Ειδικευόμενοι γιατροί: «Κουπί» και ανασφάλεια

Ειδικευόμενοι γιατροί: «Κουπί» και ανασφάλεια

Του Χρήστου Κοντού

Ακούγοντας κανείς νοσοκομείο Τρικάλων τα περασμένα χρόνια, μόνο θετικά δεν σκεφτόταν. Αυτό όμως ήρθαν να το ανατρέψει μια σειρά επιτυχιών, όπως αυτή της προπερασμένης εβδομάδας της Β’ Παθολογική Κλινικής Τρικάλων  όπου στο 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο Παθολογίας που έγινε 22-26/02/2017 στην Θεσσαλονίκη, η Β’ Παθολογική απέσπασε το 1ο Βραβείο Αναρτημένων Ιατρικών Ανακοινώσεων, το οποίο απονέμεται πρώτη φορά σε Νοσοκομείο της περιφέρειας.

Βρεθήκαμε στο νοσοκομείο και μιλήσαμε με τους πρωταγωνιστές αυτής της επιτυχίας που δεν ήταν μόνο ο διευθυντής της κλινικής αλλά οι ειδικευόμενοι γιατροί.

«Αφανείς ήρωες», τους χαρακτήρισε ο διευθυντής τους Στέφανος Μυλωνάς. Η νέα γενιά που μεγαλώνει και προσπαθεί να σταθεί επαγγελματικά στα πόδια της, μέσα στην πατρίδα μας θα πούμε εμείς, γιατί κάποτε μπορεί ιατρική ακόμη και στο δημόσιο σύστημα υγείας να σήμαινε λεφτά, σήμερα σημαίνει αγωνία για το μέλλον. Οι απαντήσεις των ειδικευόμενων γιατρών που πήραν μέρος στην εργασία της Β’ Π, δίνει μια μικρή γεύση και ίσως ελπίδα πως τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν. 

  1. Πόσο εύκολο ήταν με την καθημερινότητα την οποία βιώνει ένας γιατρός σε μια κλινική πρώτης γραμμής όπως είναι η παθολογική, να κάνει όλες αυτές τις εργασίες, που σε αριθμό και μόνο είναι πολλές;

Δήμητρα Μαρίτσα: Δεν ήταν εύκολο. Με καθημερινό πρωινό ωράριο, 7 μάχιμες εφημερίες/μήνα, όλα τα σαββατοκύριακα κατειλημμένα λόγω φοίτησης σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα, ο χρόνος που απέμενε ήταν ελάχιστος, αλλά και η θέληση μεγάλη.

Φαίη Θεοδωρούλα: Η πλειοψηφία των εργασιών μας αφορούσε περιστατικά της κλινικής μας. Οπότε, το κάλεσμα να αποτυπώσουμε την κλινική μας σκέψη και τη διαγνωστική διαδικασία έκανε το φόρτο των πολλών εργασιών να φαντάζει προκλητικός και ενδιαφέρων.

Αθανάσιος Κόγιας: Αν υπάρχει διάθεση και θέληση όλα μπορεί να τα καταφέρει κανείς. Έτσι συνέβη και σε μας. Πήραμε την απόφαση με τους επιμελητές μας να συμμετέχουμε όσο το δυνατόν πιο  ενεργά, πιστέψαμε στο στόχο μας και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε.

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Στην ιατρική έρευνα και κλινική πράξη αλληλεπιδρούν με ένα τρόπο που σε γοητεύει. Η ισορροπία λόγω ένδειας χρόνου δύσκολα επιτυγχάνεται, αλλά όταν βρεθεί, σε κάνει να νιώθεις ολοκληρωμένος ως γιατρός. Η ανάγκη για αυτή την ολοκλήρωση μας δίνει ώθηση να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.

  1. Σε μια χώρα όπου ο καθένας κοιτάζει την αυτοπροβολή του και το σύστημα εκπαίδευσης κάθε άλλο παρά την ομαδική εργασία προωθεί, εσείς φέρατε ως ομάδα ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Συναντήσατε δυσκολίες στην συνεννόηση μεταξύ σας;

Δήμητρα Μαρίτσα: Αισθάνομαι τυχερή που κάνω ειδικότητα σε μία κλινική που ειδικοί και ειδικευόμενοι μπορούν όχι μόνο να δουλεύουν μαζί αλλά να γελάνε και να διασκεδάζουν μαζί. Σε κάθε συνεργασία υπάρχουν δυσκολίες, όταν υπάρχει καλή βάση, αυτές ξεπερνιούνται.

