ΠΑΝ. ΠΑΤΡΑΣ: Το ΚΕΝΑΚΑΠ θα σβήσει αν δεν αλλάξει…

ΠΑΝ. ΠΑΤΡΑΣ: Το ΚΕΝΑΚΑΠ θα σβήσει αν δεν αλλάξει…

Σκληρή γλώσσα τόσο κατά της τοπικής αυτοδιοίκησης που έχει την ευθύνη του ΚΕΝΑΚΑΠ, κρούοντας μάλιστα τον κώδωνα του κινδύνου πως αυτό κινδυνεύει να βάλει λουκέτο αν δεν αλλάξει, αλλά και κατά του ΣΥΡΙΖΑ, μετέρχεται στην σημερινή του συνέντευξη ο πρώην διευθυντής του ΚΕΝΑΚΑΠ και απεσταλμένος σύμβουλος της Ε.Ε. για την υλοποίηση project Τεχνικής Βοήθειας για τον αγροτικό τομέα στην Μολδαβία, Παναγιώτης Πάτρας. Επίσης μιλάει για τις προοπτικές της Μολδαβίας αλλά… και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κοντό

  1. Κ Πάτρα εργάζεστε πλέον σε ένα ευρωπαϊκό project Τεχνικής Βοήθειας για τον αγροτικό τομέα στην Μολδαβία, όπου διαμένετε μόνιμα τον τελευταίο χρόνο. Σε τι ακριβώς αφορά και γιατί πρέπει η ΕΕ να βοηθάει αυτές τις χώρες;

Το πρόγραμμα ΕuropeAid στο οποίο εργάζομαι με άλλους 2 συναδέλφους ένα Δανό και έναν Γερμανό προσφέρει τεχνική βοήθεια σε χώρες που έχουν συμφωνίες Σύνδεσης με την ΕΕ. Η Μολδαβία ανήκει μαζί με την Αρμενία, το Αζερμπαιτζάν, την Γεωργία, την Ουκρανία και την Λευκορωσία ανήκουν στην ομάδα των πρώην ανατολικών χωρών, όπου η ΕΕ εφαρμόζει την Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας και Εταιρικής Σχέσης από το 2007. Το συγκεκριμένο εργαλείο πολιτικής που εργάζομαι είναι το ΕΝPARD  (ειδικό για την Αγροτική Ανάπτυξη) και προβλέπει για την Μολδαβία ένα ποσόν 63 εκ ευρώ για την περίοδο 2014-2020. Αυτήν η βοήθεια δεν είναι «λευκή επιταγή» και η Μολδαβία για να τα πάρει πρέπει να πιάσει ορισμένους στόχους μετρήσιμους με δείκτες. Η δουλειά μας εμάς είναι να βοηθήσουμε το Υπουργείο Γεωργίας να πιάσει αυτούς τους δείκτες, ώστε να μη «χάσει» τα χρήματα της βοήθειας και παράλληλα να εφαρμόσει συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις στον αγροτικό τομέα προς την κατεύθυνση απόκτησης του λεγόμενου «κοινοτικού κεκτημένου», δηλ. να εφαρμόζει την εθνική αγροτική πολιτική με μεθόδους συμβατές με την  Ευρωπαϊκή Πολιτική Αγροτικής Ανάπτυξης.

Η ΕΕ πρέπει να βοηθάει αυτές τις χώρες, γιατί είναι προς το συμφέρον των Ευρωπαίων πολιτών οι χώρες αυτές να παραμείνουν δημοκρατικές, να εμπεδώσουν συνθήκες πολιτικής σταθερότητας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να αναπτυχθούν κυρίως προς όφελος των λαών τους. Μετά την  κατάρρευση του κομμουνισμού οι χώρες αυτές έμειναν ξαφνικά χωρίς θεσμούς, χωρίς υποδομές και ευάλωτες στο έλεος της οικονομικής ολιγαρχίας και της ντόπιας και εισαγόμενης μαφίας. Η ΕΕ θα πρέπει να σταθεί δίπλα στην προσπάθεια των χωρών αυτών να χαράξουν το μέλλον τους ειρηνικά και με αξιοπρέπεια σε μια μελλοντική προοπτική να αποτελέσουν μέρος του Ευρωπαϊκού project. Τα παραδείγματα της Ρουμανίας και Βουλγαρίας είναι τα καλύτερα παραδείγματα πως η ευρωπαϊκή προοπτική και ενσωμάτωση προσφέρει προοπτικές ευημερίας στους πολίτες.

