Η… αυτοκαταστροφική πορεία της Νέας Δημοκρατίας

Η… αυτοκαταστροφική πορεία της Νέας Δημοκρατίας

Του Χρήστου Κοντού

Μεϊμαράκης, Τζιτζικώστας, Μητσοτάκης ή Γεωργιάδης; Προφανώς κανένας τους. Είναι πολύ λίγοι, έως ανύπαρκτοι για τη  Νέα Δημοκρατία, αλλά κυρίως για την Ελλάδα. Η τραγωδία στο κόμμα που υπέστη στραπάτσο με τον Σαμαρά τον περασμένο Ιανουάριο και το υπηρεσιακό Μεϊμαράκη πριν από λίγες μέρες, συνεχίζεται και αυτό γιατί κανείς μα κανείς δεν θέλει να το βγάλει από το αδιέξοδο.

Είναι προφανές ακόμη και στον πιο αδαή περί της πολιτικής, πως αυτή τη στιγμή το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει ανάγκη από έναν νέο αρχηγό, αλλά από την χάραξη μια νέας στρατηγικής που θα αποτελέσει την πρόταση απέναντι στον παντοδύναμο Τσίπρα. Αυτό για τον κάθε κοινό νου δεν επιτυγχάνεται με έναν νέο αρχηγό που ξέρει να μιλάει καλά, να απαντά με ευφυολογήματα, χαριτωμενιές, να είναι νεαρός ή να κινείται στα άκρα της.

Η Ν.Δ. έπρεπε, ήδη, από καιρό να οργανώσει ένα συνέδριο ουσιαστικά επανίδρυσης του κόμματος, τόσο με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό που θα προέκυπτε μέσα από τις προσυνεδριακές ζυμώσεις, όσο και πραγματικής ανανέωσης του στελεχιακού της δυναμικού, πετώντας εκτός όλους τους βαρόνους, από Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες, Σαμαράδες κλπ. Αυτό εξάλλου το καταμαρτυρούν οι ίδιες οι σημερινές υποψηφιότητες, που πίσω τους κρύβονται τα παραπάνω πρόσωπα, όχι γιατί σε αυτούς είδαν τον νέο ηγέτη, αλλά αντίθετα το πρόσωπο που μπορούν εύκολα να κάψουν ώστε να δώσουν βήμα στον επόμενο που θα είναι ξάδερφος, γιος, ανιψιός ώστε να διαιωνισθεί η δυναστεία…

Όμως στο σύγχρονο ανταγωνιστικό περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης και ειδικότερα της ευρωζώνης, το απαρχαιωμένο κόμμα της ΝΔ, με τα πολιτικά του τζάκια, τους πολιτικούς γόνους και την πολιτική νοοτροπία ενός κρατικοδίαιτου μοντέλου, προκειμένου να βολεύονται η κομματική και βουλευτική πελατεία, δεν έχει κανένα απολύτως μέλλον.

Το ολιγαρχικής αντίληψης οικογενειοκρατικό καθεστώς της ΝΔ, είναι ευθυγραμμισμένο με την κρατικοδίαιτη αντίληψη ενός κράτους που θα βολεύει την εκλογική πελατεία και όχι μιας κοινωνίας με ισχυρή παραγωγική μεσαία τάξη. Ήταν λοιπόν επόμενο ότι, μόλις κόπηκαν τα δανεικά, να ξεζουμιστεί η μεσαία τάξη για να διατηρηθεί το κομματικό κράτος.

Η ΝΔ είναι απόλυτα συνυπεύθυνη για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας με το 83% τριτογενή τομέα, η οποία οικονομία δεν μπορεί να επιβιώσει, παρά μόνο με συνεχή δανεισμό. Η ΝΔ δεν υπήρξε ποτέ γνήσιο φιλελεύθερο κόμμα. Υπήρξε ένα κόμμα, που μαζί με το ΠΑΣΟΚ, δημιούργησαν και στήριξαν μια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία και μια ευρύτερη κρατικοδίαιτη νομενκλατούρα, σε βάρος της πραγματικής ιδιωτικής παραγωγής και της μεσαίας τάξης.

Αυτό δεν χρειάζεται να φτάσει κανείς στα κεντρικά της Αθήνας για να το δει… Ακόμη και τυφλός να είναι θα ψηλάφιζε τα ίδια πρόσωπα που συνωστίζονται στα πολιτικά γραφεία των επίσης ίδιων προσώπων στα Τρίκαλα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η αποστροφή των πολιτών όταν έβλεπαν στα εκλογικά περίπτερα του δημοψηφίσματος του πρώην βουλευτές των δύο κραταιών κομμάτων όπως τους Σκρέκα, Βλαχογιάννη, Ταμήλο, Λέγκα, στην συγκέντρωση πατήρ και γιο Χατζηγάκη και από το ΠΑΣΟΚ την Σούλα, τον αδερφό της Θανάση αλλά και άλλα στελέχη που διετέλεσαν στην εξουσία. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν σημαίνει πως αυτοί επέφεραν το κακό στην Ελλάδα, αλλά είναι ταυτισμένοι με αυτό.

Για να έρθουμε στα της Ν.Δ., προφανώς και σε τοπικό επίπεδο υπάρχουν δυναστείες. Βέβαια θα αναρωτηθεί κανείς δεν έχει το δικαίωμα ο γιος Χατζηγάκη, ο γιος Βλαχογιάννη ή ίσως ο Σωτηράκης του Λέγκα στο μέλλον να διεκδικήσουν μια θέση στη Ν.Δ.; Βεβαίως και έχουν, αλλά από την ίδια αφετηρία με το γιο του κάθε ψηφοφόρου και του κάθε στελέχους του κόμματος. Αυτές τις προϋποθέσεις έπρεπε να βάλει ένα συνέδριο επανίδρυσης του κόμματος, που θα έχει απεγκλωβιστεί από το πελατειακό σύστημα, από τάξιμο και το ρουσφέτι και που θα στρέψει την πολιτική στην ουσία της.

Γιατί όσο και αν σε πολλούς φαντάζει περίεργο, οι εκλογική διαδικασία νέου προέδρου στη Ν.Δ., δεν είναι υπόθεση κομματική, αλλά εθνική, πολύ περισσότερο σε ατούς τους καιρούς όπου η αντιπολίτευση και ειδικά η αξιωματική θα πρέπει να όχι μόνον να ελέγχει την κυβέρνηση, αλλά και να αποτρέπει αποφάσεις εις βάρους του λαού.

Σχόλια

σχόλια