Το ΠΑΣΟΚ σε σταυροδρόμι

Το ΠΑΣΟΚ σε σταυροδρόμι

«Το ΠΑΣΟΚ ούτε χαρίζεται ,ούτε κληρονομείται ούτε τεμαχίζεται σε τιμάρια» είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου σε μία ιστορική ομιλία είκοσι χρόνια πριν περίπου. Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι και σχεδόν έγιναν όλα διαψεύδοντας πανηγυρικά τον μεγάλο ιδρυτή της παράταξης η παρουσία του οποίου άλλαξε τόσο το πολιτικό σκηνικό της μεταπολιτευτικής Ελλάδας όσο και την ίδια τη μοίρα της χώρας .

Το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε μια μεγάλη δημοκρατική παράταξη, κυβέρνησε τη χώρα επί μακρό χρονικό διάστημα και έκανε τομές στην κοινωνία, στη πολιτική και στην εδραίωση της δημοκρατίας αλλά συνεχίζει να αναλαμβάνει δυσανάλογο κόστος από τη διαχείριση της κρίσης και την μέχρι πρότινος  συμμετοχή του στην κυβέρνηση και προφανώς ανάλογο πολιτικό κόστος ανέλαβαν τόσο ο Παπανδρέου όσο και Βενιζέλος.

Το ΠΑΣΟΚ από το 2010 μέχρι και σήμερα ανέλαβε την μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη που έχει αναλάβει ποτέ ευρωπαϊκό κόμμα στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ευρώπης. Είναι αλήθεια πως οι χαλαρές και αλόγιστες οικονομικές πολιτικές που αναλήφθηκαν από τη μεταπολίτευση και έπειτα ,συσσωρευμένες και αδιέξοδες , περιήλθαν στα χέρια του Παπανδρέου το 2009 , όταν ο Καραμανλής βρήκε έξοδο διαφυγής στις εκλογές εκείνου του έτους. Ελάχιστοι βέβαια θυμούνται την  οικονομική πολιτική   που ακολουθήθηκε κατά την διάρκεια της πενταετούς διακυβέρνησης(η περίοδος αυτή εξαιρέθηκε και από την εξεταστική για τα μνημόνια από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ) από τη Ν.Δ.  και είχε ως αποτέλεσμα τον διπλασιασμό του ελληνικού χρέους. Έξυπνα κινούμενος ο κ. Καραμανλής ,αποσύρθηκε από το προσκήνιο , καθαγιάστηκε και πλέον αποτελεί τη χρυσή εφεδρεία για την δεξιά παράταξη.

Ακολούθησε έπειτα η σχεδόν μονόδρομη απόφαση για ένταξη της χώρας στο μηχανισμό στήριξης , η βίαιη ανατροπή της οικονομικής τάξης , το σπάσιμο της οικονομικής φούσκας σε πολλούς παραγωγικούς τομείς με όλα τα συνεπακόλουθα , το κίνημα των εκατοντάδων χιλιάδων αγανακτισμένων στην διάρκεια της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ  , η διεύρυνση της εκλογικής βάσης του αντιμνημονιακού και κυβερνητικού πλέον ΣΥΡΙΖΑ που διαπραγματεύεται σήμερα το επόμενο αντιλαϊκό μνημόνιο και  τα «Ζάππεια» του Σαμαρά που κράτησαν μέχρι  την απόλυτη επαναφορά του στην πραγματικότητα   όταν ανέλαβε την εξουσία μετά την άκαιρη και αποτυχημένη προσπάθεια του Παπανδρέου για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος και την ολιγόμηνη κυβέρνηση Παπαδήμου.

Το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Ιουνίου 2012 μετρούσε πλέον τις πληγές του ,αποδυναμωμένο και πολλαπλώς τραυματισμένο παίρνοντας το μικρότερο ποσοστό στην ιστορία του κοντά στο 12%. Κλήθηκε πάλι από τις ιστορικές περιστάσεις , την κυβερνησιμότητα  της χώρας,  να βάλει «πλάτη» έχοντας χάσει περισσότερο από το 70% των ψηφοφόρων του και να συγκυβερνήσει με την Ν.Δ. Πολλοί χαρακτήρισαν βουλιμική  την στάση του κόμματος  , ο Βενιζέλος χαρακτηρίστηκε εξουσιολάγνος και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ καιροσκοπικά .

Η αλήθεια είναι ότι όποιος και να ήταν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τότε, διότι η ευθύνη είναι πέρα από τα πρόσωπα και έχει τη θέση της πολιτικής παρακαταθήκης , την ίδια στάση θα κρατούσε και αυτό ονομάζεται πολιτική συνέπεια , γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η διαχείριση της φτώχειας και της κρίσης , σε φθείρει ,σε αποδυναμώνει σε συρρικνώνει και δίνεται γενικότερα η αίσθηση των ανάδρομων αντανακλαστικών.