  1. Έχει κοινά σημεία η κρίση σε αυτή τη χώρα με την Ελλάδα, γιατί και σε αυτή είχε παρέμβει το ΔΝΤ; Διάβασα πως μετά τον άκρατο φιλελευθερισμό από το 1991 μέχρι σήμερα παραμένει η πιο φτωχή χώρας στην Ευρώπη, με το νέο πρόεδρο να επιχειρεί μια στροφή με περιορισμό των ιδιωτικών επιχειρήσεων και την κολεκτιβοποίηση της γης. Μπορεί αυτό να είναι λύση σε μια ελεύθερη οικονομία;

Μετά το 1992 με την κατάρρευση του καθεστώτος, φυσικά άνοιξε η κλειστή κομμουνιστική αγορά. Τα βήματα προόδου έκτοτε είναι εντυπωσιακά συγκρινόμενα με την φτώχεια που άφησε πίσω του ο κομμουνισμός. Φρίττει κανείς με τις διηγήσεις Ελλήνων που έζησαν εδώ την πρώτη μετακομμουνιστική περίοδο για το επίπεδο της εξαθλίωσης των ανθρώπων. Η βοήθεια που πρόσφεραν έκτοτε και συνεχίζουν να προσφέρουν οι ΗΠΑ, η ΕΕ, η Ιαπωνία και η Κίνα(!) βοήθησαν σε μεγάλο βαθμό στην αναδιοργάνωση του κράτους (δικαιοσύνη, αστυνομία, εκπαίδευση, υγεία), στην αποκατάσταση των υποδομών ( δρόμοι , γέφυρες, δίκτυα ενέργειας , ύδρευσης,  άρδευσης) και στην ανάπτυξη θεσμών της αγοράς (τελωνεία,  ελεύθερες συναλλαγές, κλπ).

Φυσικά η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 επηρέασε και την Μολδαβία. Παρόλα αυτά στις χώρες αυτές λόγω του μικρού βαθμού ενσωμάτωσης στο «παγκοσμιοποιημένο» σύστημα οικονομίας η κρίση εξ’ αυτού του λόγου είναι περιορισμένη. Άλλα είναι τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, όπως η έλλειψη επιχειρηματικού πνεύματος (κληρονομιά της πρώην σοβιετικής οικονομίας), η ολιγοπωλιακή κατάσταση της αγοράς εμπορευμάτων και υπηρεσιών (ρώσικα και ουκρανικά κεφάλαια απροσδιορίστου νομιμότητας έχουν δεσπόζουσα θέση στην αγορά ελέγχοντας τις τιμές προϊόντων και υπηρεσιών), η υψηλή φοροδιαφυγή, η ανισότητα κατανομής του πλούτου (τα ακριβά αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στο Κισινάου δεν κυκλοφορούν στην Αθήνα), η υψηλή μετανάστευση (που αποστερεί το ανθρώπινο δυναμικό από την χώρα αλλά και από την κατανάλωση) και η κρατική διαφθορά, που είναι φυσικά κοινά προβλήματα σε όλες τις χώρες με αδύνατα καθεστώτα δημοκρατίας και θεσμών. Σε συνδυασμό με την ασταθή παραγωγική βάση (ΑΕΠ ίσο με 6 δις ευρώ) ανάγκασαν  την Μολδαβία να ζητήσει την βοήθεια του ΔΝΤ, το οποίο εφαρμόζει τις γνωστές δημοσιονομικές πολιτικές μείωσης των δημοσίων δαπανών για την συγκρότηση του χρέους , το οποίο είναι λίγο πάνω από το 60% του ΑΕΠ

Όσον αφορά στον νεοεκλεγέντα τον περασμένο Οκτώβριο Πρόεδρο, είναι «φιλορώσος» ενώ η κυβέρνηση «φιλοευρωπαϊκή» και αυτός ο δυισμός στην εξουσία δημιουργεί προβλήματα. Με το πολιτικό πρόβλημα της αυτόνομης «ρωσόφιλης» περιοχής της Υπερδνειστερίας (όπου η ρωσική μαφία κάνει πάρτι) και λιγότερο της περιοχής της Γκαγκαουζίας (που κατοικείται από εκχριστιανισμένους Τούρκους ως επί το πλείστον) καθιστούν το ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας της χώρας ως κύριο διακύβευμα. Η απάντηση στα προβλήματα αυτά είναι περισσότερη εμπέδωση της δημοκρατίας και της σταθερότητας παρά η αναβίωση «φαντασμάτων» του παρελθόντος, που δεν τα πιστεύει κανείς εξάλλου εδώ, εκτός ίσως μιας μειοψηφίας που μάλλον έχει μεγάλα συμφέροντα από την επιρροή της «πουτινικής» Ρωσίας στα εσωτερικά πράγματα της χώρας.

