Δεν βαριέσαι, ιδιώτες είναι, ας πεθάνουν

Δεν βαριέσαι, ιδιώτες είναι, ας πεθάνουν

Του Χρήστου Κοντού

Από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα, άλλοτε πιο έντονα και άλλοτε σε χαμηλούς τόνους, καλά κρατάει η κόντρα μεταξύ των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, των εργαζομένων στον ιδιωτικό και των ελευθέρων επαγγελματιών.

Οσο και να θέλει να πει κανείς το αντίθετο, το μάρμαρο της κρίσης το πλήρωσαν οι δυο τελευταίοι με εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις που βάλανε λουκέτο και παραπάνω από 1.500.000 εκατομμύρια ανέργους.

«Και τι θα πρέπει να μείνουν άνεργοι και αυτοί του δημοσίου για εκδίκηση;», θα αναρωτηθεί κανείς. Προφανώς όχι και σε καμία των περιπτώσεων. Τόσο για ανθρωπιστικούς και κοινωνικούς λόγους, όσο και οικονομικούς.

Σίγουρα όμως αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει ασχολίαστο και αναφέρομαι στις αντιδράσεις των κομμάτων, των συνδικαλιστικών οργάνων και της ίδιας της κοινωνίας στους ανέργους της μιας και της άλλης περίπτωσης.

Τρανταχτότερο παράδειγμα όλων η απόλυση των εργαζομένων στην ΕΡΤ και τα όσα συνέβησαν γύρω από αυτό. Η μέχρι προχθές πρόεδρος της Βουλής στα κάγκελα μαζί την περιφερόμενη ανά κόμμα βουλευτίνα Ραχήλ Μακρή, ο μέχρι προχθές πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας παρόν σχεδόν σε κάθε διαμαρτυρία, ενώ όλοι μας σχεδόν βγήκαμε στους δρόμους σε πορείες συμπαράστασης (και καλά κάναμε) για τους απολυμένους, άσχετα αν είχε την μικρότερη τηλεθέαση και δεν τους έβλεπε σχεδόν κανείς.

Την ίδια ώρα, στα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες εργαζόμενοι στα ιδιωτικά ΜΜΕ έχουν βρεθεί από τη μια μέρα στην άλλη στον δρόμο. Κλείσιμο της δυναμικότερης εφημερίδας στην Ελλάδα (Ελευθεροτυπία), λουκέτα σε κανάλια όπως ΑΛΤΕΡ, ομαδικές απολύσεις εκατοντάδων εργαζομένων πρόσφατα σε Αντένα και Μέγκα, και τελευταία στην δική μας πόρτα: Ανέστειλε τη λειτουργία του το TV 10 στα Τρίκαλα, ενώ TRT και Αστρα, έκλεισαν τα περιφερειακά τους στούντιο.

Δεκάδες εργαζόμενοι στο δρόμο… αλλά κανείς πολίτης. Κανείς πολιτικός να σκαρφαλώσει στα κάγκελα ή να τους προσλάβει στο δημόσιο. Κανένα κόμμα δεν μίλησε, ούτε μια ανακοίνωση. Ισως μάλιστα κάποιοι να τρίβουν τα χέρια τους από τη χαρά γιατί πίσω από κάθε αφανή δημοσιογράφο και τεχνικό αυτών των εφημερίδων και καναλιών να βλέπουν τα πρόσωπα των 5-10 μεγαλοδιαπλεκόμενων δημοσιογράφων των κεντρικών δελτίων. Κανείς δεν είδε ή δεν θέλησε να δει ποτέ, πως αυτοί οι άνθρωποι δούλευαν σε συνθήκες γαλέρας, από το πρωί ως το βράδυ, με χιόνια και με καύσωνες και μάλιστα πολλές απλήρωτοι. Κανείς δεν θέλησε να δει πως κι αυτοί έχουν μια οικογένεια και παιδιά που περιμένανε στο σπίτι το μεροκάματο για να ζήσουν.

Αλλά δεν βαριέσαι, ιδιώτες είναι αυτοί… ας πεθάνουν.

Σχόλια

σχόλια