Οταν το φεγγάρι… παίζει μαζί μας

Οταν το φεγγάρι… παίζει μαζί μας

Χλωμά… όσο δυνατά και αν είναι τα φώτα της πόλης… και ριζωμένα στη γης, μπρος στη μαγεία του φεγγαριού, που αντανακλά, το δικό της φως. Το επιστρέφει με τις αγωνίες, τα άγχη, τους έρωτες, το γέλιο και το κλάμα. Γελάει με την ματαιοδοξία μας που θέλουμε να την κάνουμε αιωνιότητα, που πιστεύουμε πως και αυτό το ίδιο, μπορούμε να το ξεκρεμάσουμε από τον ουρανό, να το τεμαχίσουμε, να το κάνουμε οικόπεδα… Χαμογελά ειρωνικά με το ανάστημα που σηκώνουμε στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, χωρίς να αντιληφθούμε πως όλα είναι μόνο λίγες μικρές στιγμές…

Φωτογραφία – κείμενο Χρήστος Κοντός

Σχόλια

σχόλια