Η Κριτική στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α – Η Δραχμή και η Αλλαγή στην Ευρώπη

Η Κριτική στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α – Η Δραχμή και η Αλλαγή στην Ευρώπη

Σε προηγούμενο άρθρο μου στον «Ενεργό Πολίτη»  στις   /2/2015, με τίτλο «Νέα Δεδομένα στη Θεωρία Παιγνίων, Γιατί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει ήδη Κερδίσει τη Διαπραγμάτευση», υποστήριξα ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είχε κερδίσει την διαπραγμάτευση πριν καν αυτή ξεκινήσει. Ωστόσο, η έκβαση της πρώτης διαπραγματευτικής προσπάθειας δεν δείχνει να με δικαιώνει και τόσο (τουλάχιστον απ την πρώτη ματιά). Μετά την υπογραφή της 4μηνης συμφωνίας ξέσπασε ένα μεγάλο κύμα αντιδράσεων με διάφορες ρητορικές οι οποίες «χτυπάνε» την κυβέρνηση για την υπογραφή της.

Η πρώτη ρητορική είναι αυτή των πρώην κυβερνητικών δυνάμεων, μαζί με το Ποτάμι, οι οποίοι αφού πρώτα «καλωσορίζουν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο στρατόπεδο της λογικής», τον κατηγορούν, ότι εξαπάτησε τον ελληνικό λαό και ότι υπέγραψε τα ίδια που υπέγραφαν και αυτοί και που γράφουν τα μνημόνια. Ούτε λίγο ούτε πολύ, τον κατηγορούν ότι τους μοιάζει! Για τον μόνο λόγο που ασχολούμαι με αυτή τη ρητορική, είναι γιατί την ακούω και από διάφορους υπεραριστερούς, που συμπληρώνουν, ότι πρέπει να πάμε στη Δραχμή. Η απάντηση λοιπόν σε όσους υποστηρίζουν ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν κέρδισε τίποτα , ότι υπέγραψε ένα ακόμη μνημόνιο ή ότι το μνημόνιο είναι το ίδιο με την συμφωνία που υπογράφτηκε, πρέπει να είναι εξίσου σοβαρή με την κριτική τους. Να τους δοθεί λοιπόν η δυνατότητα, σε όσους το πιστεύουν αυτό, να το δηλώσουν επίσημα και να ισχύσει γι αυτούς το mail Χαρδούβελη και ό,τι προβλέπεται σε αυτό. Να έχουν τη δυνατότητα και αυτοί να αποδείξουν την αλήθεια των λεγομένων τους.

Ας πάμε όμως τώρα στις σοβαρότερες κριτικές, που ευτυχώς γίνονται και αυτή τη φορά από την αριστερά εντός και εκτός ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Όλες αυτές οι κριτικές αναγνωρίζουν έστω και ελάχιστα κέρδη από τη συμφωνία και πάντως δεν υποστηρίζουν ότι είναι το ίδιο με το mail Χαρδούβελη και το μνημόνιο. Οι μεγαλύτερες ενστάσεις έχουν να κάνουν με την αναγνώριση του συνόλου του χρέους και την 4μηνη επέκταση της δανειακής σύμβασης, την συνέχιση των εν εξελίξει ιδιωτικοποιήσεων, την μη άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού, την συμφωνία στο ότι η χώρα δεν θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες έναντι των δανειστών και τη συμφωνία για παραγωγή πρωτογενών πλεονασμάτων έστω και μικρότερων του 4,5% του Α.Ε.Π. . Με αυτές τις επισημάνσεις, όσοι ασκούνε κριτική στη συμφωνία, δικαίως το κάνουν. Δικαίως, γιατί υπογράφοντας αυτή τη συμφωνία η κυβέρνηση, έχει τουλάχιστον αναστείλει μεγάλο κομμάτι του προεκλογικού της προγράμματος, ενός προγράμματος που μάλιστα έλεγε ότι δεν ήταν το επιθυμητό, αλλά το εφικτό. Δικαίως, γιατί κανένα τέλος δεν μπαίνει στην πολιτική της Λιτότητας που όπως έλεγε προεκλογικά η κυβέρνηση, θα ανέτρεπε άμεσα. Το συμπέρασμα των περισσοτέρων λοιπόν, είναι ότι η πολιτική της ΕΕ δεν αλλάζει, εφόσον δεν άλλαξε και τώρα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διαπραγματεύτηκε σκληρά, ότι η κυβέρνηση έκανε λάθος που υπέγραψε αυτή τη συμφωνία και ότι η μόνη λύση είναι η Δραχμή. Και σ’ αυτό έχουν δίκαιο. Δεν αμφιβάλλει κανείς σοβαρός οικονομολόγος στο ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα έβγαζε την Ελλάδα από πολλά αδιέξοδα, ότι θα τόνωνε την παραγωγή και τις εξαγωγές, τον τουρισμό και ένα σωρό ακόμα τομείς της οικονομικής δραστηριότητας. Έχετε δίκαιο λοιπόν, αυτή ήταν η σοβαρή και δυναμική εναλλακτική απέναντι σε αυτό τον «έντιμο συμβιβασμό», όπως τον λέει η κυβέρνηση, άτιμο κατ άλλους, και σίγουρα ήταν σαφέστερη από τη «δημιουργική ασάφεια» που κέρδισε η κυβέρνηση. Λέω «κέρδισε» γιατί δεν ισχυρίζομαι ότι η ασάφεια εν προκειμένω είναι υπέρ του ισχυρού, όπως πιστεύουν κάποιοι. Τα μνημόνια ήταν ιδιαίτερα και ασφυκτικά σαφή, ενώ αυτή την «ασάφεια» οι ίδιοι οι Γερμανοί την χαρακτήρισαν, όχι άδικα κατ εμέ, «Δούρειο Ίππο». Αυτό γιατί μας επιτρέπει να κάνουμε το δικό μας συμφωνώντας μαζί τους, όπως για παράδειγμα έκανε ο Βαρουφάκης στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον Σόιμπλε: Συμφωνούμε στο 70% του μνημονίου κύριε Σόιμπλε, ειδικά στα μέτρα για τη διαπλοκή και τη διαφθορά… Φέρτε μας λοιπόν τον Χριστοφοράκο, τι γίνεται με τη Χοκτιφ, με τη Ζιμενς και πάει λέγοντας…

