Ας μην ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι

Ας μην ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι

Του Χρήστου Κοντού

Τους 35 φτάνουν οι άστεγοι στην πόλη των Τρικάλων σύμφωνα με έρευνα πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Πάντειο Πανεπιστήμιο και τους δήμους Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πειραιά, Ηρακλείου, Νέας Ιωνίας, Τρικάλων και Ιωαννίνων και καταγράφηκαν 1645 άστεγοι εκ των οποίων οι 691 στο δρόμο και οι 954 σε δομές.

Αλήθεια όμως τι σημαίνει άστεγος στην Ελληνική κοινωνία; Ποιοι μπορεί να ήταν στο παρελθόν άστεγοι σε μια επαρχιακή πόλη όπως τα Τρίκαλα; Μόνον αυτοί που σε καιρούς πολέμων ή καταστροφών γκρεμιζόταν το σπίτι τους. Και πάλι αυτοί, όλο και κάποιο συγγενή θα είχανε να κοιμηθούν. Αν πάλι όχι συγγενή, στο σπίτι του γείτονα που μπορεί να γλύτωσε.

Με λίγα λόγια ο όρος άστεγος όπως σήμερα τον εννοούμε δεν υπήρχε και δεν υπήρχε γιατί κυριαρχούσε η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο, η συμπαράσταση σε αυτόν που δεν έχει, γιατί όλοι γνώριζαν πως ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να βρεθούνε στη θέση του. Γιατί υπήρχαν οι γειτονιές, γιατί οι πόρτες τους ήταν ανοιχτές, γιατί δεν φτιάχνανε σπίτια με τεράστια τείχη να κλείσουνε μέσα την ψυχική τους γύμνια όπως σήμερα. Οι όποιες μάντρες ήταν αυλές πολλών σπιτιών μαζί… που μόνο την συναναστροφή προήγαγαν.

Κι όμως πόσοι από μας αισθανθήκαμε την παραμικρή ντροπή όταν είδαμε κάποιους από αυτούς τους αστέγους να κοιμούνται στα παγκάκια ή να ψάχνουν στους κάδους απορριμμάτων;

Πόσοι τείναμε χέρι φιλίας; Αντίθετα μάλιστα, αν επρόκειτο για κάποιο γνωστό, μόνο συναισθήματα λύπησης ή και περιφρόνησης… «Κοίτα πως κατάντησε ο καημένος, αλλά ας πρόσεχε όταν είχε τα χρήματα», χωρίς βέβαια κανείς μας να ξέρει τους πραγματικούς λόγους που οδηγήθηκε εκεί.

Δεν φτάνει μόνο το κράτος πρόνοιας και οι κοινωνικοί δήμοι για να στηθεί μια κοινωνία, θέλει και ανθρώπους…

Σχόλια

σχόλια