Κωνσταντίνος Κρεμμύδας: Apagón

Κωνσταντίνος Κρεμμύδας: Apagón

Το Apagón (στα ισπανικά ματαιοδοξία):Μορφή διαμαρτυρίας που χρησιμοποιήθηκε στην Αργεντινή κατά την οικονομική κρίση. Είχε προηγηθεί ο όρος “apagón cultural”  στη Χιλή του Πινοσέτ και αναφέρεται στο “κατέβασμα του διακόπτη” στην κουλτούρα μετά την 11η Σεπτέμβρη του 1973.(πηγή:Wikipedia,διαδίκτυο)

Τι σχέση μπορεί να έχει με την σημερινή κατάσταση στην χώρα μας ; Μα φυσικά τα οκτώ  γεμάτα χρόνια οικονομικής κρίσης που  έχουν ήδη περάσει και  φυσικά ότι τίποτε δεν προμηνύει αλλαγή κλίματος τα επόμενα χρόνια . Τρία οικονομικά μνημόνια  έχουν εφαρμοσθεί  από τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις  , ανολοκλήρωτα τα δυο πρώτα και  ολοκληρωμένο τυπικά το τρίτο  , αλλά η  ελληνική οικονομία αδυνατεί να εξελιχθεί , να γίνει παραγωγική , να καταστεί πλεονασματική χωρίς το κράτος να πίνει το αίμα μας  και να παράγει πλούτο.

Αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί στη ρηχή οικονομία μας δεν είναι τίποτε άλλο από δόσεις, πτώση της κατανάλωσης , υψηλή ανεργία και αύξηση των οφειλών στην εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία και κυρίως απειλές, παντού .

Άλλωστε τι σημαίνει κρίση , μήπως δεν είναι σύνολο αδιέξοδων καταστάσεων που οδηγούν στην απειλή , το φόβο και την ανασφάλεια;

Προκειμένου  να αποφθεχθούν καταναγκαστικά μέτρα εισπράξεων , κατασχέσεις καταθέσεων και περιουσιακών στοιχείων ,πλειστηριασμοί ακινήτων  κλπ, οι πολίτες καταφεύγουν στη μέθοδο των ρυθμίσεων με  αμέτρητες και αέναες δόσεις εγκλωβίζοντας  τόσο  την επιχειρηματική δραστηριότητα στερώντας ταμειακή ρευστότητα , όσο  και την οικογενειακή διαβίωση μειώνοντας βασικά καταναλωτικά αγαθά.

Και η κατρακύλα  συνεχίζεται , με καινούργιους νεόπτωχους συμπολίτες μας , με συνεχώς περισσότερους ανθρώπους που αναγκάζονται να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους , με εμποράκους που δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τους ,με γονείς καταρρακωμένους  που ντρέπονται να κοιτάξουν στα μάτια τα παιδιά τους .

Το “apagon”  έχει καθεστωτοποιηθεί στην ελληνική κοινωνία , αν επιτρέπεται η έκφραση και έχει κυριεύσει όλες τις μορφές των κοινωνικών συναναστροφών και οικονομικών συναλλαγών , δρώντας διαλυτικά στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της χώρας.

Μια μόνιμη απειλή διαχέεται από πάνω προς τα κάτω , από τους δυνατότερους προς τους ασθενέστερους  , από τους δανειστές στους δανειζόμενους , από τους παρόχους στους πελάτες , από την εφορία στους φορολογουμένους , από την τράπεζα στους δανειολήπτες , από τον έναν στον άλλον , όλοι με ένα διακόπτη στα χέρια , όλοι με μια απειλή διακοπής και τον ξαφνικό θάνατο στο στόμα , όλοι εναντίον όλων.

Και το “apagon“  συνεχίζει κυριεύει , ψυχές και σώματα,  με την αποκατάσταση της “πίστης” να απομακρύνεται όλο και περισσότερο και η κρίση να ριζώνει όλο και πιο βαθιά μέσα μας μετατρέποντας μας σε μια χαμένη γενιά χωρίς όνειρα , οράματα και στόχους για το μέλλον. Το φως στο τούνελ , το βλέπει κανείς;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

 

 

Σχόλια

σχόλια