Είχε τα χούγια της, αλλά καλή ήταν η συχωρεμένη

Είχε τα χούγια της, αλλά καλή ήταν η συχωρεμένη

Του Χρήστου Κοντού

Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν έμαθαν για τον θάνατό της, παρότι την ήξερε όλος ο κόσμος, ακόμη και τα μικρά παιδιά από το νηπιαγωγείο. Κυρίως δεν έμαθαν αυτοί που την αγαπούσαν πραγματικά, βαθιά μέσα τους, που την υπηρέτησαν, που έδωσαν ακόμη και την ζωή τους γι’ αυτήν. Γιατί κανείς δεν πίστευε πως θα πεθάνει. Το αγγελτήριο του θανάτου της, φρόντισαν οι πλησιέστεροι συγγενείς να το μοιράσουν μεταξύ τους. Αυτοί που τα τελευταία χρόνια την είχαν κατάκοιτη, που την έβαλαν κυριολεκτικά στο γύψο, γιατί τα λεφτά ήταν πολλά, οι κληρονόμοι εκατομμύρια, αλλά μόνο τριακόσιοι μπορούσαν να το ξέρουν.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που την είχαν φέρει σε αυτή την κατάσταση, μόνο που όσες  φορές πήγαν να την ξεκάνουν, τους πήραν είδηση, ξεσηκώθηκαν όλοι και δεν τα κατάφεραν. Τούτη τη φορά όμως δεν γλίτωσε…

Ήταν τόσο καλά και τόσο έξυπνα στημένος ο θάνατός της, που κάνεις δεν θα τολμούσε για τα επόμενα χρόνια να μιλήσει για δολοφονία, για ένα εκ προμελέτης έγκλημα.

Μάλιστα μαζεύτηκαν όλοι και οι 300 στην κηδεία, για να είναι σίγουροι πως η ταφόπλακα που θα μπει θα είναι οριστική, πως δεν υπάρχει περίπτωση ανάστασης.

Σάββατο κατέληξε και Κυριακή θα την έθαβαν… Το βράδυ πήγαν όλοι να την ξενυχτήσουν, με τα μαύρα τους κουστούμια και ταγέρ. «Τη ρουφιάνα, παραλίγο να βγάλει τη δική μας ψυχή, πριν βγει η δική της», θα πει ένας εκ των… τεθλιμμένων συγγενών, ο οποίος ήταν κατά συρροή βιαστής της. Στο όνομά της κατάφερε να ξεκάνει κόσμο και κοσμάκη, να του πάρει τις οικονομίες και να τις δώσει στους δοσίλογους φίλους του μεγαλοτραπεζίτες. Αυτός άνοιξε το δρόμο και για τους άλλους οι οποίοι δεν δίστασαν ακόμη και τώρα να ασελγήσουν στο πτώμα της.

«Και πως θα πούμε πως η Δημοκρατία πέθανε και μάλιστα την έχουμε θάψει»; αναρωτήθηκε ένας τους φωναχτά.

«Μην ανησυχείς του είπαν οι άλλοι, μέχρι να το πάρουνε χαμπάρι, θα αλλάξουμε τα σχολικά βιβλία και οι δάσκαλοι από την Τρίτη θα λένε στα παιδιά: Κάποτε στην Ελλάδα ζούσε η Δημοκρατία».

Υ.Γ.: Το άρθρο γράφτηκε πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και δεν έχει να κάνει με αυτά… αφού τελικά μόνον ο ένας στους δύο Έλληνες ψήφισε με το ποσοστό αποχής να ξεπερνά το 48%.

Σχόλια

σχόλια