Τσίπρας και Καραμανλής

Τσίπρας και Καραμανλής

Τι και αν έγιναν τη περασμένη εβδομάδα εκλογές στην Ν.Δ. για την εκλογή του νέου της προέδρου, τι και αν πήγαν να ψηφίσουν τετρακόσιες χιλιάδες πολίτες , όχι αναγκαστικά φίλα προσκείμενοι στο κόμμα της δεξιάς παράταξης και αυτό έχει τη σημασία του, τι και αν το κόμμα της  Ν.Δ. παρουσιάστηκε «τρικομματικό» στη ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης πριν από λίγες ημέρες, όπου αρκετοί  βουλευτές και μάλιστα ηγετικά στελέχη δεν είχαν το θάρρος της θετικής ή αρνητικής ψήφου ενώ ταυτόχρονα ζητούν από τον απλό πολίτη να τους εμπιστευτεί, το γεγονός που προκάλεσε το μεγαλύτερο πολιτικό ενδιαφέρον εστιάστηκε στις διαρροές για τις επαφές του Κώστα Καραμανλή με τον Αλέξη Τσίπρα.

Όχι ότι μας παραξένεψε, καθώς ούτε είπαν τίποτε καινούργιο, ούτε επειδή δεν υποψιαζόμασταν αλλά ούτε επειδή  θα ήταν μεμπτή μια πολιτική συνάντηση ενός νυν και ενός πρώην πρωθυπουργού στο φως της ημέρας και δημοσίως στο πλαίσιο της συνέχειας ενός πολιτισμένου κράτους. Οι θετικές αναφορές  του  Ρουσόπουλου, του άμεσου συνεργάτη του Κώστα  Καραμανλή και ηγετικού στελέχους των κυβερνήσεων Καραμανλή , για τον κ. Τσίπρα σε σημείο μάλιστα που να τον προσομοιάζει με τον Ανδρέα Παπανδρέου και η αναφορά του για τις επικοινωνίες Τσίπρα –Καραμανλή έφεραν στην επιφάνεια ένα πολιτικό φλερτ που δημιουργεί ποικίλες αντιδράσεις  σε όλο το πολιτικό χώρο αλλά κυρίως δημιουργεί μεγάλο εκνευρισμό στις τάξεις της Ν.Δ. Να σημειωθεί ότι και Ευριπίδης Στυλιανίδης επιβεβαιώνει τις επαφές τους ενώ ακολούθησαν επιβεβαιώσεις των επαφών από πολλούς του κύκλου Καραμανλή.

Το πολιτικό  ειδύλλιο Τσίπρα-Καραμανλή δεν ξεκίνησε χτες. Ήταν πριν από  δύο χρόνια όταν ο σημερινός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ενώ έσκιζε τα μνημόνια στη Βουλή λαϊκίζοντας και λοιδορώντας ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βρέθηκε καλεσμένος  και ήταν βασικός ομιλητής στην εκδήλωση μνήμης για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στο Μέγαρο Μουσικής. Η ομιλία του ξεπερνούσε τα καλά λόγια σε επίπεδο αβροφροσύνης για τον ιδρυτή της Ν.Δ. και σηματοδοτούσε τις επόμενες αγαστές σχέσεις  του πρώην και του νυν  πρωθυπουργού.

Η δεύτερη μεγάλη επαφή ήταν αμέσως μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου  και αφορούσε την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Φημολογείται έντονα ότι έγινε πρόταση και στον ίδιο, τον Κώστα Καραμανλή και ενδεχομένως αν γίνονταν δεκτή να έβγαζε και τον ίδιο από την ιδιότυπη βουλευτική αργομισθία του καθώς ο ίδιος σιωπά έξι χρόνια τώρα, μιλά μόνο με διαρροές, αποφεύγοντας να πει οποιαδήποτε κουβέντα για το διπλασιασμό του χρέους στη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας.

Η συμφωνία τελικά έκλεισε στον Προκόπη Παυλόπουλο ο οποίος άφησε το αποτύπωμά του ως υπουργός, διογκώνοντας ακόμη περισσότερο το χοντρό κράτος συντελώντας και αυτός  τα μέγιστα για την οικονομική καταστροφή της χώρας . Παρόλα αυτά  ο Τσίπρας  τους  επιδοκιμάζει και τους δύο . Για τον μεν πρώην πρωθυπουργό έχει δώσει  πολιτική άφεση για τον δε δεύτερο η ζωή και το σύστημα με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ  του επιφύλαξαν να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που οι κύκλοι του Μαξίμου(κρύψου και φώναξε λένε στο χωριό μου) έχουν δείξει την επιθυμία τους για τον επόμενο αρχηγό της Ν.Δ. που ακούει στο όνομα Βαγγέλης Μειμαράκης ο οποίος είναι ο εκλεκτός του πρώην αρχηγού και πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. Η μάχη δηλαδή των δύο πλέον υποψηφίων αρχηγών της Ν.Δ. παίζεται σε πολύ υψηλότερο και σαφώς πιο απόκρυφο επίπεδο  σε σχέση με την παλιά κόντρα Καραμανλικών και Μητσοτακικών ή ακόμη τα ίδια τα πρόσωπα του Βαγγέλη Μειμαράκη και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η πραγματική διάσταση των εκλογών της Ν.Δ. έχει τις  διαστάσεις πολιτικής επιβίωσης του συστήματος που θέλει να χαλιναγωγεί και να χειραγωγεί πρόσωπα και καταστάσεις επιβάλλοντας «τάξη» που την ονομάζουν δήθεν αστική δημοκρατία. Το σύστημα αυτό υπηρετήθηκε σχεδόν από όλους μεταπολιτευτικά, άλλος το υποστήριξε λιγότερο και άλλος το απογείωσε, δεν εξαιρείται κανένα κόμμα. Μόνο που ο κόσμος πλέον είναι υποψιασμένος και προσέτρεξε προς ενίσχυση του Μητσοτάκη, ακόμη και αν ήταν μειοψηφικό το ρεύμα γιατί το σύστημα έχει μάθει να αντιστέκεται, χωρίς να σημαίνει ότι και ο Μητσοτάκης δεν ήταν και αυτός κρίκος στην αλυσίδα. Γι’ αυτό έλεγα πάντα ότι για απεμπλακούμε από την τοξική πολιτική εσωστρέφεια των μεταπολιτευτικών τακτικών σε όλα τα επίπεδα, ήταν αναγκαία και η απομυθοποίηση της ριζοσπαστικής αριστεράς , μετά στραπάτσο των αστικών κομμάτων, μέσω της κυβερνητικής θητείας και αυτό λαμβάνει χώρα τώρα.

 

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

Σχόλια

σχόλια