Το τερμάτισε…

Το τερμάτισε…

Του Κωνσταντίνου Αντ. Κρεμμύδα

Τρεις ήταν οι  βασικοί  λόγοι  για τους οποίους  θα αναγκάζονταν η  κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  να προχωρήσει σε νέα συμφωνία ή πρόγραμμα ή μνημόνιο ή όπως αλλιώς θα ονομαστεί  με τους εταίρους-δανειστές. Δεν ήταν άλλοι από τη σταθερότητα στην εξυπηρέτηση του  χρέους, την ολοκλήρωση των προηγούμενων μνημονίων και των ενδιάμεσων συμφωνιών και φυσικά την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού το οποίο θα δημιουργούνταν κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και μέχρι την σταθεροποίηση της νεοεκλεγμένης κυβέρνησης  αθροιζόμενο του δημοσιονομικού κενού που δημιουργήθηκε από τον αδρανή εισπρακτικά Νοέμβριο και Δεκέμβριο αλλά και από το δημοσιονομικό κενό που θα δημιουργoύνταν  κάθε μήνα μέχρι να υπάρξει συμφωνία (το τελευταίο υπολογίζεται σε 700-800 εκατομμύρια ευρώ μηνιαίως). Αυτή θα ήταν μία πολύ λογική οικονομική  ροή που θα εξασφάλιζε το λιγότερο την ασφάλεια της παραμονής μας στο ευρώ και στην Ε.Ε.

Ο Τσίπρας πήρε μια ξεκάθαρη εντολή, να διώξει την τρόικα και να καταργήσει τους μνημονιακούς νόμους εντός Ε.Ε. και εντός ευρωζώνης. Η εντολή αυτή ήταν το αποτέλεσμα της ατελείωτης προεκλογικής παροχολογίας που εδράζονταν στη σφαίρα του φαντασιακού αφού αναφέρονταν στην χρεοκοπημένη Ελλάδα και όχι σε ένα οικονομικά εύρωστο κράτος με δυνατότητες παροχών.

Στο μυαλό του Τσίπρα, γιατί αυτός πλέον χρεώνεται την διαπραγμάτευση και όλες τις αποφάσεις  μετά την απομάκρυνση Βαρουφάκη, βρίσκονταν η ιδεατή κατάσταση  όπως έχουμε ξαναγράψει, δηλαδή η παραμονή στο ευρώ, η εξασφάλιση της χρηματοδότησης της  χώρας, η εφαρμογή των προεκλογικών υποσχέσεων- ρητορειών,η μη  σύναψη νέου μνημονίου με τις νέες  δανειακές συμβάσεις και το σπουδαιότερο, η αντιστροφή της πολιτικής της δημοσιονομικής προσαρμογής και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων σε ένα πλαίσιο που να ικανοποιεί το ριζοσπαστικό χαρακτήρα της κυβέρνησης αλλά κυρίως να ικανοποιεί  όλες εκείνες τις εσωτερικές κομματικές φωνές του ΣΥΡΙΖΑ και εσχάτως των ΑΝΕΛ που απαιτούν ρήξη με την Ε.Ε. γεγονός που θα τον είχε καταστήσει απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού παιγνίου στην Ελλάδα αλλά και ηγετικό  πολιτικό προτεστάντη στην Ευρώπη.

Η ουτοπία στο μεγαλείο της.

Το άλλο σχέδιο, ο άλλος δρόμος, η εναλλακτική πρόταση, το plan B, φαίνεται τελικά, ότι ήταν η έξοδος από την ευρωζώνη και υιοθέτηση της δραχμής.

Τα μέχρι τώρα βήματα της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης και των προσπαθειών της κυβέρνησης συνίστανται στην υπογραφή της παράτασης του μνημονίου την 20η Φεβρουαρίου χωρίς την ανάλογη πίστωση, όπου αναγνωρίζεται το χρέος και η βιωσιμότητά του, η συμφωνία για αξιολόγησή του στα μέσα Απριλίου (προφανώς δεν εφαρμόστηκε), στην αναζήτηση νέων  οικονομικών συμμάχων και την εναπόθεση των ελπίδων σε Ρωσία, Κίνα, Ιράν και ΗΠΑ, ( τα αρνητικά αποτελέσματα είναι γνωστά, όλοι αρνήθηκαν ευγενικά πλην το ενδιαφέρον για κάποιες εμπράγματες επενδύσεις και όχι για εξαγορά χρέους), στην ήξεις αφήξεις διαπραγματευτική τακτική της ευρηματικής  δημιουργικής ασάφειας απέναντι στην κανονιστική Ευρώπη και τέλος στις παλινωδίες με τις εναλλαγές στην διαπραγματευτική ομάδα ανάλογα με τους επιδιωκόμενους στόχους κάθε φορά.

Δυστυχώς αυτή η  διαπραγμάτευση, σε όποιο βαθμό έγινε, απέτυχε.

Το αποτέλεσμα είναι η προκήρυξη δημοψηφίσματος, με τη λήξη της παράτασης του προγράμματος, με το πονηρό ερώτημα που αφορά την  έγκριση ή μη της συμφωνίας αλλά επί της ουσίας το ερώτημα παραπέμπει  στο  ευρώ ή δραχμή όσες διαβεβαιώσεις και αν υπάρξουν περί του αντιθέτου.

Και υπάρχουν δύο αφελείς ερωτήσεις που θα προκύψουν από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Αν η απάντηση είναι  ναι,  θα παραιτηθεί η κυβέρνηση που ήδη εκφράστηκε υπέρ ενός υπερήφανου όχι; Γιατί αλλιώς, ρητορικά, πως θα διαχειριστεί την εφαρμογή ενός νέου μνημονίου που έχει ήδη προτείνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Και αν η απάντηση είναι όχι, με ποιες προϋποθέσεις θα διαπραγματευτεί την παραμονή της χώρας στη ευρωζώνη με τους ίδιους εταίρους δανειστές; Έχει προετοιμάσει τους πολίτες για την απόλυτη φτωχοποίηση;

Κύριε Πρωθυπουργέ , το τερματίσατε…

Σχόλια

σχόλια