Ο μαγικός κόσμος του Αλέξη

Ο μαγικός κόσμος του Αλέξη

Τα βασικά λάθη του Αλέξη Τσίπρα ξεκινούν πριν του δώσει ο λαός την εμπιστοσύνη του και τον ανακηρύξει πρωθυπουργό.

Το πρώτο και πλέον σημαντικό λάθος του Τσίπρα είναι ότι επεδίωξε και τελικά κατόρθωσε να προκαλέσει εκλογές αρνούμενος να συνεργαστεί για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Θα μπορούσε να κλείσει η τελευταία αξιολόγηση για να βγει η Ελλάδα από το μνημόνιο και να αναλάβει την εξουσία το φετινό Σεπτέμβριο για να υλοποιήσει το όποιο πρόγραμμά του, αν και από ότι αποδείχτηκε δεν υπήρχε κανένα σχέδιο .Αυτό δεν αναιρεί τις  τεράστιες ευθύνες Σαμαρά-Βενιζέλου για την μη επίτευξη της συμφωνίας και το κλείσιμο της 5ης αξιολόγησης  από το καλοκαίρι 2014 μέχρι το Δεκέμβρη του ίδιου έτους με συνέπεια η χώρα να δοκιμάζεται από ένα τρίτο και πιθανό τελευταίο μνημόνιο πριν χρεοκοπήσει και τυπικά.

Για να κερδίσει την εξουσία , χρησιμοποίησε ένα ιδεοληπτικό και ποπουλιστικό λόγο στον οποίο επικρατούσαν η παραχολογία και το χτύπημα της πλάτης του ψηφοφόρου. Υποσχέθηκε τα πάντα στους πάντες. Στην πραγματικότητα όχι απλά δεν μπορούσε να δώσει, αλλά έπρεπε να πάρει από όλους. Αυτό ήταν το δεύτερο βασικό λάθος. Η φράση του Βαγγέλη Βενιζέλου ότι το  «e-mail του Χαρδούβελη» που αποτέλεσε βασικό προεκλογικό επιχείρημα  ήταν σχολική εκδρομή, υπήρξε παροιμιώδης και πλέον όλοι αντιλαμβάνονται πόσο ακριβής ήταν.

Το τρίτο λάθος ήταν  αυτή καθεαυτή ,συνολικά,  η διακυβέρνηση του πρώτου οκταμήνου από τη πρώτη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από την οποία θα μπορούσα να εστιάσω σε δύο τομείς , τον τομέα της οικονομίας και δεύτερο τον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Και στους δύο τομείς δεν έλαβε υπόψη κανένα διεθνή συσχετισμό. Περίμενε ότι θα άλλαζε την πολιτικοοικονομική κατεύθυνση της κανονινιστικής Ευρώπης πιέζοντας τους ευρωπαίους ηγέτες με στάση πληρωμών.

Σε ότι αφορά την διαχείριση της οικονομικής κρίσης , ο Τσίπρας εγκλωβίστηκε στην προεκλογική του ρητορική χάνοντας ένα πολύτιμο οκτάμηνο   συμπεριλαμβανομένης της  εκλογικής διαδικασίας του Σεπτεμβρίου .Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό αφού μετά από ένα συντριπτικό «ΟΧΙ» σε ένα αχρείαστο δημοψήφισμα, πήγαμε σε ένα μεγαλοπρεπές τρίτο μνημόνιο με κλειστές τράπεζες ( και θα παραμείνουν κλειστές για πολύ καιρό ακόμη).Και μόνο το γεγονός των κλειστών τραπεζών φτάνει για να περιγράψει κανείς το μέγεθος της αποτυχίας. Η οικονομία επανήλθε στην πρότερη τραγική  κατάσταση του καλοκαιριού 2012, με το GRexit να πλανάται όχι πια στον αέρα αλλά να αποτελεί επίσημη πρόταση αρκετών χωρών της Ε.Ε.

