Είναι η τελευταία ευκαιρία για αναπτυξιακή ανασυγκρότηση;

Είναι η τελευταία ευκαιρία για αναπτυξιακή ανασυγκρότηση;

Ο όρος ανάπτυξη ίσως η περισσότερο αρθρωμένη κουβέντα σε όλο το φάσμα της πολιτικής και οικονομικής ζωής στην μεταπολιτευτική Ελλάδα κυρίως τα τελευταία δύσκολα χρόνια κατά την διάρκεια των οποίων η οικονομική ένδεια έφερε στην επιφάνεια όλες τις παθογένειες του ελληνικού οικονομικού μοντέλου και κυρίως ανέδειξε τη σαθρότητα των παραγωγικών διαδικασιών με όλες τις ευκολομετάβλητες πολιτικοοικονομικές παραμέτρους που τις επηρέαζαν.

Το παλαιό δικομματικό σύστημα που κυβέρνησε τη χώρα από την πτώση της χούντας και για τα επόμενα σαράντα χρόνια φέρει ευθύνες για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας (θα αναφερθούμε σ’ αυτό σε επόμενο άρθρο), άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, χωρίς βέβαια να μηδενίζουμε όλα τα κυβερνητικά έργα, ωστόσο όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και τη δεδομένη στιγμή υπάρχει μια συγκεκριμένη αποτύπωση της χώρας που χαρακτηρίζεται από ένα μεγάλο δημόσιο χρέος λόγω χαμηλού ΑΕΠ, από διαλυμένο παραγωγικό ιστό, από αποπροσανατολισμένο δημόσιο και ιδιωτικό οικονομικό τομέα, από 1.500.000 εκατ. άνεργοι και 3.500.000 φόρο- και είσφορο-οφειλέτες  αλλά με σταθερό πλεονέκτημα την γεωγραφική της θέση και φυσικά την μη παραγωγή ελλειμμάτων, τη διετία 2008-2009  το έλλειμμα έφτασε  τα 60 δισ. Ευρώ, μετά από πέντε χρόνια  αιματηρής λιτότητας και εφαρμογής σκληρών προγραμμάτων δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σημείο μηδέν ή κρίσιμο όριο. Από εδώ και πέρα τουλάχιστον η ελληνική οικονομία πρέπει να αναπτυχθεί και να παράγει πλούτο για να αντιστρέψει όλους τους κακούς οικονομικούς όρους με σκοπό τη σταθερότητα σε μία πορεία που θα οδηγήσει τη χώρα από την ύφεση ή τη μηδενική ανάπτυξη, τον αποπληθωρισμό και τη λιτότητα, σε μία βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη και παραλλήλως στην ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου του λαού. Αυτό πρέπει να περάσει μέσα από ένα σχέδιο αναπτυξιακής ανασυγκρότησης συμφωνημένο από όλους, ένα παραγωγικό συμβόλαιο που θα τηρείται στους άξονές του απαρέγκλιτα ασχέτως των κυβερνήσεων που θα εκλέγονται, λαμβάνοντας υπόψη τους παγκόσμιους οικονομικούς και στρατηγικούς συσχετισμούς αλλά αρκετά ισχυρό, ικανό και αυτοτροφοδοτούμενο όμως για να αντιστέκεται στις παραμετρικές μεταβολές των οικονομιών του κεφαλαίου.

Η έννοια αναπτυξιακή ανασυγκρότηση δεν είναι κάτι αφηρημένο. Όλα τα παραγωγικά μοντέλα λαμβάνουν υπόψη τα χαρακτηριστικά των τόπων εφαρμογής και των συντελεστών παραγωγής. Η «φτωχή» Ελλάδα λοιπόν έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα τα οποία επιβάλλεται να αναπτύξει εκτενώς  και σοβαρές παθογένειες τις οποίες θα πρέπει να ελαχιστοποιήσει.

Σαφώς λοιπόν θα πρέπει να εστιάσουμε στους τομείς όπου η ανάπτυξη και η εξέλιξή τους θα προσδώσουν στην παραγωγή προστιθέμενη αξία, εισαγωγή  χρήματος και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Τα στρατηγικά σημεία της ελληνικής οικονομίας  είναι ο τουρισμός, η ενεργειακή εξάρτηση και η εξέλιξη της χώρας ως ενεργειακός κόμβος με ταυτόχρονη αξιοποίηση του ενεργειακών της πηγών, η μεταποίηση των αγροδιατροφικών προϊόντων, η  γεωργία η οποία πρέπει να μετεξελιχθεί ανάλογα με τις ανάγκες του τόπου, κυρίως τις διατροφικές, λαμβάνοντας υπόψη τον παγκόσμιο ανταγωνισμό αλλά εκμεταλλευόμενοι τις άριστες κλιματικές συνθήκες για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων, η ναυτιλία η οποία απαιτεί ιδιαίτερο χειρισμό και φυσικά το λιανικό εμπόριο, σε όλες τις μορφές (στατικό ή ηλεκτρονικό) που αποτελεί και την ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.

Ταυτόχρονα η χώρα θα πρέπει να αποκτήσει ένα σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα και ταχύτητα στις διαδικασίες ίδρυσης των επιχειρήσεων ώστε να διασφαλίζεται εξ αρχής το αληθές των μοντέλων βιωσιμότητας προκειμένου για την προσέλκυση επενδύσεων, εγχώριων και ξένων, σταθεροποιώντας το επιχειρηματικό ρίσκο.

Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο θα πρέπει να επικεντρωθεί το όλο εγχείρημα είναι η μετεξέλιξη του δημόσιου τομέα σε ένα μικρό, ευέλικτο και αποδοτικό σχήμα απαλλαγμένο από τις παθογένειες του παρελθόντος (πελατειακές σχέσεις, αδιαφάνεια, γραφειοκρατία). Ο δημόσιος τομέας θα πρέπει στελεχιακά να γίνει η καλύτερη «επιχείρηση».

Ένα τρίτο σημείο στο οποίο θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα είναι η αντιμετώπιση της παραοικονομίας όχι μόνο για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και την αύξηση των δημοσίων εσόδων αλλά για την επέκταση του υγιούς ανταγωνισμού και την εφαρμογή της  ισοτιμίας στο παραγωγικό και αγοραστικό πεδίο.

Επίσης σημαντικό είναι να κατανοήσουμε πως τα χρηματοδοτικά εργαλεία υπάρχουν (ΕΣΠΑ, ΚΑΠ, Δανεισμός) αλλά ακόμη ποιο σημαντικό είναι ξεκαθαρίσουμε ότι αυτά δεν δημιουργούν πλούτο αλλά είναι βοηθήματα για την παραγωγή πλούτου.

Σε όλα τα παραπάνω μπορεί να προσθέσει κανείς μικρότερες ή μεγαλύτερες παρεμβάσεις  (ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση επαγγελμάτων, πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων κλπ)  σε πολλούς ακόμη τομείς της οικονομίας δημιουργώντας ένα καλύτερο μακροοικονομικό μέλλον.

Εν πολλοίς όλα τα προαναφερθέντα βρίσκονται τυπωμένα στα προγράμματα των κομμάτων και σε αρκετές τεχνοοικονομικές εκθέσεις. Αυτό που πάντα έλειπε, για το μέλλον θα φανεί, είναι η πολιτική βούληση για ένα μίνιμουμ συμφωνιών που θα εξασφάλιζαν ένα προωθητικό και παράλληλα προστατευτικό πλαίσιο για την αναπτυξιακή ανασυγκρότηση.

Έχουμε άλλη ευκαιρία;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

 

Σχόλια

σχόλια