Μαρία Ζιάκα: Δύσκολες εποχές για… ζωγράφους

Μαρία Ζιάκα: Δύσκολες εποχές για… ζωγράφους

Τα πράγματα με το όνομά τους, όπως ακριβώς έχουν την εποχή της κρίσης για τους ζωγράφους, αλλά και για την ελπίδα που γεννιέται μέσα από αυτή για τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με την ζωγραφική, λέει η ζωγράφος και πρόεδρος των Τρικαλινών ζωγράφων κ. Μαρία Ζιάκα. 

  1. Κ. Ζιάκα πότε ξεκινήσατε για πρώτη φορά να ζωγραφίζετε;

Από το Δημοτικό που θυμάμαι τον εαυτό μου ζωγράφιζα και μου άρεσε. Είχα ευκολία στην απεικόνιση και στο σκίτσο πάντα. Βέβαια η ενασχόληση αυτή πέρασε από πολλές διακυμάνσεις, καθότι πάντα ήταν ερασιτεχνική! Πιο εντατικά και οργανωμένα ασχολήθηκα στα χρόνια των σπουδών στο Πανεπιστήμιο και μετά.

  1. Ποια είναι η τεχνική που χρησιμοποιείτε περισσότερο;

Είμαι αυτοδίδακτη στη ζωγραφική, οπότε η μαθητεία γίνεται με δοκιμές και πειραματισμούς σε όλες τις τεχνοτροπίες και με όλα τα υλικά. Ξεκίνησα με ξυλομπογιές, νερομπογιές, κηροχρώματα και, συν τω χρόνω, πέρασα στους μουσαμάδες και τα ελαιοχρώματα και τώρα, σταθερά σχεδόν, χρησιμοποιώ ακρυλικά χρώματα σε καμβά, ξύλο ή MDF. Πιστεύω ωστόσο πως για τον ζωγράφο το «πρώτο» εργαλείο είναι το μολύβι και το χαρτί! Τελευταία απασχολεί τη σκέψη και την αναζήτησή μου η Βυζαντινή ζωγραφική, ως οπτική, τεχνοτροπία, φιλοσοφία… Πιστεύω, κατά βάθος ότι, ιδιαίτερα για μας τους έλληνες καλλιτέχνες, η εξερεύνηση και «κατάκτηση» αυτής της, άγνωστης και απαξιωμένης για τους πολλούς, τέχνης μπορεί να φέρει την ανανέωση και ίσως μια ελληνική πρόταση για τη ζωγραφική του 21ου αιώνα.

  1. Σε πόσες εκθέσεις έχουν παρουσιαστεί τα έργα σας;

Οι πρώτες συμμετοχές μου σε ομαδικές εκθέσεις έγιναν τη δεκαετία του ’70, στα φοιτητικά χρόνια στα Γιάννινα. Η μία ήταν έκθεση φοιτητών στο χώρο του Πανεπιστημίου και η άλλη με καλλιτέχνες των Ιωαννίνων, στη Λέσχη Αξιωματικών. Αυτές τις οφείλω στον αείμνηστο, καθηγητή μας τότε, (πασίγνωστο τώρα, λόγω των κέρινων ομοιωμάτων) Παύλο Βρέλλη! Έκτοτε έχω κάνει μία ατομική έκθεση στο Μύλο Ματσόπουλου, (2012), και συμμετείχα σε πάρα πολλές (περίπου 40) ομαδικές, με το Σύλλογο Ζωγράφων (στην πόλη μας, την Καλαμπάκα και το Βόλο) , αλλά και με άλλες ομάδες στη γενέτειρά μου (Κούρεντα Ιωαννίνων), την Αθήνα και αλλού.

  1. Αγοράζει ο κόσμος πίνακες σήμερα;

Η αλήθεια είναι πως σήμερα, αν κάποιος ασκεί την ζωγραφική για βιοπορισμό, σίγουρα περνάει πολύ δύσκολες μέρες… Όσον καιρό είμαι στο σύλλογο και κάνουμε εκθέσεις, δεν είδα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αγορά έργων. Δεν ξέρω τι γίνεται στις Γκαλερί, αλλά νομίζω κι εκεί το αγοραστικό ενδιαφέρον είναι πεσμένο.

  1. Στα Τρίκαλα πόσους συλλέκτες έχουμε;

Ρωτάτε για συλλέκτες….. λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω καν αν υπάρχουν. Εμείς εδώ είμαστε, εκθέτουμε τη δουλειά μας ανοιχτά, για όποιον ενδιαφέρεται!

  1. Είστε πρόεδρος ενός συλλόγου που αριθμεί αρκετές δεκάδες μέλη. Ήταν πάντα τόσο μεγάλος ο σύλλογος ή τα τελευταία χρόνια ασχολούνται όλο και πιο πολλοί με την ζωγραφική;

Όντως! Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι ασχολούνται. Η απάντηση βρίσκεται σε πολλούς προσωπικούς παράγοντες, αλλά και στο γεγονός ότι η κοινωνία είναι πλέον πιο ανοιχτή και δεκτική και «επιτρέπει» να «ανθίσουν όλα τα λουλούδια».

  1. Θα έλεγα πως από τη δεκαετία του 2000 και μετά, υπάρχει μια μεγάλη στροφή προς τη ζωγραφική κυρίως των μικρών παιδιών που κατακλύζουν τα διάφορα εργαστήρια. Που οφείλεται αυτό κατά την άποψή σας;

Όταν ήμουν παιδί (πριν από 50 χρόνια), παρόλο που αγαπούσα τη ζωγραφική, δεν ήξερα ότι μπορώ να βάλω στόχο να γίνω ζωγράφος και δεν διανοούμουν καν να μιλήσω στους γονείς μου για κάτι τέτοιο. Αυτό εννοούσα στην προηγούμενη απάντησή μου. Άλλοι καιροί! Σήμερα το παιδί πριν προλάβει καν να καταλάβει τι θέλει και τι του αρέσει, έχει βρεθεί σε ένα εργαστήριο! Αυτά τα 50 χρόνια έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στην ελληνική κοινωνία. Πολλά θετικά, πολλά άλλα καλούμαστε σήμερα να τα αναθεωρήσουμε! Μακάρι αυτό να είναι ένα από τα θετικά!

Χρήστος Κοντός

 

Σχόλια

σχόλια