Ήμουν κι εγώ παρέα με τον Σάκη

Ήμουν κι εγώ παρέα με τον Σάκη

Του Χρήστου Κοντού

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν κάθισα ή πόσες φορές κάθισα με τον Σάκη Καρατζούνη, τον οποίο θυμάμαι από το 1980 που ερχόταν με το φορτηγό στο χωριό μου να φορτώσει βαμβάκια. Το σίγουρο όμως είναι πως πριν μερικά χρόνια, για να μην πω μέχρι και την περασμένη εβδομάδα, όλοι θα ήθελαν να καθίσουν μαζί του. Μήπως ξεχνούν σχεδόν όλοι οι επιφανείς τρικαλινοί που διαγκωνιζόταν για μια θέση δίπλα του στο γήπεδο ή στα μπαρ της πόλης;

Να κάνουν μια δουλίτσα μήπως και βάλλουν στην τσέπη λίγα από τα πάμπολλα λεφτά που κυκλοφορούσε τότε ο Σάκης; Μήπως ξεχνάμε ως πόλη που τον είχαμε αποθεώσει, τον είχαμε σηκώσει στα χέρια όταν έβγαλε τον ΑΟΤ στην Α’ Εθνική; Αλήθεια ποιος τολμούσε τότε να μιλήσει εναντίον του, πλην ελαχίστων που η φωνή τους πνιγόταν από τα ΜΜΕ; Ο Σάκης δεν ήταν που πήγαινε στο δημαρχείο και έκανε άνω κάτω με τα αιτήματά του για την ομάδα, το δημοτικό συμβούλιο και κάποιοι τότε αντιδήμαρχοι του ξεσκόνιζαν και την καρέκλα που θα καθίσει;

Μήπως τελικά ο Σάκης ήταν χορηγός και σε αρκετούς πολιτικούς ταγούς του τόπου;

Βέβαια στην σκληρή αλήθεια της Ελλάδας της ευμάρειας, ο Σάκης δεν έκανε τίποτα παραπάνω απ’ ότι όλοι αυτοί που τους βλέπουμε να γυρνάνε από τηλεοπτικό σε τηλεοπτικό παράθυρο και να κάνουν αναλύσεις κυρίως για το ποδόσφαιρο. Ο Σάκης και ο κάθε Σάκης είναι ένα παιδί της σύγχρονης Ελλάδας που όταν κλέβεις σε λέει μάγκα και όταν μπορείς να κλέψεις και δεν το κάνεις, μαλάκα. Και αν ο Σάκης την βγάλει… «καθαρή» και συνεχίσει να κυκλοφορεί στην πόλη μας «φορτωμένος», πάλι όλοι θα σπρώχνονται για μια θεσούλα δίπλα του. Γιατί μπροστά στο χρήμα «όλοι» έχουμε μνήμη χρυσόψαρου για να έχουμε καθαρή τη συνειδησούλα μας…

Μέχρι τότε, δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.

Σχόλια

σχόλια