ΜΑΚΗΣ ΣΕΒΙΛΟΓΛΟΥ: Συνεχίζουμε να μη μαθαίνουμε από τα παθήματά μας

ΜΑΚΗΣ ΣΕΒΙΛΟΓΛΟΥ: Συνεχίζουμε να μη μαθαίνουμε από τα παθήματά μας

Με τον τραγουδοποιό Μάκη Σεβίλογλου, κάθε συνέντευξη μπορεί να ξεκινήσει ως μια απλή συζήτηση και τελικά πάντα εξελίσσεται σε μια ανάλυση γύρω από την ίδια την ζωή, είτε αυτή λέγεται τέχνη, πολιτική, γράμματα, επιστήμες. Αφορμή για την σημερινή μας συνέντευξη η εμφάνισή του αύριο το βράδυ (Παρασκευή 27 Απριλιου) στην  «Ανδρομέδα», όπου για άλλη μια φορά μας υπόσχεται μια ξεχωριστή βραδιά με τους συνεργάτες του, αλλά και το τελευταίο ταξίδι στην Ολλανδία, όπου πραγματοποίησε μια σειρά από εμφανίσεις. Μάλιστα από τη σημερινή μας κουβέντα αποσπάσαμε και την είδηση της καινούργιας δουλειάς που ετοιμάζει και που έχει να κάνει με την Βλάχικη ποίηση, φυσικά την Βλάχικη γλώσσα.

-Περιοδεία και μάλιστα για αρκετές ημέρες στην Ολλανδία, η οποία είναι αλήθεια πως αποδείχθηκε μια αρκετά φιλόξενη χώρα για σένα. Πως προέκυψε αυτή η… σχέση;

Είνα μια «κολώνια» που κρατάει πλέον, κοντά μία δεκαετία. Αφορμή στάθηκε η γνωριμία μου το 2005 με έναν γνωστό στα ολλανδικά μουσικά  πράγματα μουσικό, τον Wout Pennings, εκλιπόντα πλέον… Οι Ολλανδοί αποτελούν κατ’ εμέ μία εξαίρεση παγκοσμίως, συγκαταλέγονται σε κείνους τους λαούς, αν όχι μοναδικό φαινόμενο, που αγκαλιάζουν με αγάπη τις μουσικές του κόσμου και κυρίως αγαπούν την Ελλάδα, τους ανθρώπους της και το ταμπεραμέντο τους, αν έχει μείνει απ’ το τελευταίο, τελευταία!!!

-Ολο αυτό το διάστημα που έμεινες εκεί, διαπίστωσες διαφορές με την Ελλάδα της κρίσης; Οι τέχνες είναι στο ίδιο επίπεδο;

Οι διαφορές είναι τεράστιες στο βιοτικό επίπεδο αλλά και σε σε επίπεδο οργάνωσης, παιδείας, παροχών κλπ. Εντελώς άλλη ιδιοσυγκρασία λαού, που ομολογουμένως δεν έχει πανευρωπαϊκά ταίρι. Ακόμη και στον τρόπο που ξεχωρίσουν τα σκουπίδια τους σε ανακυκλώσιμα ή οργανικά, είναι κάτι που το τηρούν με ευλάβεια. Μιλάμε όμως πάντα για μια χώρα με αυξημένο βιοτικό επίπεδο, δεύτερη παγκοσμίως στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων, με 60 μέρες μέσο όρο ηλιοφάνεια το χρόνο. Ένας χαρούμενος, καλλιεργημένος λαός, που πάνω από το δικό του προσωπικό όφελος, βάζει σε μεγάλο βαθμό το συλλογικό. Και φυσικά αυτό έχει την ερμηνεία του, οι Ολλανδοί είναι από κείνους που εφηύραν τον καπιταλισμό και τον σπούδασαν. Έχουν συμφιλιωθεί μαζί του και πορεύονται μ’ αυτόν χωρίς να τον αμφισβητούν.  Βέβαια, διαφορετική ιστορία, διαφορετική γεωγραφία και φυσικά διαφορετική αστική τάξη, που η ευημερία της προέκυψε μέσα από δουλειά κι όχι από πλιάτσικο, όπως συμβαίνει στη δική μας χώρα.  Υπάρχει ένα υψηλό αίσθημα δημοκρατικότητας και συμμετοχής στα κοινά, ακόμη και μέσα από τον εθελοντισμό. Αναφορικά με την τέχνη, είναι κάτι που εκτιμούν πολύ σε όλες της εκφάνσεις της, μουσική, ζωγραφική, θέατρο κλπ. Εδώ θέλω να παραθέσω μία πρόσφατη εμπειρία μου… Κάποια κυρία με το πέρας μιας παράστασης, με προσεγγίζει και μου ζητά να μ’ αγκαλιάσει, θέλοντας έτσι να μ’ ευχαριστήσει γι’ αυτό που εισέπραξε, στη μιάμισυ ώρα που διήρκησε η παράσταση. Όταν τη ρώτησα γιατί αξίζω κάτι τέτοιο, μου απάντησε ως εξής… «Γιατί μου γεμίσατε την ψυχή μου συναισθήματα, κι έτσι τη Δευτέρα θα πάω με μεγαλύτερη όρεξη και καλύτερη διάθεση στη δουλειά μου…»

