ΘΕΑΤΡΟ: Ο ρόλος των ηθοποιών στη… σκηνή των Τρικάλων

ΘΕΑΤΡΟ: Ο ρόλος των ηθοποιών στη… σκηνή των Τρικάλων

Του Χρήστου Κοντού

Ηθοποιός σημαίνει φως; Η απάντηση είναι εύκολη, αν ως θεατής βλέπεις ένα πρόσωπο στη σκηνή να φέγγει ολόκληρο υποδυόμενο διάφορους ρόλους, ανάλογα με την παράσταση, τότε ναι είναι φως και αυτός ηθοποιός. Ίσως εκεί προσεγγίζεται και η διαφορά αυτών που παίζουν και αυτών που χάριν των προβολέων της σκηνής θα ήθελαν να παίξουν. Αν αυτό που βλέπεις ακτινοβολεί και σου αγγίζει την ψυχή κάνει τον συναισθηματικό σου κόσμο να μεταβάλλεται όπως του πρωταγωνιστή, τότε ναι: Ηθοποιός σημαίνει φως!!! Πόσο όμως εύκολο είναι αυτό; Πόσο μπορεί κάποιος σε μια επαρχιακή πόλη να νιώσει έτσι και πολύ περισσότερο να το βγάλει στο σανίδι; Και γιατί κάποιος που «το ‘χει» να μείνει στα Τρίκαλα και να μην κυνηγήσει το star system; Σ’ αυτά αλλά και σε πολλά ακόμη ερωτήματα καλέσαμε να μας απαντήσουν οι επαγγελματίες ηθοποιοί του θιάσου του Δημοτικού Θεάτρου Τρικάλων, που συναντήσαμε στον Παλαιόπυργο, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση «Ο παππούς Αριστοφάνης» που ανέβασε φέτος.

Ξεκινήσαμε την κουβέντα μας με το αν η κρίση έφερε ηθοποιούς και γενικά καλλιτέχνες στα Τρίκαλα.

Εγώ προσωπικά πιστεύω ισχύει αυτό, γιατί όταν ένας άνθρωπος στην Αθήνα τελειώνει τη δραματική σχολή και δεν μπορεί να βρει δουλειά και όταν όλο αυτό γιγαντώνεται και γίνεται ένα τοίχος και αναρωτιέται που θα μπορούσε να εκπληρώσει τα όνειρά του, όχι ίσως στο μέγιστο βαθμό, τότε επιστρέφει γιατί γνωρίζει πως πίσω γίνεται και κάποια δουλειά», θα πει η Φανή Σπανού για να προσθέσει η Γωγώ Κατσανάκου: «Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και άνθρωποι που δουλεύουν σε μεγάλες παραγωγές και δεν πληρώνονται ή να σταματήσει η παραγωγή στη μέση της σεζόν, οπότε σκέφτονται τα έξοδα, γιατί εδώ είσαι στο σπίτι σου και είναι αλλιώς».

Πόσο όμως από την άλλη είναι εφικτό να ζήσει κάποιος μόνο από τη δουλειά του ηθοποιού στα Τρίκαλα;

«Είναι πολύ δύσκολο από μόνο του» σύμφωνα με την Φανή και τον Παναγιώτη Ζαχαρόπουλο: «Ασχολείσαι παράλληλα και με άλλα παρεμφερή πράγματα, όπως το να διδάξεις σε μια σχολή, να ασχοληθείς με ραδιόφωνο ή τηλεόραση όταν υπάρχει και αυτό, όχι πάντα αλλά κάποιους μήνες» θα πει η Βίκυ Ιακωβάκη που ζει μόνο από αυτό το επάγγελμα.

Πόσο όμως ένα ηθοποιός θα πρότεινε στο παιδί του ή σε κάποιον άλλο να ασχοληθεί με την υποκριτική;

Εδώ η απάντηση ήταν κοινή .. «Φυσικά ναι», για να συνεχίσει η Φανή Σπανού: «Δεν μπορείς να πεις έναν άνθρωπο να μην κάνει αυτό που θέλει», βέβαια κοινή διαπίστωση όλων ήταν πως από αυτή τη δουλειά δεν… κάνεις λεφτά. «Έχει να κάνει με τον άνθρωπο, αν κρατήσεις τα χρήματα θα έχεις και για τα γεράματα» θα τονίσει η Σία Φαράκη γνωστή και φτασμένη ηθοποιός, «αν και η ιστορία μας έχει δείξει πως αυτό σπάνια συνέβη».

«Πάντως επειδή υπάρχει κορεσμός στα επαγγέλματα, εμένα μου αρέσει γιατί πολλά παιδιά από το θεατρικό εργαστήρι του δήμου μας, έχουν ασχοληθεί με την υποκριτική και υπάρχουν αυτή τη στιγμή πολλές ομάδες θεατρικές στην Αθήνα στις οποίες συμμετέχουν και αυτό με χαροποιεί», θα επισημάνει η Βίκυ Ιακωβάκη.

Μετά από τρία χρόνια είδαμε ξανά το Δημοτικό Θέατρο να ανεβάζει παράσταση. Γιατί αυτό;

«Το θέμα ήταν καθαρά οικονομικό» θα καταλήξουν όλοι μαζί, για να επισημάνει η Σία Φαράκη: «Εμείς είμαστε από πρόγραμμα και μάλιστα με οκτάμηνο. Από μόνη της μια παράσταση μόνο με τα έσοδα των εισιτηρίων δεν μπορεί να σταθεί. Δεν μπορείς να πληρώσεις σκηνογράφο, μουσικό, φωτιστή…. Πάντως σε αυτό το κομμάτι μεριμνά ο δήμος, ζητά καλλιτεχνικό προσωπικό, ηθοποιούς και θεατρολόγους».