  1. Από διευθυντής στο ΚΕΝΑΚΑΠ και ένας από τους ανθρώπους που ουσιαστικά το έστησε, στη Μολδαβία. Αισθάνεστε πικρία για τα όσα προσφέρατε εδώ και δεν αναγνωρίστηκαν; Υπήρξαν άνθρωποι που σας πολέμησαν;

Πράγματι το ΚΕΝΑΚΑΠ υπήρξε για μένα δημιούργημα ζωής. Πίστεψα σε αυτό που κάναμε και για αυτό αφιέρωσα όλες μου τις δυνάμεις για πολλά χρόνια. Η όποια αναγνώριση βρίσκεται στα «πεπραγμένα» της εταιρείας, που αφορούν στην δημιουργία και στήριξη εκατοντάδων επιχειρήσεων, την ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού,  την δημιουργία θέσεων εργασίας, την εισαγωγή τεχνογνωσίας στην περιοχή. Φυσικά όπως συνήθως συμβαίνει, ήταν πολλοί αυτοί που δεν είδαν ποτέ με καλό μάτι την προσπάθεια αυτήν. Νομίζω ότι το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων ήταν το εγγενές πρόβλημα με την μέση μου (ξέρετε δεν μπορώ να «σκύψω») και εξ’ αυτού του γεγονότος αδυνατούσαν να με επηρεάσουν μέσω των κομματικών ή άλλων συμφερόντων μηχανισμών, τους οποίους πάντα είχα απέναντι μου!

Δεν τρέφω καμιά προσωπική πικρία για κανέναν ως πρόσωπο, τόσο ήξεραν τόσο έκαναν. Εκείνο που με θλίβει είναι η φθίνουσα πορεία του ΚΕΝΑΚΑΠ και η συνδεόμενη αναπτυξιακή προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον του τόπου. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε φορείς που μπορούν να προσφέρουν και είναι μεγάλη η ευθύνη αυτών που υποτίθεται ότι έπρεπε να στηρίξουν την εταιρεία, και αναφέρομαι στην τοπική αυτοδιοίκηση  που έχει και την ευθύνη της διοίκησης της εταιρείας.

Το ΚΕΝΑΚΑΠ για να επιβιώσει θα πρέπει να απεξαρτηθεί από το στενό τοπικό «κύκλωμα» εξουσίας της Καλαμπάκας, το οποίο είναι ανεπαρκές να αναγνώσει και να στηρίξει τις πρωτοβουλίες και τις καινοτομίες που χρειάζεται η εταιρεία για να ανασυγκροτηθεί είτε σε επίπεδο management είτε σε επίπεδο αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Είναι άποψη μου ότι το ΚΕΝΑΚΑΠ θα σβήσει εάν δεν αποφασιστεί να  μετεξελιχθεί σε πραγματική Αναπτυξιακή εταιρεία των Τρικάλων, όχι κατ’ όνομα αλλά κατ’ ουσίαν. Τις απόψεις μου αυτές τις έχω πολλές φορές επικοινωνήσει στα κατά καιρούς ΔΣ της εταιρείας.

  1. Πως βλέπετε από το εξωτερικό που είστε, την πορεία της χώρα μας; Σας παρακολουθώ να βάλετε με μένος θα έλεγα κατά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Δεν κάνει τίποτα καλό αυτή η κυβέρνηση;

Είμαστε αισίως  στο δεύτερο μισό του 2017.  Επτά χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο και δέκα χρόνια μετά την έναρξη της ανεξέλεγκτης ροής της κρίσης, η Ελλάδα βρίσκεται δυστυχώς στο κενό.  Χωρίς στρατηγικό πλαίσιο.  Με όλα τα προβλήματα ξανά ανοικτά.  Ακόμη και τα πιο θεμελιώδη, όπως η ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας και η συμμετοχή της στη ζώνη του ευρώ, ακόμα αναζωπυρώνονται με ευθύνη της κυβέρνησης που προσπαθεί να μας πείσει ότι διαπραγματεύεται με τους θεσμούς  αλλά φευ στο τέλος τα υπογράφει όλα όσα της ζητούν αλλά ακόμη παραπάνω λόγω της ηρωικής καθυστέρησης.

