Κτήμα Λούδα: Όταν ο τρύγος γίνεται γιορτή

Κτήμα Λούδα: Όταν ο τρύγος γίνεται γιορτή

Του Χρήστου Κοντού

Κάποιες δεκαετίες πίσω… αρχές φθινοπώρου, τα σχολεία ίσα που είχαν ανοίξει, κι εμείς μαθητές που από την άπλα και την ανεμελιά του καλοκαιριού, ψάχναμε ευκαιρία να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο, ώστε να κάνουμε με τις σφεντόνες μας (τα αεροβόλα ήρθαν αργότερα), μια βόλτα στα «Αμπέλια» για κοτσίφια…

Τα «Αμπέλια» ήταν μια τοποθεσία που στις αρχές του περασμένου αιώνα, όλοι σχεδόν οι χωριανοί, σε κάποιες εκατατοντάδες μέτρα γης, είχε ο καθένας το αμπελοτόπι του. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλιότερων, δε νοούταν νοικοκύρης, χωρίς το δικό του κρασί και τσίπουρο… Αυτό ήταν κανόνας σε όλα σχεδόν τα χωριά και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε σε ολόκληρη την Ελληνική ύπαιθρο.

Στην πορεία των χρόνων όλα αυτά εγκαταλείφτηκαν και τα περισσότερα εκχερσώθηκαν και έγιναν βοσκότοποι η χωράφια, πλην ελαχίστων κλημάτων που θέριεψαν, μπλέχτηκαν με αγριόχορτα και έγιναν τεράστιοι θάμνοι.

Όμως ακόμη κι αυτά τα λίγα τα ξεχασμένα… αυτή την εποχή μοσχοβολούσαν και αποτελούσαν μια πρώτης τάξης λιχουδιά για την πιτσιρικαρία… που έδινε μάχη με τα σπουργίτια… αλλά και κάθε λογής φτερωτό που δεν το άφηναν ασυγκίνητο οι ρόγες των σταφυλιών…

Εξάλλου, «Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις», σύμφωνα με τον μεγάλο μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη… Και αυτό ουσιαστικά κάνουν όσοι σήμερα επενδύουν στο αμπέλι και στην παραγωγή κρασιού, όπως ο Κωνσταντίνος Λούδας και η σύζυγός του Ζαχαρούλα Γιαβρούτα.

Ο Κωνσταντίνος Λούδας

Νέοι άνθρωποι που το 2006 όταν ακόμη η κρίση δεν είχε αγγίξει τη χώρα, αποφάσισαν να κάνουν την αντίστροφη διαδρομή απ’ ότι οι συνομήλικοί τους, να φύγουν από την Αθήνα και να εγκατασταθούν στη Διάβα.

O Κωνσταντίνος συνεχιστής μιας παράδοσης της οικογένειας του και η συνάδελφος δημοσιογράφος και μάλιστα με καριέρα μπροστά της στο πλευρό του Σταύρου Θεοδωράκη, Ζαχαρούλα, άρχισαν να μπολιάζουν και να ριζώνουν μαζί με το Syrah, το Merlot, τη Μαλαγουζιά, το Μοσχάτο Αμβούργου και να κάνουν το δικό τους οινοποιείο με πολύ δουλειά αλλά κυρίως με πολλή αγάπη και μεράκι…

«Στην αρχή ξεκινάς πιο ρομαντικά… το βλέπεις λίγο και ως χόμπι. Στην πορεία όμως η αγορά σε σκληραίνει, χωρίς όμως να χάσεις αυτή την αγάπη που μεγαλώνει ακόμη πιο πολύ για αυτό που κάνεις», θα πει ο Κωνσταντίνος.

Στην ερώτηση αν τα Ελληνικά κρασιά έχουν βρει τη θέση που τους ανήκει ήταν ξεκάθαρος και μάλλον σκληρός: «Θέλουμε πολλή δουλειά, έξω έχει αναγνωριστεί ότι ο κλάδος της οινοποιίας στην Ελλάδα είναι ο πιο ανερχόμενος στην Ευρώπη. Το θέμα όμως είναι να το καταλάβουνε και οι καταναλωτές. Είναι παρεξηγημένο το Ελληνικό κρασί έξω, ξεκινήσαμε άσχημα όπως με τα περισσότερα πράγματα, με χαμηλής ποιότητας κρασιά. Τα τελευταία χρόνια όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει, όλα τα οινοποιεία έχουν κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά και προσπαθούνε να το αναδείξουνε», ενώ θα τονίσει πως και ο νομός Τρικάλων δίνει πολύ ωραία κρασιά. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει σύμφωνα με τον κ. Λούδα το μικροκλίμα της περιοχής και το έδαφος ειδικά στην περιοχή των Μετεώρων και τα ριζά του Κόζιακα.