Φαίη Θεοδωρούλα: Η συνύπαρξή μας ως συνειδικευόμενοι σε μια παθολογική κλινική μας έχει διδάξει τη συνυπευθυνότητα. Ήταν γνώριμο, λοιπόν για εμάς να συνδυάσουμε τις ξεχωριστές δεξιότητές μας για την πραγμάτωση ενός κοινού στόχου.

Αθανάσιος Κόγιας: Σίγουρα όπως σε κάθε ομάδα υπήρχαν  οι διαφωνίες  αλλά όλα τίθονταν σε μια διαδικασία γόνιμου διαλόγου για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δουλεύουμε και στην  κλινική.

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Διανύουμε την εποχή της απόλυτης εξειδίκευσης. Καθίσταται λοιπόν ευνόητο ότι η επιτυχία του ατόμου είναι δυνατό να έρθει μόνο μέσα από την επιτυχία της ομάδας. Η Β Παθολογική κλινική χαρακτηρίζεται από ομαδικό πνεύμα, συνεργασία και συναδελφικότητα και αυτό θεωρώ ότι είναι και εύχομαι να συνεχίσει να είναι το μυστικό της επιτυχίας.

  1. Πανελλαδική πρωτιά απέναντι σε κλινικές μεγαθήρια, πως αισθανθήκατε με την ανακοίνωση της πρώτης θέσης; 

Δήμητρα Μαρίτσα: Περηφάνια και δικαίωση. Τόσο η βραβευθείσα εργασία όσο και οι υπόλοιπες αφορούσαν περιστατικά της κλινικής τα οποία διαχειρίστηκαν, αποδόθηκαν και ανακοινώθηκαν άρτια. Η δουλειά αυτή αναγνωρίσθηκε παρά την προέλευσή της από επαρχιακό νοσοκομείο.

Φαίη Θεοδωρούλα: Χαρά, δικαίωση, ανακούφιση. Επειδή εκπονήθηκε ένας στόχος με προσπάθεια. Επειδή η προσπάθεια αυτή ανταμείφθηκε. 

Αθανάσιος Κόγιας: Μεγάλη χαρά σίγουρα. Πιο πολύ γιατί δείχνει πως στην επαρχία που τόσο ο Έλληνας με την τάση για αστυφιλία υποτιμά, γίνεται δουλειά και καλή δουλειά μάλιστα. 

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Σίγουρα ο σκληρός ανταγωνισμός μεγεθύνει την ικανοποίηση που προσφέρει η επιβράβευση των κόπων μας και υποδεικνύει ότι ανεξαρτήτως πόρων, προσωπικού και μεγέθους νοσηλευτικού ιδρύματος με προσήλωση και εργατικότητα όλα είναι εφικτά.

  1. Είναι τα πράγματα στο ΕΣΥ όπως τα φανταζόσασταν όταν ήσασταν στη σχολή; 

Δήμητρα Μαρίτσα: Ως φοιτήτρια, φανταζόμουν την άσκηση της ιατρικής ως επιστήμης. Η έναρξη της επαγγελματικής ζωής μου αποκάλυψε τη διαχειριστική και οικονομική της διάσταση σε ένα ΕΣΥ που ασθενεί όλο και πιο βαριά και βασίζεται στο φιλότιμο και το κουράγιο ορισμένων επαγγελματιών υγείας. 

Φαίη Θεοδωρούλα: Δυστυχώς, η πραγματικότητα ενός δημόσιου συστήματος υγείας που νοσεί με προσγείωσε απότομα, όμως ταυτόχρονα με πείσμωσε για να δίνω καθημερινά τον καλύτερό μου εαυτό. 

Αθανάσιος Κόγιας: Τα πράγματα στα δημόσια νοσοκομεία κάθε χρόνο δυσκολεύουν. Παραμένει ωστόσο το ΕΣΥ εκεί 24 ώρες το 24ωρο για όλους τους ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη χωρίς διακρίσεις. 

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Πράγματι στη σχολή θα έλεγα ότι είμαστε σε μια <<γυάλα>> έχοντας μια πιο ακαδημαϊκή προσέγγιση της ιατρικής και η πρώτη επαφή με την πραγματικότητα είναι μια έκπληξη. Διαπιστώνεις όμως γρήγορα ότι στο ΕΣΥ υπάρχουν πολλοί γιατροί με γνώση και αγάπη για τον άνθρωπο, ικανοί να ξεπεράσουν τις υλικές ελλείψεις και να εμπνεύσουν τους νέους γιατρούς.

