Τοπική αυτοδιοίκηση και ανάπτυξη

Τοπική αυτοδιοίκηση και ανάπτυξη

Τον δικό τους ιδιαίτερο ρόλο καλούνται οι τοπικές αυτοδιοικήσεις να παίξουν στα χρόνια της οικονομικής κρίσης στην χώρα. Είναι αυτονόητο ότι θα υπάρξει αδυναμία για ισχυρή χρηματοδότηση από το κεντρικό κράτος για πολλά ακόμη χρόνια στις τοπικές διοικήσεις και κυρίως στους δήμους.

Εκ των πραγμάτων η αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να μείνει απλός θεατής των εξελίξεων και παρατηρητής της παρακμής της πρωτοβάθμιας κοινωνικής και πολιτικής δομής του όλου κράτους. Αντιθέτως θα πρέπει  να γίνει μέρος της λύσης ή ακόμη να προσπεράσει τις εγγενείς αδυναμίες της αρτηριοσκληρωτικής κεντρικής εξουσίας.

Μέχρι πρόσφατα η συνήθης πρακτική ήταν οι αθρόες προσλήψεις τόσο στο μητρικό δήμο αλλά κυρίως στις άφθονες δημοτικές επιχειρήσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων δημιουργούνταν για αυτόν ακριβώς τον λόγο, με αποτέλεσμα η πλειονότητα των δήμων και των  δημοτικών επιχειρήσεων να πνίγονται στα χρέη. Αυτό ως ένα βαθμό, με το ξέσπασμα της κρίσης και της εφαρμογής των μνημονίων, έχει ελαχιστοποιηθεί. Ωστόσο αυτό δεν αρκεί.

Πλέον είναι επιτακτική η ανάγκη να δημιουργηθεί ένα άλλο μοντέλο διοίκησης και λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης σε σχέση με αυτό που επικρατούσε, το οποίο θα διέπεται από εξορθολογισμό υπηρεσιών, από  ανασυγκρότηση του εισπρακτικού μηχανισμού (όχι σε μορφή καταναγκαστικών εισπράξεων), από αξιοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων για δράσεις και έργα ουσίας και όχι ιλουστρασιόν φωτογραφίες και ταυτόχρονα ικανή να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να εδραιώνει συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα και την πραγματική αγορά, συμπράξεις με φορείς για περιβαλλοντικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες αλλά και διαδημοτικές και διαπεριφερειακές συνεργασίες για την δημιουργία  οικονομιών κλίμακας.

Οι δήμοι πλέον πρέπει να λειτουργούν δυναμικά, να επιδιώκουν επενδύσεις, να λειτουργούν εναλλακτικά στην διαχείριση των περιουσιών τους και να  εστιάζουν σε τομείς όπου η ανάπτυξη και η εξέλιξή τους θα προσδίδουν στην παραγωγή προστιθέμενη αξία, εισαγωγή  χρήματος και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Ο σχεδιασμός πρέπει να είναι ρεαλιστικός και ουσιώδης. Οι ευφάνταστες ιδέες δεν αρκούν αν δεν υπάρχει προοπτική και στόχευση και οι επενδύσεις δεν μπορούν να γίνονται για χάρη της επένδυσης. Ούτε βέβαια μπορούν να γίνονται με μοναδικό κριτήριο την απόδοση της επένδυσης και το όφελος του επενδυτή αλλά πρέπει να γίνονται με γνώμονα την αειφόρο ανάπτυξη, τη βελτίωση της καθημερινότητας των δημοτών, την ευημερία των κατοίκων, την προστασία τους περιβάλλοντος, τη δημιουργία  θέσεων εργασίας και τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Δεδομένου ότι οι φοροδοτικές ικανότητες των δημοτών είναι πλέον εξαντλημένες και απαγορεύουν την όποια αύξηση στα υπάρχοντα τέλη ή την επιβολή  πρόσθετων τελών, τουναντίον θα λέγαμε ότι θα ήταν ευεργετική κάποια σχετική μείωση (θα αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο πολιτικές μείωσης τελών και φόρων),  αλλά και το γεγονός ότι οι δήμοι έχουν εξαντλήσει την πιστοληπτική τους ικανότητα για το επίπεδο των οικονομικών δυνατοτήτων των χρεοκοπημένων και αναδιαρθρωμένων τραπεζικών οίκων που διαθέτει η χώρα, η τοπική διοίκηση θα πρέπει να στραφεί σε προσπάθειες  πολιτικοοικονομικής εξυγίανσης του δήμου χωρίς μετακύληση χρεών στους δημότες,  με βελτίωση των λειτουργιών, των υπηρεσιών που θα συνδυάζεται με μείωση του κόστους για τους δημότες και αύξηση της παραγωγικότητας των εργαζομένων στις δημοτικές δομές.

Σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη του δήμου παίζει και η αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας. Ο δήμος οφείλει να λειτουργεί εναλλακτικά στην διαχείριση της περιουσίας του ακόμη και αν χρειαστεί να παραχωρεί ακίνητα ανταποδοτικά σε επενδυτές με όφελος την εξασφάλιση θέσεων εργασίας ή ακόμη και να εκποιεί ακίνητα αντιπαραγωγικά και μη ευκόλως συντηρήσιμα χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις που διέπονται από το  σκεπτικό ότι «ο δήμος μόνο αγοράζει και δεν πουλάει».

Είναι αναμφίβολο ότι για να ενισχυθεί περεταίρω η προοπτική επενδύσεων και ανάπτυξης οι τοπικές κοινωνίες, οι αυτοδιοικήσεις και οι οργανωμένοι φορείς που εκπροσωπούν τους δημότες στη διαμόρφωση αλλά και στη λήψη των αποφάσεων θα πρέπει να έχουν ενεργό εμπλοκή και συμμετοχή.

Είναι απαραίτητο να κατανοηθεί ότι στις τοπικές κοινωνίες τα προβλήματα οι αγωνίες και οι επιδιώξεις είναι κοινές και η διαχείριση τους δεν χωρούν ιδιοτελείς και προσωπικές λογικές, τοπικισμούς και μικροσυμφέροντα  παρά μόνο δημιουργικές και συνθετικές παρουσίες.

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

Σχόλια

σχόλια