Τελείωσε Πολυτεχνείο και… χτίζει κυψέλες

Τελείωσε Πολυτεχνείο και… χτίζει κυψέλες

Της Ευαγγελίας Κάκια

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που είδαν την οικονομική κρίση ως μια ευκαιρία, να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους, αλλά και επαγγελματικό προσανατολισμό, είτε από ανάγκη, διότι η ύφεση ήταν η αιτία να χάσουν τη δουλειά τους, είτε γιατί αναζήτησαν έναν άλλον τρόπο επαγγελματικής αποκατάστασης.

tselios

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και ο 40χρονος Βαγγέλης Τσέλιος που τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια  κατοικεί στα Τρίκαλα και ασχολείται με τη μελισσοκομία.  Ο Βαγγέλης είναι από αυτούς που η οικονομική κρίση τους έβαλε σε μια διαδικασία αναζήτησης ενός άλλου επαγγελματικού προσανατολισμού.

Όντας πολιτικός μηχανικός με δραστηριοποίηση στην Αθήνα, άρχισε να βλέπει από το 2009 ότι η κατάσταση στον κλάδο της οικοδομής  και των κατασκευών “βυθίζονταν”, όλο και πιο πολύ στην ύφεση, όπου και αποφάσισε να στραφεί άλλου: Στην Μελισσοκομία.

«Αναζήτησα διάφορα επαγγέλματα, σκέφτηκα να κάνω μονάδα με πρόβατα ή να  ασχοληθώ με τα βοοειδή, επειδή στο χωριό μου αποτελεί έναν βασικό τομέα απασχόλησης (σ.σ Γαρδίκι). Τελείως, τυχαία λοιπόν, στο δρόμο για τα Τρίκαλα είδα κάποια μελίσσια και είπα: “Θα ασχοληθώ, με αυτό και το αγάπησα”» υπογράμμισε.

Στον κυκεώνα της γραφειοκρατίας…

meli-1

Ωστόσο, κατά πόσο είναι εύκολο για κάποιον που μέχρι πρότινος κατασκεύαζε πολυκατοικίες να αρχίσει να ασχοληθεί με την παραγωγή μελιού και τον πρωτογενή τομέα, γενικότερα;

Όπως εξηγεί η πρώτη δυσκολία ήταν να εισέλθει στο μελισσοκομικό κύκλο και τον αποδεχτούν οι παλαιότεροι. «Όμως, εάν θέλεις να ασχοληθείς με κάτι πολύ, δυσκολίες δεν υφίσταντο. Όλα αντιμετωπίζονται, εκτός από το δύσκολο κομμάτι της γραφειοκρατίας. Αρκεί να τονίσω ότι βιβλιάριο απέκτησα μετά από ενάμιση χρόνο. Τα έγγραφα πολλά και η υπομονή λίγη» σημείωσε και πρόσθεσε ότι στην περίοδο της κρίσης αξίζει να ασχοληθεί κάποιος με τον πρωτογενή τομέα.

«Είναι ο μόνος τομέας που αξίζει, ωστόσο το Κράτος δε δίνει καμία ευκαιρία, αντιθέτως μάλιστα σε αποτρέπει και να ασχοληθείς» υπογραμμίζει, χωρίς να παραλείψει να αναφέρει αυτό που ακούγεται και αποτελεί πάγιο αίτημα, όσων επιθυμούν να ασχοληθούν με αγροτοκτηνοτροφικό τομέα: Να δοθούν κίνητρα και να απλοποιηθούν οι όποιες διαδικασίες, φέροντας ως παράδειγμα το πρόγραμμα με τους Νέους Αγρότες.

«Δυστυχώς, αυτό το πρόγραμμα δε αφορά κάποιον που θέλει να αρχίσει από το μηδέν με τον πρωτογενή τομέα, αφού οι  απαιτήσεις που προβλέπονται για να δοθεί η επιδότηση είναι τεράστιες, όπου στο τέλος θα πάρεις ένα πολύ μικρό χρηματικό ποσό.  Θέλει να είσαι έτοιμος, αλλά 110 μελίσσια που ζητάει, σημαίνει ότι θα πρέπει ο ενδιαφερόμενος να έχει στην κατοχή του μια  αποθήκη, ένα αυτοκίνητο κ.ο.κ. Αυτά τα χρήματα που δίνονται είναι πουρμπουάρ. Εάν δούμε σαν επιχείρηση την όλη υπόθεση και την αξιοποιήσουμε σωστά, τότε δε θα χρειαζόμαστε τις επιδοτήσεις».

