Χάσαμε τις αξίες μας και… χάσαμε ως λαός

Χάσαμε τις αξίες μας και… χάσαμε ως λαός

Του Χρήστου Κοντού

Πρώτο θέμα σε όλα τα τοπικά σάιτ (και καλά έπραξαν), έγιναν οι μαθητές του 1ου Γυμνασίου Τρικάλων, που βρήκαν και παρέδωσαν στον ιδιοκτήτη του, ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, για να υπάρξει στη συνέχεια η ηθική επιβράβευση τόσο από το σχολείο, όσο και από την Τρικαλινή κοινωνία.

Γιατί όμως μια κίνηση που κάποτε ήταν απόλυτα φυσιολογική για σχεδόν όλα τα παιδιά της χώρας, σήμερα να κάνει τόσο μεγάλη αίσθηση;

Αυτό που όλοι μας μαθαίναμε στο σχολείο, στο σπίτι, στις κοινωνίες που ζούσαμε ήταν πως όταν βρεις κάτι στο δρόμο θα πρέπει να το παραδώσεις στην αστυνομία ή σε κάποιον μεγαλύτερο που θα έκανε το ίδιο.

Όπως επίσης μαθαίναμε να σηκωνόμαστε από την θέση μας και να την δίνουμε σε έναν μεγαλύτερο από μας, σε μια έγκυο ή σε έναν ανήμπορο.

Μην μου πει κανείς πως τότε δεν υπήρχε φτώχια; Ακόμη και η μια δραχμή φάνταζε ολόκληρη περιουσία. Όμως το ξένο χρήμα… ξέραμε πολύ καλά πως δεν μπορούσαμε να το δούμε σαν δικό μας. Ας το βρίσκαμε στο δρόμο. Ξέραμε όμως πως κατά κανόνα κι εκεί που θα το παραδίναμε, θα επέστρεφε στον ιδιοκτήτη του.

Μικρές ανθρώπινες αξίες που με το πέρασμα του χρόνου χάθηκαν… Χάθηκαν όταν αρχίσαμε να βλέπουμε πολιτικούς να κλέβουν το κράτος και στη συνέχεια το κράτος να κλέβει εμάς. Χάθηκαν όταν ο γείτονας που μαζί κυκλοφορούσαμε με μπαλωμένα παντελόνια και ξυπόλητοι, άρχισε να φορά αρμάνι και να κυκλοφορεί με τζιπ τα οποία τα έκανε… «δώρο» η υπηρεσία του…

Όταν ο συρμάτινος φράχτης που χώριζε τα σπίτια έγινε τεράστιος μαντρότοιχος και το μικρό, αλλά ζεστό σπιτάκι, έγινε μια παγερή βίλα για να κρύψει την καταπάτηση ακριβώς αυτών των αξιών.

Αρχές και αξίες που χάθηκαν όταν το ψέμα αντικατέστησε την αλήθεια απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη τη χώρα και το λαμόγιο έγινε μάγκας και παράδειγμα.

Σχόλια

σχόλια