Όμως, παρά τα τόσα δίκαια, όσων ασκούν σοβαρή κριτική στην κυβέρνηση, θα συνεχίσω να ισχυρίζομαι ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει κερδίσει, και αυτό, γιατί κανείς από όσους κάνει κριτική δεν λέει κουβέντα για τη στρατηγική. Όλοι ανάγουν το μερικό σε γενικό, ταυτίζουν την αρχή μιας διαδικασίας με το τέλος της, εξάγουν συμπεράσματα ήττας από μια κατάπαυση πυρρός, την οποία δυστυχώς είχαμε ανάγκη, για λόγους αναδιοργάνωσης και προετοιμασίας (ακόμα και για το ενδεχόμενο να πάμε, συντεταγμένα όμως, σε εθνικό νόμισμα, όπως πολλοί προτείνουν).

Η στρατηγική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. λοιπόν είναι νικηφόρα και αυτό φάνηκε και με τη συμφωνία, αλλά κυρίως με όλα όσα προηγήθηκαν αυτής. Στο προηγούμενο άρθρο μου υποστήριξα ότι η στρατηγική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που βασίζεται σε κάποια νέα δεδομένα της Θεωρίας Παιγνίων, είναι να εκθέσει στα μάτια του «τρίτου παίκτη» (στις άλλες κυβερνήσεις και στους λαούς) τη Γερμανία. Αυτό το έχει πετύχει στο 100% προς το παρόν. Υποστήριξα ότι ο για να το πετύχει αυτό, θα είναι πάντα συναινετικός, θα προσπαθεί για το καλό όλων των ευρωπαίων, θα κάνει «δημιουργικά ασαφείς» παραχωρήσεις χωρίς καν να του ζητηθεί (συμφωνούμε με το 70% του μνημονίου) και θα τα κάνει όλα μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας με την τακτική του «βούκινου»… θα είναι εν ολίγοις το καλύτερο παιδί, πάντα καλοπροαίρετο, με το χαμόγελο, αληθινό και ντόμπρο… Από την άλλη η Γερμανία, ακολουθώντας πάντα στην εξωτερική της πολιτική την κλασική Θεωρία Παιγνίων, θα είναι σκληρή και άτεγκτη, αυτή που ενώ το καλό παιδί της λέει για ανθρωπιστική κρίση και Δημοκρατία, για ευρωπαϊκή λύση στο ζήτημα του χρέους για το καλό όλων των λαών, αυτή θα επαναλαμβάνει μονότονα και ενοχλητικά «Πρέπει να τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας». Αυτό θα την κάνει όλο και πιο «κακιασμένη» στα μάτια του «τρίτου παίκτη» όσο περνάει ο καιρός, θα οξύνει τα αντιγερμανικά αισθήματα των λαών της Ευρώπης και θα ωθεί τους πολιτικούς των άλλων χωρών να τα βρούνε με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α και όχι με τη Μέρκελ για να σωθούν πολιτικά, πόσο μάλλον όταν η ευρωπαϊκή επίλυση του ζητήματος του χρέους βολεύει και τα δικά τους κράτη και όταν η Λιτότητα ταλαιπωρεί και τους δικούς τους λαούς.

Σας θυμίζω λοιπόν σύντροφοι και συναγωνιστές και κάτι ακόμα που είπε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προεκλογικά. Ότι θέλουμε να αλλάξουμε την Ευρώπη. Για μένα αυτό είναι το πιο ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό σενάριο.

Αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επέλεγε να μην συμφωνήσει, έπρεπε να πάει στη Δραχμή, γεγονός που μπορεί να είχε οικονομικά πλεονεκτήματα σε εθνικό επίπεδο, που θα γκρέμιζε όμως τη δυνατότητα αλλαγής σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Η έξοδος της Ελλάδας απ το ευρώ θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα στις υπόλοιπες οικονομίες, για τα οποία θα ήταν υπεύθυνοι οι κακοί έλληνες. Η Ελλάδα από μια χώρα που θέλει το καλό όλων, που απάνω της κρέμονται οι ελπίδες για αλλαγή στην Ευρώπη, θα γινόταν ξανά το μαύρο πρόβατο, αυτή που δημιουργεί προβλήματα στου άλλους λαούς. Την επόμενη μέρα θα ήμασταν το αντιπαράδειγμα, αυτοί που θα μας έδειχναν οι γερμανοί λέγοντας Λιτότητα ή Ελλάδα. Και άσχετα με το αν εμείς τα καταφέρναμε μετά από καιρό, θα είχαμε καταστρέψει πάντως όλες τις δυνατότητες των ριζοσπαστικών δυνάμεων να νικήσουν, θα ήμασταν «παρτάκηδες» και καθόλου συντροφικοί και αλληλέγγυοι.

Γι αυτό σας λέω σύντροφοι κάντε κριτική δημιουργική, αλλά και λίγο υπομονή…

Θα Νικήσουμε!!!

Σωτήρης Τσουκαρέλης

Πολιτικός Επιστήμονας

Σχόλια

σχόλια