«Παλιά επιχορηγούταν το θέατρο», θα πει ο Κώστας Μπουραζάνας ο πιο παλιός στο Δημοτικό Θέατρο: «Ήταν επί εποχής Πάγκαλου, αν θυμάμαι καλά, αλλά φαίνεται πως μετά τα… φάγανε όλοι μαζί».

«Να τονίσουμε πως είμαστε το μοναδικό Δημοτικό Θέατρο που ανεβάζει παραστάσεις αυτή τη στιγμή, κόντρα στις δυσκολίες, γιατί τα άλλα είναι ΔΗΠΕΘΕ και επιχορηγούνται κανονικά από το κράτος», θα επισημάνει η Βίκυ Ιακωβάκη.

Θα ήταν άδικο όμως να μην πούμε για τους ερασιτεχνικούς θιάσους της πόλης, που τυγχάνουν μεγάλης αποδοχής από το κοινό.

Εδώ τον λόγο είχε η Σία Φαράκη που έχει ανεβάσει παραστάσεις, διαχώρισε εντελώς τα δυο πράγματα: «Κοιτάξτε, η ερασιτεχνικοί θίασοι δεν έχουν καμιά σχέση με το Δημοτικό Θέατρο, εδώ μιλάμε για παιδιά που είναι επαγγελματίες, που προέρχονται από θεατρικές σχολές, που είναι η δουλειά τους και που έχουν καταθέσει αίμα και ψυχή πάνω στη σκηνή και που ασχολούνται με αυτό για βιοποριστικούς λόγους. Καμία σχέση το ένα με το άλλο».

Πόσο δύσκολο όμως είναι να δουλεύει κανείς με ερασιτέχνες που απλά βγάζουν την αγάπη για το θέατρο και είναι απλά μια διαφυγή;

Αυτό είναι σχετικό σύμφωνα με την Βίκυ Ιακωβάκη: «Πέρυσι στην παράσταση «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» το 80% των συμμετεχόντων ήταν ερασιτέχνες αλλά με ενθουσίασε η αγάπη γι’ αυτό που κάνουν και η πειθαρχία τους. Ήταν πάντα στην ώρα τους και μάλιστα ερχόταν έτοιμοι γιατί δούλευαν και στο σπίτι τους». «Εκεί υπήρχε μια ομογένεια», θα παρέμβει η Σία Φαράκη, «το να συνθέσεις όμως μια ομάδα που θέλει το θέατρο αλλά ο καθένας για τους δικούς του λόγους είναι εκπληκτικά δύσκολο».

Ποια όμως είναι η ανταπόκριση στον «Παππού Αριστοφάνη»;  Εδώ ο λόγος ήταν στον Κώστα Μπουραζάνα: «Το αγαπάει ο κόσμος και υπάρχει ανταπόκριση. Τώρα στην περιοδεία συναντώ ανθρώπους που δεν έχουν ξαναδεί θέατρο, πόσο μάλλον να έχουν διαβάσει Αριστοφάνη, επειδή όμως στην διασκευή είναι πιο απλός ο λόγος υπάρχει ανταπόκριση». Ο ενθουσιασμός όμως φάνηκε και στο πρόσωπο της Γωγώς Κατσανάκου: «Στη χθεσινή παράσταση στο Ρίζωμα είχαμε ηλικίες από πιτσιρίκια, μέχρι γιαγιάδες και παππούδες που συμμετείχαν, με αποτέλεσμα να χαρούμε κι εμείς ακόμη περισσότερο». Δεν ήταν μόνο αυτό θα επισημάνει ο Παναγιώτης  Ζαχαρόπουλος, «Καταλαβαίνανε και κάποια δύσκολα σημεία του έργου και χειροκροτούσαν όλοι μαζί».

Το Δημοτικό μας Θέατρο και παλιότερα έχει κάνει περιοδείες σε ολόκληρο το νομό, θα πει ο Κώστας Μπουραζάνας που άρχισε να αναφέρει χωριά όπως το Μοσχόφυτο, τη Νεράιδα, το Γαρδίκι κλπ.

«Το έργο το έχουμε παρουσιάσει σε διάφορα ηλικιακά γκρουπ και σε πολλά παιδιά. Ε! δεν είναι τυχαίο που κάποια κείμενα είναι κλασσικά, τρεις κωμωδίες σε μιάμιση ώρα» επισημαίνει η Βίκυ Ιακωβάκη. Είναι ιδιαίτερη και η προσέγγιση του Στέφανου Νταλάση (σκηνοθεσία), θα πει ο Φανή Σπανού. Είναι εκπαιδευτικό το έργο διδάσκει διαχρονικά την κωμωδία.

Όλα καλά, αλλά τις χειρονακτικές δουλειές ποιος τις κάνει; Ποιος κουβαλάει τα σκηνικά… Γέλιο απ’ όλους. «Ευτυχώς έχουμε προσωπικό θα πούνε, χωρίς αυτό να σημαίνει πως κι εμείς δεν συμμετέχουμε». «Παλιά τα κουβαλάγαμε μόνοι μας» θα θυμηθεί η Σία Φαράκη.

Η συνέχεια όμως για το Δημοτικό Θέατρο ποια μπορεί να είναι; Οι συμβάσεις των ηθοποιών λήγουν μέσα στο καλοκαίρι, κάποιες παραστάσεις θα δοθούν το φθινόπωρο για τα σχολεία. Και μετά τι;

Εδώ κανείς δεν μπόρεσε δυστυχώς να έχει απάντηση…

Σχόλια

σχόλια