Μπαμπά μεγαλώνω…

Μπαμπά μεγαλώνω…

Όψιμος πατέρας, ευλογημένος για την μέχρι τώρα οικογενειακή ζωή, με την ανησυχία της αναζήτησης της υπέρτατης  ολοκλήρωσης που χάνεται μεταξύ του συνειδητού, του ρεαλιστικού και του μεταφυσικού, στην κόψη του πρέπει και επιθυμώ, στην συνεχή αναζήτηση της στιγμής που θα πληρώσει τα κενά της καθημερινής αγωνίας για τα αυτονόητα.

Ε και; θα πει κανείς, υπάρχει η αποκλειστικότητα στην ιδιότητα του γονέα; Προφανώς όχι. Απλά το μωράκι του παιδικού σταθμού και του νηπιαγωγείου γίνεται παιδάκι, αντράκι όπως μου αρέσει να του λέω, γρήγορα, φυσικά, γήινα, πλημυρισμένο από την παιδική αθωότητα και αγνότητα που εμείς εφεύραμε ως  έκφραση για να δικαιολογήσουμε την δική μας χαλάρωση των ηθικών αξιών  και τις πράξεις μας για την εφήμερη ευδαιμονία της κατανάλωσης και της  ανομίας.

Η  γνωστή ψυχολόγος Μυρτώ Γεωργίου Νίλσεν ανέπτυξε την άποψη ότι το να είναι κάποιος γονιός είναι τέχνη, είναι ικανότητα, επιδεξιότητα, δημιουργία και συνεπώς ως τέχνη  ο γονικός ρόλος προϋποθέτει ταλέντο αλλά και γνώση παράλληλα με το ένστικτο.

Ο δυτικός κόσμος πάλι, υιοθέτησε την ιδέα ότι το να είσαι γονιός είναι το πιο σοβαρό και το πιο απαιτητικό επάγγελμα αλλά δεν απαιτεί ειδικές σπουδές ούτε σχετικό πτυχίο και συνεπώς κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να γίνει γονέας, άρα και να ασκήσει το γονικό ρόλο.

Και αν ο ρόλος του γονέα δεν είναι ένστικτος σίγουρα είναι ένστικτη η αγάπη και το ζωτικό απότοκο ενδιαφέρον για το βιολογικό μεγάλωμα του παιδιού, για την εκπαίδευσή του, για την πνευματική του εξέλιξη, για την ευτυχία… όπως την εννοεί βέβαια ο καθένας, συμβάλλοντας ακούσια και στην εξελικτική πνευματική και συναισθηματική διαδικασία ως απαραίτητο στοιχείο στη γονιδιακή πρόοδο  της ανθρώπινης φυλής.

Αυτό ίσχυε πάντα άσχετα με το πώς ο άνθρωπος το αντιλαμβάνονταν κάθε εποχή, κάθε περίοδο στο βάθος του χρόνου και των γενεών. Και στα χρόνια της δικιάς μας μικρής κρίσης ο ρόλος δεν άλλαξε. Ενδεχομένως οι ρυθμοί να είναι πιο αργοί ποτισμένοι από τα προβλήματα της καθημερινότητας, η αγωνία να είναι πιο μεγάλη για την εξασφάλιση της επιβίωσης, η υπομονή να εξαντλείται γρήγορα αλλά η ζωή προχωράει.

Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να προβλέψει στο διάβα του δρόμου πότε θα είναι εύκολα και πότε θα είναι δύσκολα, απλά μπορεί και πρέπει να λειτουργεί ανεπηρέαστα στη διαχείριση των παιδικών προσδοκιών κρατώντας ζωντανή την ελπίδα και τα όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον και ένα πιο όμορφο κόσμο.

Για μας, πάντα θα έρχεται η στιγμή  που ένα νηπιαγωγείο, ένα δημοτικό, ένα  γεγονός, που το παιδί θα μας κλείνει το μάτι με ένα ανεπιτήδευτο γλυκό  μειδίαμα, να μας λέει σιωπηλά «μπαμπά μεγαλώνω…» και μαζί μ’ αυτά  και εμείς.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

Σχόλια

σχόλια