-Καλή η Ολλανδία… αλλά μπορείς όμως να έχεις “Το παράθυρο ανοιχτό”,  που χαρακτηρίστηκε καλύτερος ethnic δίσκος στην Ολλανδία το 2013;

Πρέπει να σου πω Χρήστο μου πως πολλοί Έλληνες, κατά κύριο λόγο νέοι, τα τελευταία χρόνια εγκαταστάθηκαν εκεί αναζητώντας καλύτερη τύχη. Αντάμωσα πολλούς, που το μόνο που είχαν να μου πουν ήταν καλά λόγια. Πλέον οι αποστάσεις έγιναν τόσο μικρές, που είναι πολύ εύκολο να πονέσεις την Ελλάδα και να’ ρθεις να την ξεπεθυμήσεις. Είμαστε μια πανέμορφη χώρα, αλλά δυστυχώς οι Έλληνες, συνεχίζουμε να μη μαθαίνουμε από τα παθήματά μας, κι εξακολουθούμε να ζούμε κλικαδόρικα, αναξιοκρατικά, χλευάζοντας εκείνους που βάλαν κάποια τάξη στη ζωή τους με τη δουλειά. Όταν μάθεις να ζεις μ’ επιδόματα, δύσκολα γυρνάς στην παραγωγή. Και φυσικά μεγάλη ευθύνη φέρει η παιδεία μας κι αυτοί που διδάσκουν, σε όλα τα επίπεδα. Αναφορικά τώρα με ποιο «παράθυρο κρατάμε ανοιχτό», θα σου πω πως καλό είναι να ανοίγουμε εκείνο που η θέα του μπορεί να γειάνει τη ματιά μας…

-Στα Τρίκαλα αύριο Παρασκευή, για άλλη μια φορά και… κάθε φορά θα έλεγα πως αποκτάς όλο και πιο πολλούς και φανατικούς θαυμαστές… Που το αποδίδεις;

Ίσως στο ότι κατάγομαι κι εγώ από την επαρχία, εξακολουθώ να μένω σ’ αυτή και η επικοινωνία μου με τον κόσμο αυτής είναι πιο αληθινή και ειλικρινής…  Ακόμη κι ένα ανέκδοτο σε διάλεκτο τοπική, εδώ ξέρω πως θα το πιάσουν με τη μία και δεν θα χρειαστεί να κάνω «παραπομπή»… Επίσης γνωρίζεις πως κατάγομαι από δω κοντά και πως η πέτρα είναι βαριά στον τόπο της…

-Το έντεχνο (αν και δεν μου αρέσει ο όρος), με το οποίο καθιερώθηκες στο χώρο, έχει μέλλον;

Δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου «έντεχνο» με τη σημασία που προσδίδουν στον όρο. Βρίσκω περισσότερη αλήθεια στους λαϊκούς, ατόφιους δημιουργούς. Οι μόνοι όροι που αποδέχομαι είναι, αληθινά και ψεύτικα τραγούδια… Με βάση αυτό, νομίζω πως τα αληθινά τραγούδια πάντα θα βρίσκουν θέση στην καρδιά μας, ακόμη κι αν αργούν…

-Να περιμένουμε κάτι καινούργιο από σένα;

Πριν από ένα μήνα περίπου κυκλοφόρησε ένας δίσκος μιας ζωντανής ηχογράφησης και παράλληλα δουλεύω σε δύο πρότζεκτ. Το ένα αφορά δικές μου συνθέσεις σε στίχους δικούς μου αλλά και άλλων στιχουργών και το δεύτερο πρότζεκτ αφορά τη συνεργασία μου με δύο ανθρώπους που εκτιμώ απεριόριστα, τον καθηγητή εθνολογίας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Βασίλη Νιτσιάκο και τον συνθέτη Σούλη Λιάκο. Μαζί σκαρώνουμε ένα δίσκο βασισμένο πάνω σε βλάχικη ποίηση και τη βλάχικη γλώσα…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

Σχόλια

σχόλια