Κ. Κρεμμύδας: Χθες αν ήταν δυνατό

Κ. Κρεμμύδας: Χθες αν ήταν δυνατό

Επτά χρόνια μετά, στο μεγαλύτερο βάθεμα της κρίσης έπειτα από συνεχή μείωση του ΑΕΠ και υπέρμετρη φοροασφαλιστική εισφορά  των πολιτών, οι δείκτες των παραμέτρων που επηρεάζουν την οικονομία όχι μόνο παραμένουν στάσιμοι αλλά αποδεικνύουν και ότι το βαρέλι είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι φανταζόμασταν.

Μέχρι το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα ήταν στην κορυφή της ανάπτυξης ιδίως μετά την είσοδό της στο ευρώ το 2002 με ρυθμούς ανάπτυξης μεγαλύτερους των χωρών της Ε.Ε  και των ΗΠΑ. Η  ανάπτυξη αυτή  όμως, προήλθε σχεδόν από την ιδιωτική και δημόσια καταναλωτική δαπάνη, με τη βοήθεια των διαθέσιμων πιστώσεων χαμηλού κόστους.

Από την άλλη πλευρά  το εμπορικό έλλειμμα ήταν διαρκές, μόνιμο και μεγάλο  και οι όποιες επενδύσεις χρηματοδοτούνταν κυρίως από εγχώρια κεφάλαια, όταν οι άμεσες ξένες επενδύσεις κάλυψαν μόνο το 5%-6% της συνολικής συσσώρευσης κεφαλαίου. Έτσι η ελληνική ανάπτυξη στηρίχθηκε σε χαμηλές εγχώριες επενδύσεις και σε υψηλή εγχώρια ζήτηση που χρηματοδοτήθηκε από το φτηνό δανεισμό και τον υπερχρεωμένο δημόσιο τομέα. Το ξεφούσκωμα λοιπόν ήταν αναπόφευκτο όταν τα κανάλια των παροχών έκλεισαν απότομα.

Στην Ελλάδα της κρίσης όλες οι κοινωνικές τάξεις έχουν πληγεί άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο, εκτός από τους λίγους έχοντες. Στο τέλος όμως η καταστροφή θα είναι κοινή. Τα 320 δισ. ευρώ δημόσιο χρέος και τα 175 δισ. ευρώ ΑΕΠ δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ελιγμού.

Αντί λοιπόν να περάσουμε σε όλες εκείνες τις παραγωγικές διαδικασίες που θα εξασφαλίσουν πλούτο μέσω της υπεραξίας των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών εμείς συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε τον αργοκίνητο και αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα (π.χ. ΔΕΗ -αρχαιολόγοι όταν η ΔΕΗ βουλιάζει εισπρακτικά), να επεκτείνουμε την παραοικονομία με το υφιστάμενο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, να αποθαρρύνουμε τις ξένες επενδύσεις με πονηριές και αέναες κωλυσιεργίες, εσχάτως να βγάζουμε και την γλώσσα στους δανειστές λέγοντας με τα πιο επίσημα χείλη ότι μπορεί και να μην εφαρμοστεί η συμφωνία που θα προκύψει και ταυτόχρονα να διαγράφουμε πρόστιμα και ποινές λαθρεμπορίου καθιστώντας την Βουλή πλυντήριο μαύρου χρήματος.

Δυστυχώς  αυτό που πάντα έλειπε στη χώρα μας, είναι η πολιτική βούληση για ένα μίνιμουμ συμφωνιών που θα εξασφάλιζαν ένα προωθητικό και παράλληλα προστατευτικό πλαίσιο για την αναπτυξιακή ανασυγκρότηση  με σκοπό τη σταθερότητα σε μία πορεία που θα οδηγήσει τη χώρα από την ύφεση, τον αποπληθωρισμό και τη λιτότητα, σε μία βιώσιμη οικονομία, στην απελευθέρωση υγιών παραγωγικών δυνάμεων και παράλληλα στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού.

Αλλά αυτά πρέπει να γίνουν άμεσα, τώρα… χθες αν ήταν δυνατό.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

 

Σχόλια

σχόλια