Δεν είναι γεύματα, είναι συσσίτια κι εμείς… χειροκροτούμε

Δεν είναι γεύματα, είναι συσσίτια κι εμείς… χειροκροτούμε

Του Χρήστου Κοντού

Εποχές… κατοχής; Εικόνες ντροπής; Σίγουρα πάντως κανέναν δεν τιμά η ανάγκη διανομής γευμάτων σε 1.200 μαθητές της πόλης.

Σίγουρα θα ήταν ένα εξαίρετο πρόγραμμα αν είχε να κάνει με τα ολοήμερα σχολεία και την δόμησή τους ανάλογα με αυτά της Ευρώπης. Τότε θα ήταν γεύματα. Όμως εδώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο αλλά για την αδυναμία πολλών παιδιών να σιτιστούν στο σπίτι και τους μοιράζεται συσσίτιο.

ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΙΝΑΝΕ…

Ισως να μην αντιδράσαμε όταν έκοψαν μισθούς και συντάξεις, όταν εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο αφήνοντας πίσω 1.500.000 ανέργους, όταν οι επιστήμονες παίρνουν το δρόμο της ξενιτειάς, όταν οι άστεγοι αυξάνονται, όταν ένα μέρος του Ελληνισμού ζει από τις ελεημοσύνες, κρέμεται από τις ενορίες των εκκλησιών και από τα προγράμματα φτώχιας των ευρωπαίων.

Ισως ακόμη να κλείνουμε τα μάτια στους απατεώνες πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών με κορύφωση τα τελευταία χρόνια, ίσως να ανεχόμαστε ακόμη και σήμερα τους βουλευτές με τους παχυλούς μισθούς να μας δουλεύουν μπροστά στα μάτια μας, χαρακτηρίζοντας ως επιτυχία τα συσσίτια, ΟΜΩΣ μπορούμε να βλέπουμε αυτές τις παιδικές ψυχές να γνωρίζουν την πείνα;

Αλήθεια πόσο ακόμη χαμηλά θα πρέπει να φτάσουμε ως λαός για να αντιδράσουμε; Θα πρέπει πρώτα να πεινάσουν όλα τα παιδιά της χώρας και να τα δούμε με πρησμένες κοιλιές να πεθαίνουν;

Υ.Γ.: Το άρθρο δεν μειώνει σε τίποτα την προσπάθεια του δήμου να εντάξει τα σχολεία στο παραπάνω πρόγραμμα γιατί η οικονομική κρίση δεν είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του, παρότι ασκεί πολιτική.

Σχόλια

σχόλια