώντας από τις στάχτες και τα αποκαΐδια στο Μάτι, τους ξαφνικούς σεισμούς στα Άγραφα, τις πλημμύρες στην Πελοπόννησο και κλείνοντας τον κύκλο με τον σεισμό και τις κατολισθήσεις στη Ζάκυνθο. Υπάρχει ένας άλλος τρόπος να δούμε τα πράγματα.Πιο ανοικτός και αναστοχαστικός.

Έχουμε άραγε εδώ να κάνουμε με κάτι υπερβατικό, έξω από εμάς, είτε ως θεϊκή τιμωρία είτε ως φυσική απορρύθμιση ή έχουμε να κάνουμε με κάτι που εμπεριέχει κι εμάς;. Από την φιλοσοφική προσέγγιση του Σπινόζα , ο Θεός μέσα στα πράγματα-έναντι της Καντιανής και Καρτεσιανής αντίληψης ενός υπερβατικού έξωθεν- έως τους Γερμανούς ρομαντικούς που βλέπουν τον άνθρωπο και φύση ως ενιαίο όλο, υπάρχει ένας κόμβος ανάμεσα σ’εμάς και στη φύση.

Αυτό που λέμε και κάνουμε έχει μεγάλη σημασία.Είμαστε μέρος της φύσης και την επηρεάζουμε,από την οικολογική μας συνείδηση μέχρι την ηθική μας στάση.

Γεμίζουμε τα πάντα με πλαστικά, αδιαφορούμε για τον δημόσιο χώρο, μολύνουμε, επιβαρύνουμε, καταναλώνουμε σε έναν ατέρμονο κύκλο αυτοκαταστροφικό για μας, αδιαφορούμε για την ιστορία των προγόνων μας μέσα στο φυσικό περιβάλλον όπου γεννήθηκαν και αγωνίστηκαν. Μια ανισορροπία έχει επέλθει στον περιβάλλοντα χώρο που ξεκινά από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η φύση-κόσμος ως ο ίδιος μας ο καθρέφτης έρχεται και κάνει έναν καταστροφικό κύκλο επιχειρώντας να γεννήσει νέες ισορροπίες.Εμείς μέσα στα πράγματα γεννούμε την καταστροφή και εμείς με την θεϊκή μας διάσταση μπορούμε να δώσουμε λύσεις. Αρκεί να αναλάβουμε την ευθύνη. Μαθαίνοντας να συνυπάρχουμε, να συζητάμε, αναρωτώμενοι πάνω σε αυτό το «εμείς» , βγαίνοντας από το ατομικό μας καβούκι που διαπερνά από την καθημερινότητά μας μέχρι την λειτουργία των κυβερνώντων.

Εκεί που βρίσκεται η καταστροφή, γεννιέται και η λύση.

Ας «ακούσουμε» λοιπόν αυτή την ομιλία που μας λέει κάτι. Από το «μάτι » του κυκλώνα όπου βρεθήκαμε στην Αττική, κοντά στα πολύπαθα Μεσόγεια που εκτείνονται ως την πολιτεία του Μαραθώνα και της αρχαίας Ραμνούντας, στο «ναυάγιο» που κινδυνεύουμε να καταλήξουμε ως χώρα αν κάτι δεν αλλάξουμε όλοι επειγόντως.

Βέρα Παύλου, ψυχοπαιδαγωγός

Σχόλια

σχόλια