Τρικαλα: Η φτώχεια είναι εδώ και βρήκε… στέγη

Τρικαλα: Η φτώχεια είναι εδώ και βρήκε… στέγη

«Έμενα σε ένα τροχόσπιτο» –

«Η τράπεζα μου τα πήρε όλα»

Με έναν στους δύο πολίτες να δυσκολεύεται,  να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόζονται και όπως όλα δείχνουν ο αριθμός όσων θα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας θα αυξάνεται συνεχώς.

Τα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας κατά καιρούς σοκάρουν, ωστόσο η φτώχεια και οι πολίτες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα διαβίωσης δεν κατοικούν μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά και δίπλα μας.

Εδώ και 1,5 χρόνο υλοποιείται στο δήμο Τρικκαίων το δίκτυο των Δομών Άμεσης Κοινωνικής Παρέμβασης, έχοντας ως στόχο την αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού μέσα από μια οριζόντια δέσμη ενεργειών ψυχοκοινωνικής και υλικής υποστήριξης και ενδυνάμωσης ατόμων ευπαθών κοινωνικά ομάδων, ατόμων ευρισκόμενων σε κατάσταση φτώχειας ή απειλούμενων από φτώχεια.

Το δίκτυο των Δομών εξυπηρετούνται καθημερινά 2.000 πολίτες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας που λόγω της κρίσης, είτε τα έχασαν όλα, είτε δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν, στις καθημερινές τους ανάγκες.

Αποκούμπι για τις δυσκολίες

“Έμενα σε ένα τροχόσπιτο, χωρίς ρεύμα και μου έφερναν φαγητό από το δήμο Πύλης μέρα, παρά μέρα” σημειώνει ο 67χρονος Κ., ο οποίος έρχεται στις δομές από την πρώτη ημέρα λειτουργίας.

Όπως τονίζει στον “Ε.Π.”  εργαζόταν ως οικοδόμος αλλά έμεινε άνεργος, αφού η οικοδομική δραστηριότητα έπεσε κατακόρυφα, λόγω της κρίσης, Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να βγάζει ούτε τα προς το ζην.

“Έρχομαι δυο φορές την ημέρα για να πάρω φαγητό, ενώ πολλές φορές έρχομαι από το πρωί για να πιω καφέ,  με κάποιους από τους ωφελούμενους διότι έχουμε αναπτύξει καλές σχέσεις” τόνισε , ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει την ανησυχία του για το μέλλον, ιδίως εάν σταματήσουν να λειτουργούν οι δομές.

“Εάν συμβεί αυτό θα είναι πολύ δύσκολο για μένα, διότι μέχρι να βγει η σύνταξη μου δε θα έχω κάπου να πάω και κυρίως πως να τα βγάλω πέρα” πρόσθεσε.

Έξι χρόνια άνεργος ο Φ. 62 ετών που εργαζόταν ως οδηγός λεωφορείου, πηγαίνει καθημερινά στις δομές, δυο φορές την ημέρα για να πάρει το καθημερινό γεύμα.

“Οι καταστάσεις είναι τραγικές, οποία πόρτα και να χτύπαγα, μόλις τους έλεγα την ηλικία μου, δε με έπαιρναν για δουλειά” τόνισε και πρόσθεσε ότι περιμένει τη σύνταξή του, ώστε να έχει κάποια μικρή οικονομική βοήθεια.

“ Αλλιώς τα περίμενα, και αλλιώς μου ήρθαν” υπογράμμισε και σημείωσε ότι μέσα σε 1,5 χρόνο λειτουργίας των δομών ο κόσμος έχει αυξηθεί με δραματικό ρυθμό.

Για αυτόν, όπως και για την πλειονότητα των ωφελούμενων οι δομές είναι ένα αποκούμπι, όπως ανέφερε  και το ενδεχόμενο να κλείσουν, θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα για την επιβίωση τους.

Η τράπεζα μου τα πήρε όλα

Να βγει στη σύνταξη περιμένει και ο 62 χρόνος Τ. που έμεινε άνεργος λόγω της κρίσης, καθώς η τράπεζα του τα πήρε όλα. “Ήμουν φανοποιός και λόγω της κρίσης έμεινα άνεργος. Τα παιδιά μου είναι και αυτά άνεργα, μένουν στην Αθηνά. Κανένας, λοιπόν δε μπορεί να βοηθήσει κανέναν” ανέφερε. Όπως τόνισε, όλη του την ημέρα την περνάει στις δομές, ενώ έρχεται δύο φορές για να πάρει φαγητό.

“Περιμένω να βγει η σύνταξή μου, μέχρι τότε στηρίζομαι σε αυτή τη δομή και με ανησυχεί τι θα συμβεί, σε περίπτωση που σταματήσει να λειτουργεί “ πρόσθεσε, καταλήγοντας.

 

Δραματική αύξηση του ποσοστού

Όπως προαναφέρθηκε, λόγω των πολιτικών που εφαρμόζονται στο πλαίσιο του μνημονίου αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει ακόμα και στα βασικά.

Κάτι που επισημαίνουν οι εργαζόμενοι στις Δομές Θοδωρής Τσούκας και Λώρα Κουβάτα, υπογραμμίζοντας ότι το πρώτο χρονικό διάστημα λειτουργίας των Δομών ο αριθμός των ωφελούμενων ήταν πολύ πιο μικρός, σε σχέση με σήμερα.

“Ο αριθμός αυξάνεται εντυπωσιακά. Κυρίως, όσων έρχονται στο εστιατόριο και στο κοινωνικό φαρμακείο” ανέφεραν και πρόσθεσαν ότι το φαρμακείο επισκέπτονται κυρίως συνταξιούχοι που δε μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά τους, λόγω οικονομικών προβλημάτων.

Παράλληλα,  σημείωσαν ότι τις δομές επισκέπτονται πολίτες από 15 έως και 70 ετών, εκ των οποίων ένα ποσοστό της τάξης του 30% είχε ένα καλό οικονομικό επίπεδο, αλλά τα έχασε όλα λόγω της κρίσης.

Σχετικά με τη σχέση μου έχουν αναπτύξει με τους ωφελούμενους και κατά πόσο τους επηρεάζει συναισθηματικά, σημείωσαν ότι στην αρχή υπήρχε συναισθηματική φόρτιση, αλλά στην πορεία εκτονώθηκε, καθώς έπρεπε να διατηρούν τη ψυχραιμία τους.

“Οι ωφελούμενοι θα μας πουν τα προβλήματα τους και τι τους ανησυχεί, ενώ για αυτούς είναι πολύ σημαντικό να αισθάνονται πως βρίσκονται σε ένα ασφαλές περιβάλλον” τόνισα.

Καταλήγοντας, μετέφεραν τον προβληματισμό που επικρατεί στους εργαζόμενους των Δομών, κυρίως για την επόμενη ημέρα, διότι το πρόγραμμα λήγει τον Ιούνιο και οι πληροφορίες για το μέλλον κάνουν λόγο για συγχώνευση των Δομών και του αριθμού των εργαζομένων, με ότι αυτό συνεπάγεται για την εύρυθμη λειτουργία του όλου εγχειρήματος.

Ευαγγελία Κάκια 

 

 

 

Σχόλια

σχόλια