Οι αδέσποτοι άνθρωποι

Οι αδέσποτοι άνθρωποι

Του Χρήστου Κοντού

Σίγουρα οι μεσήλικες και οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι, πολύ περισσότερο αυτοί που μεγάλωσαν σε χωριά, θα θυμούνται πάρα πολύ καλά πως όχι μόνον δεν υπήρχαν αδέσποτα σκυλιά, αλλά ακόμη και η λέξη ήταν άγνωστη.

Όλα τα σκυλιά είχαν όνομα και κυρίως… επίθετο, αυτό του αφεντικού τους. Άπαντες γνώριζαν ποιανού είναι ο κάθε σκύλος και τι… καπνό φουμάρει. Αν γαυγίζει στους περαστικούς, αν ορμάει, αν δέχεται ή όχι χάδια.

Ακόμη και στις πόλεις, ίσως σε λίγο μικρότερο βαθμό το σκηνικό ήταν το ίδιο, γιατί ακόμη υπήρχε η γειτονιά, ο ένας ήξερε τον άλλο, ήταν δίπλα του και αν ακόμη δεν ήταν της επιλογής του, γιατί η λαϊκή ρήση: «Πρώτα βλέπεις τον γείτονα και μετά τον ήλιο», ήταν μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που όμως άρχισε βίαια να αλλάζει από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Όταν οι μάντρες της γειτονιάς έπεσαν για να γίνουν πολυκατοικίες, όταν τα τείχη χτιζόταν και οι πόρτες έκλειναν ερμητικά, σφραγίζοντας μέσα στα διαμερίσματα τη μοναξιά των ανθρώπων.

Κι όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να επικοινωνήσει με έναν άλλο άνθρωπο, θέλει ένα ζώο να τον ανεχτεί… γιατί τότε και ο ίδιος είναι… αδέσποτος. Και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, ακόμη και μέσα στο ίδιο το σπίτι γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Γιατί ο σύζυγος δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τη γυναίκα του και της κάνει δώρο ένα σκυλάκι, το ίδιο και η μητέρα στα παιδιά για να μη της ζαλίζουν το κεφάλι την ώρα που παίζει με το facebook…

Και ξαφνικά η επίπλαστη ανάγκη γίνεται μόδα την οποία πρέπει να την επιβάλλουμε να καλύψουμε την ψυχική μας ένδεια… την αδυναμία να επικοινωνήσουμε με τον συνάνθρωπό μας.

Το αποτέλεσμα όμως αυτής της ένδειας… το πληρώνουν τα σκυλιά, γιατί τα παιδιά θα μεγαλώσουν, ο σύζυγος θα χωρίσει… ή θα βαρεθεί ή δεν θα έχει να συντηρήσει το σκυλί που θα βρεθεί στο δρόμο ως αδέσποτο… από αδέσποτους ανθρώπους…

Σχόλια

σχόλια