Κωνσταντίνος Κρεμμύδας: Ζητείται ελπίς;

Κωνσταντίνος Κρεμμύδας: Ζητείται ελπίς;

Ανάπτυξη λοιπόν μηδέν για το 2016 και επισήμως, όχι ότι περιμέναμε την ΕΛΣΤΑΤ δηλαδή να μας το πει. Το βλέπαμε στις τσέπες μας, στην αγορά, στην ανταπόκριση των πολιτών στις υποχρεώσεις του, στις κατά περιόδους ανακοινώσεις για τα αποτελέσματα των εισπρακτικών μέτρων αλλά κυρίως στο απεγνωσμένο βλέμμα των καταθλιπτικών Ελλήνων που βιώνουν το όγδοο έτος της κρίσης.

Ζητείται ελπίς αλλά δυστυχώς δεν είναι πουθενά ορατή, ούτε ως αντανάκλαση φωτός, ούτε χαραμάδα, ούτε καν υποψία. Ζητείται όμως ελπίδα; Ή μήπως είναι απλά ένα σχήμα λόγου μέχρι να έρθει η ώρα που θα τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου;

Η ανακοίνωση λοιπόν των επίσημων στοιχείων για το ΑΕΠ από τη Στατιστική Υπηρεσία, επιβεβαιώνει το μηδενικό ρυθμό ανάπτυξης το 2016 την ώρα που η κυβέρνηση και η Κομισιόν μιλούσε για ανάκαμψη 0,3% φέτος. Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του θα μου πείτε αλλά στη δυσχερή θέση που βρισκόμαστε κάθε οικονομικός δείκτης έχει τη σημασία του. Και επειδή χάσαμε πολλά καβούρια τα τελευταία χρόνια, πάλι δεν έχουμε σούπα.

Τα επίσημα στοιχεία, εν μέσω διαπραγμάτευσης, αποτελούν πλέον βάση συνομιλιών μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών. Έτσι παγιώνονται οι θέσεις του ΔΝΤ για μείωση του χρέους, ενισχύεται η άποψη ότι τα υψηλά πλεονάσματα που ακόμη και αν επιτυγχάνονται είναι υφεσιογενή, όμως ταυτόχρονα απαιτούνται νέα σκληρά μέτρα με άμεσες περικοπές μισθών, συντάξεων και μείωση αφορολογήτου άμεσα για να κλείσει η αξιολόγηση. Και το σπιράλ της οικονομικής διολίσθησης συνεχίζεται.

Στον αντίποδα η κυβέρνηση, μπορεί βέβαια να μη μιλάει για success story όπως η κυβέρνηση Σαμαρά αλλά βάζει τον Σκουρλέτη μπροστά να μιλάει επικοινωνιακά για προσλήψεις και μονιμοποιήσεις υπαλλήλων με την συναίνεση όλων των κομμάτων όταν το «λιγότερο δημόσιο» δεν είναι απαίτηση μόνο των δανειστών αλλά και των ίδιων των πολιτών που πλέον έχουν καταλάβει ότι δεν μπορούν όλοι να έχουν εργοδότη το κράτος.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φαίνεται τελικά ότι η μόνη αγωνία της κυβέρνησης φαίνεται να είναι  η μετάθεση των μέτρων για μετά το 2019. Ειδικά αν η δημοσιονομική τρύπα για 2018 είναι μικρή και κατορθωθεί να κλείσει το μέτωπο της αξιολόγησης μέχρι το Ιούνιο τότε να είμαστε σίγουροι ότι θα πανηγυρίζουμε κιόλας έστω και χωρίς ελπίδα.

 

Σχόλια

σχόλια