Η Ζαχαρούλα Γιαβρούτα ενώ εξηγεί στα παιδιά τη διαδικασία του τρύγου

Υπάρχει όμως η στήριξη του κράτους; Στην ερώτηση αυτή, η απάντηση ήρθε από την Ζαχαρούλα και μάλλον…. θυμωμένη:

« Όχι βέβαια. Υπάρχει ένα ανελέητο κυνήγι από το Κράτος απέναντι σε όποιον δημιουργεί. Η χαριστική βολή στον κλάδο μας δόθηκε με την επιβολή του ΕΦΚ στο κρασί. Κι ενώ από τις 3 Σεπτεμβρίου το ΣΤΕ αποφάσισε πως ο Νόμος είναι άκυρος και πρέπει να καταργηθεί έχουμε φτάσει τέλη Σεπτέμβρη κι ακόμη δεν έχουν αναγνωρίσει την απόφαση! Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για να σας δώσω να καταλάβετε την απέχθεια που έχουν απέναντι σε όποιον τολμάει να επιχειρήσει».

Τι θα πρέπει να αλλάξει σε επίπεδο κράτους, νομοθεσίας ή φορολογίας αν θέλετε,  στον κλάδο της οινοποιίας; 

«Το Κράτος πρέπει να σταθεί δίπλα μας κι όχι απέναντί μας. Πρέπει άμεσα μην πω «χθες» να καταργήσουν τον ΕΦΚ και τη γραφειοκρατία που τον συνοδεύει. Πρέπει να ξαναδούν με καθαρή ματιά και μυαλό τη φορολόγηση των ανθρώπων που ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα. Να δοθούν κίνητρα σε περισσότερους ανθρώπους να ασχοληθούν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία κι όχι να τους κυνηγούν από τα χωράφια τους και να πουλάνε τα ζώα τους. Όσον αφορά εμάς δεν περιμένουμε από το κράτος καμία βοήθεια. Η δουλειά που έχουμε κάνει πάνω στην ανάδειξη και προβολή του ελληνικού κρασιού στο εξωτερικό είναι πολύ μεγάλη και σιγά σιγά θα αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Μπορούμε μόνοι μας. Να μας πολεμούν δεν θέλουμε».

Ο τρύγος

Οση ώρα λέγαμε αυτά, το αμπέλι κάτω από το σπίτι τους γέμισε παιδικά γέλια… Η Γεωργία, η Ολγα και ένα τσούρμο πιτσιρίκια με το ψαλιδάκι στα μικρά τους χεράκια βλέπανε στην πράξη τι θα πει τρύγος. Στη συνέχεια σε ρόλο δασκάλας (το έχει), η Ζαχαρούλα ξενάγησε τα παιδιά στο οινοποιείο και στο κελάρι όπου είδανε τη διαδικασία παρασκευής του κρασιού.

Στην Ελλάδα πάντα ο τρύγος ήταν γιορτή, είχε τον δικό του θεό τον Διόνυσο, τον γιο του Δία, και το θεϊκό δώρο που χαρίζει ξενοιασιά και ευθυμία. Σύμφωνα με μία από τις πολλές μυθολογικές εκδοχές, το κρασί το φανέρωσε, για πρώτη φορά, στον βασιλιά της Αιτωλίας, τον Οινέα. Ο τσοπάνης του τελευταίου, ο Στάφυλος, είχε βρει ένα περίεργο φυτό γεμάτο καρπούς και, ενθουσιασμένος από τη θεσπέσια γεύση τους, έκοψε κάμποσους και τους πήγε στον βασιλιά για να ευφρανθεί η ψυχή του. Από τότε ο Διόνυσος ονόμασε τον χυμό οίνο και τους καρπούς σταφύλια. Έναν βασιλιά, λοιπόν, κι έναν ποιμένα διάλεξε ο θεός για να δοκιμάσουν πρώτοι απ’ όλους τους θνητούς το μεγάλο δώρο του και έκτοτε, σαν είδε πόση χαρά τούς γέμιζε, βάλθηκε να διδάξει απανταχού την τέχνη της οινοποιίας.

Ισως όταν αποφασίσουμε ξανά να φτιάξουμε τα αμπέλια και τις ελιές μας, να γίνουμε και πάλι Ελλάδα.

Σχόλια

σχόλια