Ο Μπούλης, ο Κούλης και ο Φλούλης

Ο Μπούλης, ο Κούλης και ο Φλούλης

Του Χρήστου Κοντού

Γυρίζοντας λίγο πίσω το βλέμμα στο παρελθόν της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, από την δεκαετία του ’60 και μετά, τα πρόσωπα που σημάδεψαν την ζωή αυτού του τόπου, παρά τα λάθη τους, φαντάζουν σαν γίγαντες και αν μη τι άλλο πολιτικοί με Π κεφαλαίο, παρά τα λάθη τους.

Ονόματα όπως αυτό του Γιώργου Παπανδρέου (Γέρου της Δημοκρατίας, παρά τις αμφισβητήσεις πολλών), του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του εθνάρχη, επίσης παρά τις αμφισβητήσεις πολλών), του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Χαρίλαου Φλωράκη, του Μαύρου, του Αβέρωφ και μιας σειράς άλλων που παρέλασαν μέχρι και την δεκαετία σχεδόν του  ’90.

Ομηρικές μάχες στη Βουλή, με λεξιλόγιο που θα το ζήλευαν πολλοί λόγιοι, ακόμη και σε εποχές όπου κυριολεκτικά οι καταστάσεις μύριζαν μπαρούτι.

Μια γενιά την οποία ήρθε να διαδεχθεί αυτή των Κώστα Σημίτη, Μιλτιάδη Εβερτ, Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά, όπου πέραν του ότι κυριολεκτικά έφτασαν την χώρα σε αυτό το χάλι, για να αρθρώσουν λέξη στη Βουλή, έπρεπε να ξέρεις αγγλικά να βγάλεις νόημα ή να καταλάβεις από τα συμφραζόμενα μιας και η… ρητορεία τους ήταν… τραυλή.

Φαίνεται όμως πως ο ξεπεσμός δεν έχει τέλος… Ολους τους παραπάνω διαδέχθηκε ο Τσίπρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Καμμένος και ο Λεβέντης…

Η Βουλή μετατράπηκε σε παιδική χαρά, η αναξιοπιστία σε κύριο χαρακτηριστικό και το ψέμα σε εθνικό σπορ…

Κι ακόμη δεν έχουμε πιάσει πάτο… Γι’ αυτό το αύριο τρομάζει…

Σχόλια

σχόλια