Οταν το… survivor είναι πραγματικότητα και όχι… σίριαλ

Οταν το… survivor είναι πραγματικότητα και όχι… σίριαλ

Του Χρήστου Κοντού

«Υποδέχτηκαν τον Γιώργο Αγγελόπουλο σαν ήρωα στην Σκιάθο», «Παραλήρημα! Σκίζουν τις μπλούζες για το Σπαλιάρα», «Χαμός στο αεροδρόμιο κατά την υποδοχή του Ντάνου»… Λίγοι από τους τίτλους που πλημμύρησαν κυριολεκτικά των τελευταίο καιρό τα σάιτ κυρίως σχετικά με τους πρωταγωνιστές του… survivor.

Αυτή δεν είναι η Ελλάδα μας; Αυτό το τηλεοπτικό σίχαμα δεν έκανε ρεκόρ τηλεθέασης; Αυτούς τους ανθρώπους δεν υποδέχονται σαν ήρωες όπου πάνε;

Για να προλάβω κάποιους, που θα πούνε είναι καλύτερα από το να ασχολούμαστε με τους πολιτικούς, θα συμφωνήσω μαζί τους, γιατί κι μέσα στο Κοινοβουλίου ένα κατάπτυστο και πολύ χειρότερο survivor γυρίζεται καθημερινά. Ένα παιχνίδι επιβίωσης του κάθε βουλευτάκου που ξεκίνησε από του πουθενά τάζοντας λαγούς με πετραχήλια και μόλις τρούπωσε στη Βουλή, ξεπουλά ακόμη και την μάνα του για να επανεκλεγεί.

Με αυτούς τους πολιτικούς όχι, δεν θα άξιζε κανείς να ασχοληθεί. Με την πολιτική όμως ΝΑΙ.

Γιατί αν ασχολούμασταν με την πολιτική για το γενικό συμφέρον και όχι πως θα βολευτούμε, θα είχαμε βγει στους δρόμους για την 42χρονη εργαζόμενη στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη», που έβαλε τέλος στη ζωή της γιατί παρέμεινε απλήρωτη για 15 μήνες, όπως και 1.400 συνάδελφοί της.

Για την καθαρίστρια που πέθανε από θερμοπληξία μαζεύοντας τα σκουπίδια, για τον 23χρονο ντελιβερά που έκανε μεροκάματο θανάτου, όχι για τον Σπαλιάρα, τον Ντάνο και όλους τους άλλους που συμμετείχαν στο τηλεοπτικό σκουπίδι.

Γιατί η 42χρονη, η καθαρίστρια και ο ντιλεβεράς, είναι η σύζυγος ή αδελφή, η μάνα και το παιδί μας… Οσο αφήνουμε τις τύχες μας σε ανθρώπους που δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να ξεπουλούν τη χώρα, τόσο ο κλοιός θα στενεύει και θα χτυπήσει και την δική μας πόρτα…

Σχόλια

σχόλια