Με λένε Βαγγέλη

Με λένε Βαγγέλη

Του Αντώνη Μπατζιά

Χρεοκοπήσαμε ή ακόμα;;; Θα βγουν οι δόσεις του Μαρτίου ή θα βάζουμε το χέρι στην τσέπη και θα πιάνουμε στρίφωμα;;; Πόσο μακριά είναι η δραχμή που έρχεται όλο και πιο κοντά;;; Τι έκανε ο Βαρουφάκης στο Κόμο;;; Μίλησε αυτός ή η γυναίκα του με τους τραπεζίτες;;; Διλήμματα… Πολλά διλήμματα. Μια οικονομική με αντίκτυπο κι ερωτηματικά που όλο και μεγαλώνουν.
Κι όλα αυτά βασανίζουν μια κοινωνία με επιλεκτική και κοντή μνήμη. Πράγματα που δεν μας ενδιέφεραν ποτέ, γίνανε καθημερινότητά μας και πράγματα που είναι η καθημερινότητά μας τα κοιτάμε χωρίς να τα βλέπουμε. Ξαφνικά άρχισαν να μας νοιάζουν οι γυναίκες των υπουργών, τα σακάκια τους, τα κασκόλ τους… Έτσι επιλεκτικά νοιαζόμαστε για ότι γίνεται τριγύρω. Έτσι  ξαφνικά μας έπιασε και η ευαισθησία για το θέμα του φοιτητή απ’ τα Γιάννενα και θυμηθήκαμε το bullying. Το θέμα είναι απλό: το bullying δεν είναι αστείο, δεν έχει πλάκα, δεν ξεχνιέται, δεν ξεπερνιέται. Δεν χρειαζόταν να θρηνήσει μια οικογένεια για να μάθουμε να παρεμβαίνουμε σε περιστατικά εκφοβισμού. Δεν χρειάζονταν τόσες μέρες έρευνες για να θυμηθούν ξαφνικά όλοι το bullying. Σκοτώστε επιτέλους το μίσος και τον κομπλεξισμό που κρύβετε μέσα σας.
Κρίμα για το Βαγγέλη και για κάθε Βαγγέλη που γίνεται θύμα και «δεν το βλέπουμε».
Και μεγαλύτερο κρίμα για όλους εμάς, που σαν κοινωνία κοιτάμε και δεν βοηθάμε. Συγκινηθήκαμε με τον Βαγγέλη, είχαμε αγωνία για τον Βαγγέλη, αλλά σύντομα θα τον ξεχάσουμε τον Βαγγέλη όπως ξεχάσαμε και πολλούς άλλους Βαγγέληδες που οι ιστορίες τους δεν ήταν τηλεοπτικές, αλλά της διπλανής πόρτας…
Η ιστορία του Βαγγέλη καθρεφτίζει στο έπακρο την κοινωνία που ζούμε. Μια  κοινωνία που έχει μετατραπεί σε λογιστές, οικονομολόγους, οικονομικούς αναλυτές  και αδιαφορεί για το τι συμβαίνει μέσα σ’ αυτή. Περιμένουμε μια εξωτερική βοήθεια. Όπως την περίμενε κι ο Βαγγέλης. Αλλά εμείς κοιτούσαμε το Burberry του Βαρουφάκη και αν φορούσε γραβάτα. Και κάναμε προβλέψεις για τις διασκέψεις στην Ευρώπη. Αν μας σβήνανε το χρέος ή αν έφτανε ο κατώτατος μισθός στα 700 ευρώ  θα είχε σωθεί ο Βαγγέλης προφανώς.
Ας συνεχίσουμε λοιπόν να είμαστε καρφωμένοι στις πολιτικοοικονομικές εξελίξεις κι ας γυρίσουμε τις πλάτες στην ανθρωπιά και τη συμπόνια.  Η χώρα αυτή έχει πτωχεύσει καιρό τώρα. Από συναισθήματα, από ευαισθησία, από ανθρωπιά… Ας πτωχεύσει και οικονομικά να τελειώνει το παραμύθι.
Είμαστε στο σημείο που βλέπουμε τους υπουργούς σαν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας και τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας σαν ξένο…
Ας δακρύσουμε λοιπόν σήμερα κι αύριο για τον Βαγγέλη κι από μεθαύριο ας συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τι φόρεσε ο Τσίπρας και πόσο σφιχτά κρατούσε τη γυναίκα του ο Βαρουφάκης.
Ο Βαγγέλης και οι άλλοι τόσοι Βαγγέληδες που περνάνε μπροστά απ’ τα μάτια μας κάθε μέρα δεν είναι κάτι το σημαντικό.
2- 3 μέρες και μετά θα είναι αρχείο. Μέχρι τον επόμενο θάνατο…

Σχόλια

σχόλια