Πόσο ακόμη θα κλείνουμε τα μάτια και τις καρδιές μας;

Πόσο ακόμη θα κλείνουμε τα μάτια και τις καρδιές μας;

Του Χρήστου Κοντού

ΧΑΛΕΠΙ: 04-11-2016 «Τα εξωτερικά ιατρεία μας αδυνατούν να ανταπεξέλθουν» λέει ο νοσηλευτής στα επείγοντα περιστατικά Αμπού Αλ Μοτάσεμ. «Δεχόμαστε 120 με 150 παιδιά κάθε μέρα. Δεχτήκαμε ένα αγόρι που έπρεπε να εισαχθεί στη μονάδα εντατική θεραπείας, αναγκαστήκαμε όμως να το κρατήσουμε στον θάλαμο για ένα διάστημα. Δεν τα κατάφερε και πέθανε».
Από τις 22 Σεπτεμβρίου, έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 136 παιδιά και έχουν τραυματιστεί τουλάχιστον 468 στις αεροπορικές επιδρομές. Τα νοσοκομεία στα οποία περιθάλπονται είναι υπερπλήρη σε απελπιστικό βαθμό, με ελλείψεις σε προσωπικό, ιατρικές προμήθειες και κλίνες εντατικής θεραπείας.

Κι όσα τελικά καταφέρουν να επιζήσουν και φύγουν από το ισοπεδωμένο πλέον Χαλέπι, γλίτωσαν το θάνατο;

Δεν θα πέσουν στα χέρια των Τούρκων δουλεμπόρων που τα σφάζουν για να πουλήσουν τα ζωτικά τους όργανα;

Δεν θα πνιγούν στα παγωμένα νερά της Μεσογείου;

Και αν ναι, στην Ελλάδα ή την Ιταλία τί τους περιμένει; Ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και φωνές που πληθαίνουν λέγοντας: «Γιατί δεν κάθονταν στην πατρίδα τους, εμείς τι να τους κάνουμε, θα μας αλλοιώσουν ως πληθυσμό κλπ…»;

Να επιστρέψουν που; στον βέβαιο θάνατο;

Εφτασε η ώρα να δούμε το πρόβλημα κατάματα. Χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές προκαταλήψεις και τοποθετήσεις. Απλά και μόνο με την Ανθρωπιά που μπορεί να μας διακρίνει. Γιατί αν σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι σε αυτά τα παιδιά που φτάνουν ή είναι ήδη στην πατρίδα μας, θα σταματήσουν να είναι και οι υπόλοιποι λαοί, άνθρωποι με τα παιδιά μας.*

*Η αντιμετώπιση των Ελλήνων νεομεταναστών χωρίς πτυχίο στις χώρες του Βορρά, όσο αυξάνουν τα φασιστικά κινήματα, γίνεται όλο και χειρότερη. Τον ρατσισμό τον βιώνουν και πολλοί Ελληνες του εξωτερικού, γι αυτό ας είμαστε προσεκτικοί.

Σχόλια

σχόλια