Μέχρι ποιο μνηνόνιο θα κοιμόμαστε ως λαός;

Μέχρι ποιο μνηνόνιο θα κοιμόμαστε ως λαός;

Του Χρήστου Κοντού

Έξι χρόνια κλείσαμε σήμερα Σάββατο, από την ημέρα που ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε από το Καστελόριζο την έξοδο της Ελλάδας από τις αγορές και την προσφυγή της στον μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Εξι χρόνια και τούτη η χώρα σέρνεται στους κάδους απορριμμάτων και στα κοινωνικά παντοπωλεία για λίγη ελεημοσύνη. Εξι χρόνια και κάθε μέρα που περνά όλο και μεγαλύτερο τμήμα του Ελληνικού πληθυσμού περνά το κατώφλι της φτώχειας.
Παρά τα τρία μνημόνια και το τέταρτο που βάζει «κάβα» η κυβέρνηση που θα τα έσκιζε και η… ελπίδα δεν φαίνεται πουθενά. Εξι χρόνια και τέσσερις κυβερνήσεις έκλεψαν την ψήφο του Ελληνικού λαού με μεγάλα ψέματα, με τελευταία αυτή του ΣΥΡΙΖΑ που του έκλεψε και την ελπίδα.

Μια ελπίδα που είναι αστείο να πιστέψει κανείς πως μπορεί να φανεί στο πρόσωπο του Μητσοτάκη, που τόσο ο ίδιος όσο και όσοι των πλαισιώνουν είναι συμμέτοχοι στη σημερινή τραγωδία.

Το σίγουρο είναι πως το υπάρχον πολιτικό σκηνικό πρέπει να εξαφανιστεί από την πολιτική σκακιέρα. Είναι όλοι τους άχρηστοι… και οι ελάχιστοι που ενδεχομένως άξιζαν, έχουν φθαρεί μέσα σε αυτό.

Μόνο που αυτές  οι ανατροπές, δεν γίνονται ούτε από τον καναπέ του σπιτιού, ούτε από τα καφέ, τα ουζερί και το facebook.

Δεν γίνονται με βολεμένους πίσω από έναν μισθό του δημοσίου που συνεχώς συρρικνώνεται (άμεσα και έμμεσα), ούτε πίσω από τις πετσοκομένες συντάξεις.

Δεν γίνονται με ιδιωτικό τομέα που παρότι έχει σφαγιαστεί, επιμένει να ελπίζει στις παλιές εποχές, καταχρεωμένος και εξαθλιωμένος.

Οσο νωρίτερα ξυπνήσουμε, τόσο ίσως κάτι μπορέσουμε να σώσουμε ακόμη…

Σχόλια

σχόλια