Δεν νομίζω ότι «κομίζω γλαύκας εις Αθήνας» εάν πω ότι  τώρα γίνεται αισθητό το μέγεθος της βλάβης που έχει προκληθεί τα δυο τελευταία  χρόνια από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αθέτησαν όλες τις υποσχέσεις τους προκειμένου, χρησιμοποιώντας το «αντιμνημονιακό κλίμα» πού οι ίδιοι δημιούργησαν στις πλατείες και στα «δεν πληρώνω», να καταλάβουν την εξουσία τη βοηθεία του ακροδεξιού εταίρου των ΑΝΕΛ και με την κρυφή υποστήριξη του συστήματος «Καραμανλή». Οι πρόσφατες αποκαλύψεις δε για το περιβόητο Plan B δείχνουν από τι γλυτώσαμε επειδή κάποιοι ευρωπαίοι αποδείχτηκαν πλέον φιλέλληνες των κυβερνώντων!  O tempοra o mores δηλαδή!

Έκτοτε κατά την διετή εκπαίδευση των ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ στην εξουσία που κόστισε 100 δις, με την κωμικοτραγική δήθεν διαπραγμάτευση μας οδήγησαν στο μνημόνιο τρία μέχρι τον Αύγουστο του 2018, το μνημόνιο τέσσερα μέχρι το 2023 και το διαρκές ανεπίγνωστο μνημόνιο μέχρι το 2060.  Επιπλέον επέβαλαν capital controls, απαξίωσαν τις τράπεζες, ενώ φυσικά το σταθερό αίτημα για μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση και λειτουργία του κράτους που θα θεράπευαν το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, μεταφράσθηκε σε άγριες, μονοσήμαντες επιβαρύνσεις των πολιτών, ιδίως, δε εκείνων οι οποίοι βρίσκονται σε πιο αδύνατη θέση μέσω της αβάσταχτης αύξησης της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών. Αλλά ακόμη και εάν, όπως παραδέχτηκαν οι ίδιοι, στα οικονομικά είχαν “αυταπάτες”, μπορείτε να βρείτε μια «αριστερή μεταρρύθμιση» αυτής της κυβέρνησης; Για παράδειγμα, στην Παιδεία, στον τομέα που όλη η υφήλιος επενδύει αναγνωρίζοντάς τον ως το πρωταρχικό εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης, η Ελλάδα γυρνάει στο 1980. Στην Υγεία μόνο η αυτοθυσία του νοσηλευτικού προσωπικού στέκεται εμπόδιο στην πλήρη κατάρρευση. Στην κρατική μηχανή συνεχίζεται ο άκρατος κομματισμός, οι διορισμοί υμετέρων σε θέσεις ευθύνης, ενώ επιτέθηκαν με όλους τους τρόπους στους θεσμούς της Δημοκρατίας σε μια προσπάθεια να απαξιώσουν με απύθμενο θράσος τη Δικαιοσύνη όταν αυτή δεν αποφασίζει κατά τις επιθυμίες των κυβερνώντων, επιχείρησαν τον έλεγχο των ΜΜΕ με την κρατική «προπαγανδιστική»  ΕΡΤ και τον περιβόητο νόμο Παππά, που ευτυχώς κατέπεσε ως αντισυνταγματικός.

Στην βλακώδη ερώτηση λοιπόν που πολλοί υποστηρικτές του εθνικοσοσιαλιστικού κυβερνητικού μορφώματος θέτουν όταν δεν έχουν απάντηση για όλα αυτά τα κατορθώματα «γιατί οι άλλοι ήταν καλύτεροι;» η απάντηση πλέον είναι μόνο μια, «ναι ήταν» ή μάλλον «εσείς είστε όχι μόνο ίδιοι αλλά  πολύ χειρότεροι». Παρά το τεχνητό κλίμα που καλλιεργεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καθημερινά αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Η βλάβη που προκαλεί η κυβέρνηση αυτήν δεν είναι μόνο οικονομική αλλά θεσμική και εθνική.

 Καχύποπτος για  τις εξελίξεις στη ΔΗΣΥ

 

  1. Πάμε λίγο στην Δημοκρατική Συμπαράταξη με την οποία ήσασταν και υποψήφιος βουλευτής. Πως βλέπετε τις εξελίξεις μετά το συνέδριο; Οι αποφάσεις έχουν καλύψει όλες τις συνιστώσες;