Χρειάζεται αγάπη, όραμα και καλή οργάνωση

meli-kypseles-1

Αφού, καταφέρει κάποιος να ξεπεράσει τον κυκεώνα της γραφειοκρατίας και αποφασίσει ότι θέλει ασχοληθεί με τον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα, θα πρέπει σιγά – σιγά να συνειδητοποιήσει τις ιδιαιτερότητες που τον χαρακτηρίζουν, έχοντας ως βασικό κίνητρο την αγάπη, το όραμα και την καλή οργάνωση. Κάτι που επισημαίνει και ο κ. Τσέλιος, λέγοντας ότι για να ασχοληθεί κάποιος με τα μελίσσια θα πρέπει να σκεφτεί και να ζυγίζει μια σειρά από παράγοντες .

«Για να αρχίσει κάποιος να ασχοληθεί με τον τομέα αυτό, θα πρέπει να ξεκινήσει, έχοντας στην κατοχή του λίγα μελίσσια. Στη συνέχεια, θα πρέπει να εξετάσει, εάν αντέχει τη μέλισσα, να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι θα τον κυνηγάει, ότι θα εργάζεται υπό αντίξοες συνθήκες, κυρίως το καλοκαίρι και φυσικά, να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι δε μπορεί να πάει ς διακοπές; Διότι δε μπαίνει στον αυτόματο πιλότο και επίσης το κυριότερο ότι για ένα διάστημα δε θα βγάζεις χρήματα. Είναι μια εποχιακή δουλειά, ξεκινά το Μάρτιο και τελειώνει τον Οκτώβριο, χρειάζεται οργάνωση διότι δεν είναι μόνο να σου αποφέρει μέλι, χρειάζεται μια ολόκληρη διαδικασία στο πως να το οργανώσεις και φυσικά, χρειάζεται να μάθεις τη δουλειά από ένα έμπειρο και παλιό μελισσοκόμο».

Αυτή τη στιγμή, ο κ. Τσέλιος ασχολείται με τον κλάδο της μελισσοκομίας, διαθέτοντας μια μονάδα  που παράγει μέλι, τροφή για τις μέλισσες και με το γενικό εμπόριο μελισσοκομικών ειδών.

Κατά τον ίδιο, αποφάσισε να μπει στη διαδικασία κατασκευής βανίλιας, κατά τη διάρκεια της επιστροφή του από τους Σοφάδες, όπου πήγαινε να προμηθευτεί μελισσοτροφή, αφού στα Τρίκαλα δεν υπήρχε κάτι τέτοιο,

«Μου κόστιζε πολύ περισσότερο να πηγαινοέρχομαι και μετά σκέφτηκα: “Πόσο δύσκολο είναι να φτιάχνεις βανίλια;”.  Διάβασα στο διαδίκτυο, επικοινώνησα με δύο εταιρείες και άρχισα κυρίως για εμένα και φίλους μου. Έπειτα από λίγο, δε προλάβαινα να δίνω τροφή. Την πρώτη χρονιά έδωσα 35 τόνους βανίλια, πέρυσι τους 60 και φέτος υπολογίζω να δώσω 100 τόνους» και πρόσθεσε ότι η κατασκευή της μελισσοτροφής δεν είναι δύσκολη, αλλά το κοστολόγιο των βασικών υλών που δημιουργούν τη βανίλια καθορίζει και την τιμή, ιδίως η ζάχαρη που αυτή τη στιγμή είναι πανάκριβη.

Στη συνέχεια και με αφορμή την κατασκευή της βανίλιας σημείωσε ότι αυτό που απουσιάζει σε τοπικό επίπεδο είναι το όραμα, η οργάνωση και η ορθή διαχείριση ενός προϊόντος που στο εξωτερικό είναι ανάρπαστο.

«Τα Τρίκαλα δεν έχουν καλό επίπεδο μελισσοκομίας, εννοώ στο να υπάρξει μια οργάνωση στην προώθηση τους προϊόντος και στην όλη διαχείριση. Αυτή τη στιγμή απαριθμούν 850 μελισσοκόμους, ίσως και περισσότερους και δεν υπάρχει ένας συνεταιρισμός ή ένα τυποποιητήριο  μελιού, όπως συμβαίνει με το μέλι “Αττικής”».