Αναφορικά με την  εξωτερική πολιτική , ο Τσίπρας φαίνεται ακολουθεί τα λάθη του Καραμανλή. Το  άτσαλο άνοιγμα στην «ρωσική αρκούδα», το όποιο έγινε στην ανάγκη να εξασφαλίσει  δανεικά εκτός Ε.Ε. εκνεύρισε τις ευρωπαϊκές χώρες σε μια δύσκολη περίοδο για την εξωτερική πολιτική που  όλοι μετρούν τους «φίλους» τους. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι ηθικοπλαστική αντίληψη αλλά , καλώς ή κακώς , μια βαθιά ουσιαστική διαδικασία ισχυροποίησης του ρόλου σου στις θεωρίες και στις πράξεις των επικίνδυνων παιγνίων που θα σου εξασφαλίσει σταθερότητα και προοπτική. Η εξέλιξη των γεγονότων στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Ευρώπη δεν δικαιώνουν την δημιουργία αντιπαλοτήτων στην οικογένεια της Ε.Ε. Στην σημερινή Ευρώπη πρέπει να ξέρεις την τέχνη να παίρνεις και όχι να συγκρούεσαι μετωπικά γιατί μετά την σύγκρουση πληρώνεις τις συνέπειες.

Τέταρτο σημαντικό λάθος είναι η μυθοποίηση του χρέους και η ανάδειξή του σε πηγή όλων των κακών της χώρας. Η διαπραγμάτευσή του αποτελεί και το τελευταίο επιχειρηματικό χαρτί στα χέρια του πρωθυπουργού ενώπιον των πολιτών. Αυτό  πρέπει να επισημανθεί,  κυρίως  για τους εγχώριους  μεγαλοοικονομολόγους που συνεχίζουν να συντηρούν την αυταπάτη ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το χρέος και όχι η ίδια η οικονομική δομή της που παράγει ελλείμματα. Η εμμονική αναγωγή του χρέους σε κυρίαρχη πολιτική επιδίωξη, αρχικά για την διαγραφή του και εν συνεχεία για την απομείωσή του,  αποπροσανατολίζει την αξία των διαπραγματευτικών προσπαθειών   . Η Ελλάδα, όσο και να απομειωθεί το χρέος ,  δεν θα πληρώνει ποτέ λιγότερα από 6 δισ. ευρώ τοκοχρεολύσια ετησίως , όσα δηλαδή πληρώνει και τώρα, όταν το 2010 τα ετήσια τοκοχρεολύσια ανέρχονταν σε 15δισ. ευρώ.

Το πέμπτο λάθος του Τσίπρα είναι η κυβερνητική μονομανία. Προσπαθεί να σώσει την παρτίδα μόνος του και δεν μαθαίνει από τα λάθη των προκατόχων του και δει του Παπανδρέου που σήκωσε το βάρος του πρώτου μνημονίου μόνος του. Ήδη στην πρώτη δύσκολη ψηφοφορία ο κυβερνητικός σχηματισμός έχασε δύο βουλευτές .Έπεται το αγροτικό θέμα που αφορά μισό εκατομμύριο κόσμο  και το ασφαλιστικό που αφορά όλους του Έλληνες . Ας μη ξεχνάμε ότι τότε θα ψηφιστεί η σύνταξη της σημερινής παραγωγικής τάξης και δεν θα ξεπερνάει το ποσό των 400 ευρώ.

Τότε ποιος θα συντρέξει το κυβερνήτη Τσίπρα; Τη πιθανή βοήθεια την έχασε το βράδυ των εκλογών όταν άνοιξε την αγκαλιά του μόνο για τον Πάνο Καμμένο  γνωρίζοντας όμως ότι τα προβλήματα τους ξεπερνούσαν όλους.

Και αν βρεθούν κάποιοι να τον συντρέξουν για να σωθεί η στιγμή, ποιος θα θεωρήσει το αυτοδίκαιο της διατήρησης της πρωθυπουργίας από τον ίδιο σε μία νέα κυβερνητική συμμαχία;

Σίγουρα πάντως όχι ο μαγικός  κόσμος του Αλέξη στο παράλληλο σύμπαν που μας υποσχέθηκε.

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

Σχόλια

σχόλια