Ήμουν καταρχήν υποψήφιος ευρωβουλευτής με την «ΕΛΙΑ» το 2014,που σε συνθήκες πρωτοφανούς διχαστικής πόλωσης έλαβε 8%! Είναι κρίμα που το πείραμα εκείνο με νέους ανθρώπους, δεν συνεχίστηκε από τον φόβο να μην διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ. Εξέλιξη βέβαια που δεν απετράπη αφού η διάσπαση έγινε πριν τις εκλογές του Ιανουάριου του 2015, όπου πράγματι ήμουνα υποψήφιος βουλευτής με την ΔηΣυ. Εξήγησα τους λόγους. Καλώς ή κακώς το ΠΑΣΟΚ, παρόλες τις τεράστιες ευθύνες του με την ΝΔ για την χρεωκοπία της χώρας, ήταν το μοναδικό κόμμα που από το 2010 είχε την ξεκάθαρη θέση για την  πορεία της χώρας μέσα στην Ευρώπη και την έξοδο από την κρίση και τα Μνημόνια. Θέση βέβαια που σήμερα έχουν ασπαστεί όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, που τότε αλάλαζαν στα Ζάππεια και αγανακτούσαν στην πλατεία Συντάγματος. Εδώ πληρώνονται όλα λοιπόν,  γιατί η πραγματικότητα έχει ένα μειονέκτημα, είναι σκληρή και αμετακίνητη.

Σαν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Κινήσεων των Πολιτών για την Σοσιαλδημοκρατία, συνιστώσας της ΔηΣυ από τον Σεπτέμβριο του 2015, εργαστήκαμε συστηματικά για την συγκρότηση της μεγάλης πολιτικής συμμαχίας των Σοσιαλιστών, των Σοσιαλδημοκρατών, της Ανανεωτικής Αριστεράς, του Προοδευτικού Μεταρρυθμιστικού Κέντρου, και της Οικολογίας δηλ. όλου πολιτικού χώρου που ιστορικά επικράτησε να ονομάζεται δημοκρατική παράταξη. Το κάλεσμα αυτό σχετίζεται με την κοινωνική και εκλογική στόχευση που πρέπει να έχει στην εποχή μας ο χώρος αυτός. Με την υποχρέωση του να ακυρώσει τον τεχνητό διπολισμό ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, να μην επιτρέψει στη ΝΔ να καλύψει την περιοχή του κέντρου και στο ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται ως εκδοχή της κεντροαριστεράς και συνομιλητής της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Οι αποφάσεις δε του Συνεδρίου έθεσαν τις βάσεις για ενότητα,  ανανέωση και διατύπωση σύγχρονου πολιτικού λόγου, σύμφωνα με τα πάγια αιτήματα των πολιτών και των μελών μας. Επιβεβαίωσαν επίσης ότι η ΔηΣυ είναι η κατ’  εξοχήν προοδευτική, μεταρρυθμιστική, φιλοευρωπαϊκή δύναμη της χώρας.

Προσωπικά όμως είμαι πολύ σκεπτικός για το αποτέλεσμα και περιμένω αγωνιωδώς τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα. Ιδιαίτερα είμαι τουλάχιστον καχύποπτος γιατί βλέπω τους περισσότερους επώνυμους, παλαιάς κοπής πολιτικούς, με επαρκή κομματικό ιδρυματισμό, να μας προτείνουν τον εαυτό τους ως τον πιο αξιόμαχο αντίπαλο του κυβερνητικού ολετήρα. Εάν δε, αυτά τα γνωστά, φθαρμένα πρόσωπα συνδυαστούν με τους αλαλαγμούς για τα κουρελιασμένα σύμβολα του παρελθόντος που νοηματοδότησαν τον λαϊκισμό, τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την αναπαλαίωση του παλιού καλού χθες. Γιατί δεν θα υπάρχει πλέον Ελλάδα μετά, αν η πρόταση της ΔηΣυ δεν πείσει την κοινωνία να υιοθετήσει ένα καθαρό μεταρρυθμιστικό πρόταγμα. Αν δεν πείσει ότι αυτή είναι η νέα αλλαγή που μπορεί να φέρει διατηρήσιμη ανάπτυξη με ρυθμούς σαφώς πάνω από το μέσο όρο της ευρωζώνης. Να δημιουργήσει ευκαιρίες και δουλειές. Να ανοίξει ξανά προοπτικές για το σύνολο της κοινωνίας. Όχι μόνο για όσους νιώθουν ότι μπορούν να ανταποκριθούν στις νέες συνθήκες αλλά και για εκείνους που νιώθουν απειλούμενοι, εγκαταλελειμμένοι, περιθωριοποιημένοι  μετά από τις ανατροπές και την πίεση των τελευταίων ετών ότι έχουν θέση σε μια Ελλάδα κανονική, ανταγωνιστική και ισότιμη ευρωπαϊκή χώρα.

 

Σχόλια

σχόλια