Παράλληλα, δεν παρέλειψε να  σημείωσε ότι αυτή τη στιγμή μια σημαντική διέξοδος για τον κλάδο του μελιού που θα μπορούσε να αποφέρει κέρδη, αλλά και να του δώσει τη θέση που του αξίζει στον τομέα της αγοράς είναι η εξαγωγή του. Όμως, σύμφωνα με τον κ. Τσέλιο για να υλοποιηθεί αυτό, θα πρέπει να υπάρχουν μια σειρά από προϋποθέσεις.

«Το “α”  και το “ω” αυτή τη στιγμή είναι τα προϊόντα μας να φύγουν στο εξωτερικό, τόσο για την προώθηση, όσο για τα χρήματα που θα αποφέρει. Αλλά, για να γίνει αυτό, χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις, όπως ένας τυποποιητήριο μελιού στα Τρίκαλα. Δύσκολο δεν είναι, αλλά έχει κόστος. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να γίνει είτε από έναν ιδιώτη, είτε από μια ομάδα ατόμων που θα έχουν όραμα, διότι το μέλι των Τρικάλων είναι πολλή καλής ποιότητας. Το μέλι είναι ανάρπαστο στο εξωτερικό, αλλά δε το εκμεταλλευόμαστε σωστά».

“Πρέπει να προσέχουμε και να αγαπάμε τη μέλισσα”

Η κλιματική αλλαγή που πραγματοποιείται τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει έντονο προβληματισμό στους αρμόδιους, κυρίως για το γεγονός ότι ο κακός τρόπος συμπεριφοράς του ανθρώπου προς  το φυσικό περιβάλλον έχουν επιφέρει και μια σειρά από τραγικά αποτελέσματα.

Ένα από αυτά, σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι και η μείωση του αριθμού των μελισσών, εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης των φυτοφαρμάκων, αλλά και των ραγδαίων αλλαγών στο περιβάλλον.

«Τη χειρότερη ζημιά την παθαίνουμε από τα φυτοφάρμακα και κυρίως την ώρα που ψεκάζουν, διότι δε το κάνουν την ώρα που δύει ο ήλιος και η μέλισσα έχει επιστρέψει στην κυψέλη, αλλά μέρα  μεσημέρι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι εάν η μέλισσα μολυνθεί τότε θα ψοφήσει και όλο το μελίσσι» έρχεται να σημειώσει με έμφαση ο κ. Τσέλιος.

Για εκείνον θα πρέπει να υπάρξει μια … συμφωνία σεβασμού ανάμεσα στους αγρότες και στη μέλισσα, τόσο για την ποιότητα των φυτοφαρμάκων, όσο για την ώρα που ψεκάζουν.

«Πρέπει να τη λατρεύουμε και να την προσέχουμε, διότι είναι αυτή που δημιουργεί τη φύση και δε θα υπήρχε τίποτα τριγύρω μας, εάν δεν ήταν η μέλισσα. Μάλιστα, στο εξωτερικό έχουν εκπονηθεί μελέτες, σύμφωνα με τις οποίες, όπου υπήρχε μελίσσι, καταγράφηκε ραγδαία αύξηση της αγροτικής παραγωγής» τόνισε.

Τέλος, πρόσθεσε ότι «ο Έλληνας αγαπά το μέλι, αλλά είναι ακριβό, διότι το ίδιο το Κράτος θέτει τις προϋποθέσεις να είναι ακριβό και δυσπρόσιτο πολλές φορές, κυρίως λόγω του κόστους παραγωγής του. Για παράδειγμα, όταν θέλεις να ταΐσεις ένα μελίσσι το χειμώνα, ιδίως φέτος και η ζάχαρη κοστίζει στη διπλάσια τιμή σε σχέση με πέρυσι,  όταν η φύση δε δίνει μέλι, όπως έδινε παλαιότερα, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών και φυσικά λόγω του τρόπου με τον οποίο φερόμαστε στη φύση με την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων».

Ερωτηθείς, εάν μετάνιωσε που έφυγε από την Αθήνα, ύστερα από μια πορεία σε έναν κλάδο που αγάπησε και απασχολήθηκε για πολλά χρόνια, τόνισε με έμφαση «δε μετάνιωσα ούτε μια στιγμή που άρχισα να ασχολούμαι με τα μελίσσια, αλλά θα πρέπει το Κράτος να αλλάξει νοοτροπία και να δώσει  έναυσμα σε πολλούς να ασχοληθούν με τον πρωτογενή τομέα, διότι υπάρχουν πολλοί που θα ήθελα να φύγουν από την Αθήνα και είναι άνεργοι, αλλά δε μπορούν»..

Σχόλια

σχόλια