  1. Ποια είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ένας ειδικευόμενος γιατρός;

Δήμητρα Μαρίτσα: Η πολυετής αναμονή για έναρξη της ειδικότητας, η απουσία τακτικού εκπαιδευτικού προγράμματος με αποτέλεσμα ο ειδικευόμενος να αναλαμβάνει ο ίδιος την εκπαίδευσή του, οι υλικοτεχνικές ελλείψεις και  η κρίση με πολλαπλασιαστική δράση στα προβλήματα και στέρηση προοπτικής.

Φαίη Θεοδωρούλα: Το λιγοστό προσωπικό, οι πενιχρές υποδομές, οι ελάχιστες ευκαιρίες που πρέπει να αντιταχθούν στις πολλές απαιτήσεις του συστήματος, των ασθενών και των οικείων τους.

Αθανάσιος Κόγιας: Αυτά που αντιμετωπίζει κάθε γιατρός γενικά: » Ὁ βίος βραχὺς, ἡ δὲ τέχνη μακρὴ, ὁ δὲ καιρὸς ὀξὺς, ἡ δὲ πεῖρα σφαλερή, ἡ δὲ κρίσις χαλεπή» Ιπποκράτης

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Η χώρα μας βιώνει δυστυχώς μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο και αυτό αντανακλάται και στη δική μας καθημερινότητα. Ελλείψεις προσωπικού επιβάλλουν εξαντλητικά ωράρια και το ΕΣΥ υπερφορτώνεται από παραμελημένα περιστατικά που σε άλλες εποχές θα είχαν αντιμετωπιστεί σε πιο πρώιμο στάδιο.

  1. Τελικά η ιατρική στην Ελλάδα είναι λειτούργημα ή ένα καλό επάγγελμα να βγάλει κάποιος χρήματα; 

Δήμητρα Μαρίτσα: Σίγουρα όχι το δεύτερο. Η ιατρική θα είναι πάντα λειτούργημα – με την έννοια της προσφοράς στον άνθρωπο του ύψιστου αγαθού: της υγείας, της ζωής – ωστόσο, δεν παύει να είναι και βιοποριστικό επάγγελμα για τον γιατρό.

Φαίη Θεοδωρούλα: Η οικονομική και κοινωνική συγκυρία της χώρας μας δε μας επιτρέπει να προσδοκάμε υψηλές απολαβές. Είμαστε τυχεροί όμως που το επάγγελμα-λειτούργημά μας, μας δικαιώνει κάθε φορά που «απαλύνεται ένας πόνος».

Αθανάσιος Κόγιας: Εξαρτάται από την οπτική που το βλέπει ο καθένας, η ρομαντική του λειτουργήματος αλλά και η ρεαλιστική του επαγγέλματος.Τάσσομαι με την πρώτη, οι καιροί επιβάλλουν τη δεύτερη.

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Η επιλογή μου να ακολουθήσω τον κλάδο της ογκολογίας με οδήγησε σε συναναστροφή με συναδέλφους που προσφέρουν, δίνουν ένα κομμάτι του εαυτού τους και γίνονται ένα με το ανθρώπινο δράμα, που δεν είναι απλά γιατροί, αλλά φίλοι, σύμμαχοι στον αγώνα για τη ζωή και ήρωες στα μάτια των επιζόντων. Οι άνθρωποι αυτοί φεύγουν από τη δουλειά τους καθημερινά κουβαλώντας πολλές ευχές, πολλά ευχαριστώ και για μένα αυτοί είναι πλούσιοι…

  1. Εχω δει αρκετές φορές κυρίως ειδικευόμενους γιατρούς, αν τους τύχει να έχουν εφημερία κυρίως Σαββατοκύριακα να πάνε σπίτι τους μετά από τρεις μέρες… Πολλές οι ώρες, μάλιστα αν προσθέσει κανείς και τον χρόνο που χρειάζεται για διάβασμα, αβίαστα προκύπτει η ερώτηση: Εχει χρόνο ένας ειδικευόμενος για προσωπική ζωή; 

Δήμητρα Μαρίτσα: Δυστυχώς έχουμε λίγο – ανάμεσα σε εφημερίες, μετά από 24ωρη αϋπνία, με την έννοια κάποιου ασθενή που μας προβλημάτισε. Ωστόσο, είναι ιερός, μας ισορροπεί και μας κάνει αποδοτικούς την επόμενη μέρα. 