Πλέον το ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου  2015 στις οποίες πήρε το μικρότερο ποσοστό στην ιστορία του , μικρότερο του 5% , όντας διασπασμένο και μόνο για αρχηγικούς λόγους, βρίσκεται μπροστά στην μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας του , λίγο πριν τη διεξαγωγή του πλέον κρίσιμου συνεδρίου που ευελπιστεί στην ανάκαμψή του και την αποφυγή άσχημων εξελίξεων.

Αναφορικά με το ΠΑΣΟΚ ο Παπανδρέου έχει κάνει ήδη τις επιλογές , σχετικά πολύ νωρίς μετά τις εκλογές του 2012, όταν πραγματικά ,τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στον ίδιο  αποδόθηκε πολύ μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη από αυτήν που  αναλογούσε  και ταυτόχρονα θεωρήθηκε  αδόκιμα κατά την άποψή μου ο όρος  «τοξικός» όταν, ας μη ξεχνάμε ,όντας εν ενεργεία πρωθυπουργός παρέδωσε την θέση του στη Κυβέρνηση Παπαδήμου για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας . Το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση του ΚΙΔΗΣΟ.

Στη πορεία αυτή βοήθησε  ο μονοδιάστατος χαρακτήρας  του  Βενιζέλου  ο οποίος  έβαλε το κόμμα σε αδράνεια λειτουργώντας μονολιθικά  πάνω από τα όργανα και πέρα από αυτά , ακολουθώντας μια πολιτική που θεωρήθηκε από τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ ως μετατόπιση του Κινήματος  από την Κεντροαριστερά στην Κεντροδεξιά ελέω σύμπλευσης με την Ν.Δ. στην κυβέρνηση.

Το ΠΑΣΟΚ έχει χρέος να παλέψει για την επιβίωση του και αυτό θα γίνει όταν τα στελέχη του και τα μέλη του , τιμίως και ενσυνειδήτως, θα δώσουν τον αγώνα τους για την κομματική αναδιοργάνωση μέσα από ένα μεγάλο ανοικτό συνέδριο όπου θα τεθούν οι βάσεις διαλόγου για την κεντροαριστερή ανασύσταση του .

Η πορεία προς ενιαίο κεντροαριστερό χώρο περνά από την ιδεολογικοπολιτική αποσαφήνιση και την οργανωτική συγκρότηση του Κινήματος.

Το εγχείρημα και η προσπάθεια ανασύστασης του ΠΑΣΟΚ και της Κεντροαριστεράς προϋποθέτει συλλογική δράση , ομαδικότητα και κυρίως  χωρίς προσωπικές στρατηγικές και αρχηγισμούς που θα υποδαυλίζουν το σχεδιασμό και την υλοποίηση ώστε να είναι σαφής  η αποσύνδεση  της ιδεολογικής πλατφόρμας από τον καιροσκοπισμό και την καρεκλολαγνεία.

Το ποιος θα είναι αρχηγός μικρή σημασία έχει στην παρούσα φάση της αναδιοργάνωσης. Το σημαντικό τη δεδομένη στιγμή είναι ο προσδιορισμός του πολιτικού στίγματος , της πολιτικής αναφοράς του Κινήματος και η επαναπροώθηση των δημοκρατικών διαδικασιών των οργάνων του κόμματος. Η εκλογή του Προέδρου του Πασοκ θεσμικά είναι η διαδικασία που μπορεί να διασφαλίσει την αναγέννηση του κόμματος.

Είναι σημαντικό η ιδεολογική   οριοθέτηση να απαντάει στα προβλήματα της χώρας, να   προϋποθέτει δηλ. κυρίως  σχέδιο ανάπτυξης με θέσεις εργασίας, και μια τολμηρή πρόταση θεσμικών και δομικών αλλαγών. Προφανώς δεν είναι δυνατό να υπάρξει παραγωγική και οικονομική ανάκαμψη αν δεν αποσαφηνισθεί το παραγωγικό μοντέλο της χώρας με βάση τις πραγματικές και ρεαλιστικές αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας  και προφανώς δεν μπορεί επί μακρό να εφαρμόζεται ο καπιταλισμός  των τραπεζών αλλά ούτε και υδροκέφαλο κράτος του βολέματος και του ρουσφετιού όπως εξελίχθηκε τη μεταπολιτευτική περίοδο. Σκοπός  πρέπει να είναι η ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας, η δημιουργία ενός υγιούς και παραγωγικού κράτους ,η διασφάλιση κοινωνικής δικαιοσύνης με βιωματικό χαρακτήρα  και  κρατικό παρεμβατισμό που θα εξασφαλίζει  εισόδημα, πρόσβαση στην υγεία ,  πρόνοια και κατανομή των πόρων ώστε να ενισχύεται σταθερά η κοινωνική συνοχή. Η σοσιαλδημοκρατία μπορεί να απαντήσει στην ουσία των προβλημάτων.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

Σχόλια

σχόλια