Όταν ο Στέλιος τραγουδούσε για μας…

Όταν ο Στέλιος τραγουδούσε για μας…

Του Χρήστου Κοντού

Σαν σήμερα το 2001 έφυγε από την ζωή σε ηλικία 70 χρονών ο μεγαλύτερος ίσως ερμηνευτής του Ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, ο Στέλιος Καζαντζίδης ή Στελάρας όπως τον αποκαλούν ακόμη οι εκατοντάδες χιλιάδες φανατικοί φίλοι του.

Και για να εξηγούμαστε, για πολλούς από εμάς, της δική μου γενιάς, της γενιάς που βρέθηκε στο μουσικό μεταίχμιο του έντεχνου λαϊκού, της ρόκ και της ντίσκο, υπήρχε ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο μύθος του Στέλιου, του Στελάρα. Στον δεύτερο θα σταθώ στον μύθο που εμείς τον κουβαλάγαμε μαζί μας τότε, σε κάθε έκφανση της ζωή μας, γιατί τα δικά του τραγούδια ήταν τα πρώτα μας ακούσματα.

Στην αρχή στο ραδιόφωνο με τις λυχνίες στο καφενείο της γειτονιάς και αργότερα στα κλασσικά τρανζίστορ. Οι φωνές ήταν λίγες, μετρημένες αλλά χαρακτηριστικές: Μπιθικώτσης, Πάνος Γαβαλάς, Διονυσίου, Αγγελόπουλος, Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρέι… αλλά πάνω απ’ όλες αυτή του Στελάρα.

Αλλά και στη συνέχεια, μετά τη ντισκοτέκ με τα πολύχρωμα φωτορυθμικά, ραντεβού στην ταβέρνα… στα φωτάκια του τσουκ μποξ, στη φωνή του Στέλιου που μας παρηγορούσε για τον έρωτα που λίγο πριν μας απαρνήθηκε ή ήρθε ο πατέρας της και την μάζεψε άρον – άρον χωρίς να αγγίξουμε έστω το χέρι της…

Πόσα και πόσα βράδια με την εφηβεία να κυριαρχεί σε κάθε μας εκδήλωση, εμφαντικά, να τρικλίζουμε τα πρώτα μας ζεμπέκικα « Εγώ ποτέ δεν αγαπώ», «Δυο πόρτες έχει η ζωή», με τα μανίκια των καρό πουκάμισων ανασηκωμένα σαν τις φιγούρες του Τσαρούχη που κοσμούσαν την ταβέρνα… από έναν άγνωστο όμως ζωγράφο…

Η φτώχια ήταν συνήθεια και την ξενιτειά δεν την νιώσαμε, κι όμως κι αυτά μας άγγιζαν, ίσως διαμόρφωσαν και χαρακτήρες, γιατί κάθε τι το γνήσιο λαϊκό, δεν μπορεί να μην εμπεριέχει μέσα του το στοιχείο του δίκιου. Και το δίκιο… ή από την ανάποδη αν θέλετε, το άδικο κυριαρχούσε παντού στα τραγούδια του Στέλιου. «Γυάλινος κόσμος», Κοινωνία άδικη» και δεκάδες άλλα, που θα χρειαζόταν ώρες να γράφει κάποιος.

Και μάχες… Ομηρικές μάχες με τους «Μπιθικωτσικούς», όπλο μας σε αυτές οι δίσκοι του Στέλιου με τον Μίκη Θεοδωράκη, που τον εξιλέωναν από τα αράβικα τραγούδια που με το κιλό κυκλοφορούσαν τότε οι δισκογραφικές εταιρίες.

Για πολλούς ήταν μια «κλάψα», για μας η εφηβική και μετέπειτα φοιτητική ζωή, για όλους όμως σίγουρα μια από τις καλύτερες λαϊκές φωνές.

Υ.Γ.: Αφιερωμένο στον παιδικό μου φίλο Χρήστο και στις ατέλειωτες βραδιές που περάσαμε τότε!

Σχόλια

σχόλια