Φαίη Θεοδωρούλα: Κατά κοινή ομολογία ο χρόνος είναι λιγοστός. Κι όταν τυχαίνει να υπάρχει, ίσως δεν υπάρχει κουράγιο να αξιοποιηθεί πλήρως.

Αθανάσιος Κόγιας: Δυστυχώς δεν μένει ελεύθερος χρόνος για ιδιωτική ζωή πόσο μάλλον και για «εξωιατρικές» δραστηριότητες. Το ό,τι όμως προσπαθείς και προσφέρεις στον συνάνθρωπο νομίζω πως τα αντισταθμίζει.

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Είναι αλήθεια ότι τα ωράρια μας είναι εξαντλητικά, συχνά απάνθρωπα, αλλά πιστεύω πως κάθε άνθρωπος που θέλει πραγματικά να δημιουργήσει πρέπει να στερηθεί πολλά. Το σημαντικό είναι ο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος να είναι ποιοτικός ώστε να βρεθούν οι ισορροπίες.

  1. Μετά την ειδικότητα… αναμονή για πρόσληψη ή θα πάρετε κι εσείς τον δρόμο της ξενιτειάς όπως χιλιάδες πλέον συνάδελφοί σας; 

Δήμητρα Μαρίτσα: Η απόφασή μου «να το παλέψω» στην Ελλάδα ήταν συνειδητή, αν και λίγο συναισθηματική. Η αβεβαιότητα και η έλλειψη αχτίδας φωτός δεν επιτρέπουν μακροπρόθεσμο προγραμματισμό και πλέον αμφισβητώ την παραμονή μου εδώ. Ελπίζω η χώρα μας να μας κρατήσει. 

Φαίη Θεοδωρούλα: Ο ρομαντισμός μου για διάθεση προσφοράς στη χώρα μου δε μου έχει επιτρέψει ακόμα να κάνω σκέψεις για μετανάστευση. Ελπίζω, τη θέση του να μην πάρει ο κυνισμός της εποχής. 

Αθανάσιος Κόγιας: Δεν έχω αποκλείσει να συνεχίσω την ειδικότητα στο προσεχές διάστημα έξω.΄Εχοντας μια μικρή εμπειρία από την Γερμανία συγκρίνω και βλέπω τις διαφορές. Δεν θα θελα να φύγω, θα θελα να προσφέρω στον τόπο μου. Μακάρι να παραμείνω. 

Αριστέα-Μαρία  Παπανώτα: Ανήκω στην κατηγορία των συναδέλφων που δε θεωρούν τη μετανάστευση μονόδρομο. Χωρίς να αποκλείω τίποτα, κατανοώ ότι και στο εξωτερικό ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Θέλω να προσπαθήσω και να τα καταφέρω εδώ. Μακάρι να το πετύχω.

Στ. Μυλωνάς: Αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς

Ποιοι παράγοντες όμως συντέλεσαν σε αυτό;

Ας δούμε την άποψη του διευθυντού της κλινικής κ. Στέφανου Μυλωνά:

Ευχαριστώ πολύ κ.Κοντέ γιατί μας δίνετε τη δυνατότητα, όχι τόσο να προβάλουμε το σημαντικό έργο που επιτελείται στην κλινική μας, αλλά κυρίως γιατί είναι μια μεγάλη ευκαιρία να δώσετε βήμα στους νέους αυτούς γιατρούς, που στο ξεκίνημα της καριέρας τους ένα επαρχιακό νοσοκομείο τους δίνει «ώθηση» να ξεκινήσουν την επιστημονική τους πορεία με όνειρα και προσδοκίες. Θα ήθελα λοιπόν, τη σημερινή αυτή συνάντηση να την αφιερώσετε αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς τους «αφανείς ήρωες», που αποτελούν τον πυλώνα λειτουργίας της Β’ Παθολογικής Κλινικής και χωρίς τη συμμετοχή τους τίποτα δε θα είχε γίνει. Ευτυχώς υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα αυτών των παιδιών, που παλεύουν καθημερινά για την αναβάθμιση της παροχής υπηρεσιών των νοσηλευτικών ιδρυμάτων.

