Κώστας Κρεμμύδας: Χαμένοι στη μετάφραση

Κώστας Κρεμμύδας: Χαμένοι στη μετάφραση

Τι λαός είμαστε πια… και πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουμε το πραγματικό πρόβλημα της οικονομίας, και πόσο δύσκολο είναι να συνεκτιμηθεί η κατάσταση από το υπάρχον αλλά χαμηλών προσδοκιών πολιτικό προσωπικό της χώρας και από κοινού να δρομολογήσουμε την έξοδο από την οξεία πολυσύνθετη και όχι μόνο οικονομική κρίση;

Πανδύσκολο  , αξεπέραστο , ανυπέρβλητο .

Και τώρα που ήρθε η ώρα της αξιολόγησης του προγράμματος,  η ελληνική βουλή το ψήφισε, για να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία και όχι απλώς για να μπορέσουν να καλυφθούν οι εσωτερικές απαιτήσεις και ο εξωτερικός δανεισμός, δίνουμε το δικαίωμα με την αναποτελεσματικότητά μας και κυρίως την ανικανότητά μας να αποφασίζουν όλοι οι υπόλοιποι ερήμην μας. Take it or leave it , μας λένε.

Εμείς όμως χανόμαστε στη μετάφραση , μπερδεύουμε τις σελίδες των υποχρεώσεων πονηρά και δεν ξεκαθαρίζουμε εντέχνως τι μας φταίει , το χρέος ή η παλαιού τύπου κρατικοδίαιτη  και κομματικοδίαιτη  εντέλει δομή της ελληνικής οικονομίας.

Το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος , η πιο κακή οικονομική εκτίμηση  είναι η μυθοποίηση του χρέους και η ανάδειξή του σε μείζον πρόβλημα της οικονομίας. Ακόμη και το ΔΝΤ , που πλέον ήρθε η στιγμή να παρακαλάμε να μείνει στο πρόγραμμα παρόλο που και αυτό τώρα φαίνεται δύσκολο ελέω του ανεκδιήγητου Τραμπ ,επισημαίνει ότι απαιτείται όχι μόνο κούρεμα χρέους αλλά και βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές οι οποίες θα απαλύνουν την οικονομία από φορομπηχτική λαίλαπα των δημοσιονομικών στόχων.

Η διαπραγμάτευσή του (λέμε τώρα) αποτελεί και το τελευταίο επιχειρηματικό πολιτικό όπλο στα χέρια του Τσίπρα ενώπιον των πολιτών. Η εμμονική αναγωγή του χρέους σε κυρίαρχη πολιτική επιδίωξη εγκλωβίζει την όποια προσπάθεια ανάκαμψης , περιορίζει τις επενδύσεις και δημιουργεί μια χαοτική υπερπροσπάθεια των ιδιωτών για να παραμείνουν στην παραγωγή.

Στην Ελλάδα όμως  πρέπει να εφαρμόζονται πολιτικές που  να έχουν ως στόχο την αντιμετώπιση των βασικών  υπααναπτυξιακών παθογενειών της ελληνικής οικονομίας που συνίστανται  στη δομή της οικονομίας που αποθαρρύνει τις επενδύσεις και τη δημιουργία οικονομιών κλίμακας, στην εκτεταμένη παραοικονομία,  στη νομική και δικαστική αποθάρρυνση των επενδύσεων, στη  μη  ευελιξία και  κινητικότητα του εργατικού δυναμικού   στο  δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο  τομέα που είναι μεγάλος , κοστοβόρος και όχι εξαιρετικά αποδοτικός.

Ο σκοπός είναι ένας , η παραγωγή πλούτου που θα οδηγήσει  τη χώρα στη σταθερότητα σε μία πορεία από την ύφεση ή τη μηδενική ανάπτυξη , τον αποπληθωρισμό και τη λιτότητα, σε μία βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη και παράλληλα στην ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου του λαού.

Και αυτό απαιτεί συναντίληψη , συνεκτίμηση , συνεργασία και κυρίως συνεννόηση όλων μας.

Σχόλια

σχόλια