Οι φυλές, οι καρδιές και οι δυο ψυχές του ΠΑΣΟΚ

Οι φυλές, οι καρδιές και οι δυο ψυχές του ΠΑΣΟΚ

Η εσωκομματική ζωή του Πασοκ διακρίνονταν από έντονες αντιθέσεις πολιτικών ομάδων που συγκροτούνταν γύρω από ηγετικά πρόσωπα, πολιτικές επιδιώξεις και άσκηση πολιτικών. Οι τάσεις και τα ρεύματα αναπτύσσονταν πάντα με δυναμική είτε γύρω από πρόσωπα είτε οπαδικά ταγμένa σε πολιτικές απόψεις.

Οι τάσεις αυτές ανέπτυσσαν και φυγόκεντρες δυνάμεις ανάλογα με μικρότερα ή μεγαλύτερα συμφέροντα  που λειτουργούσαν πολλαπλασιαστικά και συνέθεταν το παζλ του πολυσυλλεκτικού κόμματος. Κάποτε εύστοχα ο Λυγερός είχε χαρακτηρίσει τα κομμάτια του παζλ ως «οι φυλές» του Πασοκ. Και ήταν πολλές οι «φυλές», οι αλεξιπτωτιστές, οι εκσυγχρονιστές, οι προεδρικοί, ο άλλος πόλος, τα «ορφανά» του Άκη,  οι Έλληνες σοσιαλιστές, oι προεστοί, οι λοχαγοί, οι ιταλοί, οι Παπανδρεικοί, οι Βενιζελικοί, οι Σημιτικοί κλπ, κλπ.

Ωστόσο οι καρδιές και στην ουσία οι ψυχές του χώρου ήταν και παραμένουν δύο, οι εκσυγχρονιστές-μεταρρυθμιστές επηρεασμένοι κυρίως από την σύγχρονη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και οι παραδοσιακοί προεδρικοί ως συνεχιστές και θεωρούμενοι ως γνήσιοι απόγονοι του κινήματος της 3ης Σεπτέμβρη.

Σε όλη την διάρκεια της ιστορίας του κόμματος υπήρχε πάντα μια υποβόσκουσα διαμάχη για την ηγετική επικράτηση του ενός ή του άλλου αλλά συνήθως τα προβλήματα σκεπάζονταν από την στιβαρή προσωπικότητα αρχικά του Παπανδρέου και στη συνέχεια του Σημίτη και φυσικά από την εξουσία, ώσπου να έρθει η χρεοκοπία της χώρας, να απολεσθεί η  εξουσία και οι δημιουργηθούν ισχυρές διαλυτικές  δυνάμεις με χαρακτηριστικά αποσύνθεσης που οδήγησαν στο σχηματισμό πολλών μικρών κομμάτων, κινήσεων, λεσχών σκέψεων με λίγη δράση και πολλή αρθρογραφία.

Μην μας ξεγελάει λοιπόν ο αριθμός των υποψηφίων για την ηγεσία του νέου φορέα που πρόκειται να σχηματισθεί μετά από πολλά χρόνια φαγούρας και έντονης πολιτικής ανισσοροπίας. Είτε είναι δέκα, είτε είναι είκοσι, επί της ουσίας δύο είναι οι υποψήφιοι, δυο είναι οι ψυχές.

Υπάρχει όμως μια σημαντική παράμετρος την οποία δεν πρέπει να αγνοεί κανείς τους. Και  η παράμετρος δεν είναι άλλη από την σοβαρότητα της κατάστασης της χώρας. Γι’ αυτό επιβάλλεται ομοψυχία, οι δυο ψυχές να γίνουν μία, μέσα από μια διαδικασία συνειδησιακής πλήρωσης και ιδεολογικής εξύψωσης και όχι απλώς θυμικής ιδεοληψίας, με την μία και μοναδική επισήμανση ότι ο χώρος της κεντροαριστεράς έχει ανάγκη από συνθέσεις και παραγωγή πολιτικής όποιος και αν τελικά επικρατήσει. Όλα τα άλλα θα τα κρίνει η ιστορία.                                                       ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

Σχόλια

σχόλια