  • Τι σημαίνει για το νομό αυτή η διάκριση;

Το πρώτο βραβείο σε πανελλήνιο συνέδριο αποτελεί ξεχωριστή επιτυχία, όχι μόνο για εμένα, αλλά για την κλινική μας, για το νοσοκομείο μας, για το νομό μας. Δε θα πρέπει να ακούγονται μόνο τα αρνητικά σχόλια, αλλά και οι επιτυχίες μιας ομαδικής και συντονισμένης προσπάθειας. Εγώ και ο κ.Ζήσης ήμασταν οι εμπνευστές της προσπάθειας αυτής, αλλά χωρίς τη βοήθεια των νέων γιατρών τίποτα δε θα είχαμε πετύχει. Δουλέψαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα και μη έχοντας τις υποδομές και τη στήριξη των τριτοβάθμιων νοσοκομείων της χώρας μας, η όλη προσπάθεια μας φαινόταν αδύνατο να πετύχει. Κι όμως τα καταφέραμε χάρη στην υπομονή και επιμονή μας για επίτευξη του τελικού στόχου. Δε μπορώ να ξέρω πόσοι πιστέψανε σε εμάς, αλλά μπορώ να σας πω με σιγουριά ότι πιστέψαμε εμείς στους εαυτούς μας.

Αισθάνομαι τυχερός γιατί βρέθηκα στη θέση να έχω άριστους συνεργάτες, μια πολύ δυνατή ομάδα ειδικευόμενων, νέοι γιατροί με ήθος, συνέπεια, εργατικότητα και άριστη επιστημονική επάρκεια. Το βραβείο αυτό δεν ανήκει σε μένα, ανήκει σε αυτούς τους νέους γιατρούς και θέλω οι ερωτήσεις της συνέντευξης να απευθύνονται σε αυτούς τους καταπληκτικούς νέους επιστήμονες.

Μαρίτσα Δήμητρα

Θεοδωρούλα Ευτέρπη(Φαίη)

Κόγιας Αθανάσιος

Λώλος Ιωάννης

Τσιαμπαλής Αθανάσιος

Καραγεώργος Χαράλαμπος

Παπαδάτος Σταμάτης

Παπανώτα Αριστέα-Μαρία

Βασδέκη Δήμητρα

Μαλακούδη Φωτεινή

Πετρουλάκη Ελένη

Χρήστος Ζήσης : Δεν εφησυχάζουμε ποτέ

Ανάλογη ήταν και η τοποθέτηση του κ. Χρήστου Ζήση: «Το να κερδίσεις  το πρώτο βραβείο στο Πανελλήνιο Συνέδριο Παθολογίας αποτελεί  από μόνο του τεραστία επιτυχία,  πολύ περισσότερο για εμάς τους γιατρούς ενός επαρχιακού νοσοκομείου, που στο παρελθόν φάνταζε άπιαστο όνειρο. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, που οι κόποι και οι προσπάθειες όλων μας ανταμείφθηκαν με τον πιο ωραίο τρόπο. Επίσης  είμαι υπερήφανος, επειδή επιτέλους  βραβεύτηκε μια εργασία που αναφέρεται σε κλινικό περιστατικό και συγκεκριμένα αφορά  μια σπάνια περίπτωση ενός ασθενούς που  είναι συμπολίτης μας. Ίσως είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν κέρδισε  μια απρόσωπη εργασία-έρευνα ενός πανεπιστημιακού νοσοκομείου.

Το βραβείο αυτό το αφιερώνω σε όλους τους κλινικούς γιατρούς που αγωνιούν και κοπιάζουν δίπλα στο προσκεφάλι του ασθενούς, που προσπαθούν πάντα για το καλύτερο, που δεν εφησυχάζουν παρά μόνο όταν καταλήξουν στη σωστή διάγνωση και εφαρμόσουν  την πιο κατάλληλη θεραπεία.

Θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε όλους τους συνεργάτες μου, όχι μόνο για την πρωτιά, αλλά και για την εκπόνηση ενός τόσο μεγάλου αριθμού εργασιών. Να τους ευχαριστήσω που εκπροσώπησαν επάξια τη Β’ Παθολογική Κλινική  και το τμήμα της Μεσογειακής Αναιμίας του Νοσοκομείου Τρικάλων στην πανελλήνια ιατρική κοινότητα. Τέλος, θέλω να τους ευχηθώ πάντα επιτυχίες και να παραμείνουν όπως είναι τώρα, ταπεινοί  υπηρέτες της υγείας του συνανθρώπου τους».

 

Σχόλια

σχόλια